"Deze prestatie voelde hetzelfde als het olympisch goud van de Italiaanse ploegenachtervolging in Milaan. Ik ben nooit een ‘top player’ geweest en had dit niet verwacht. Het is echt bizar", vertelt Jeffrey Rosanelli na zijn verrassende race.
De sprinter reed tijdens de tweede omloop van de 500 meter naar een derde plaats. Naast zijn prestatie was ook zijn tegenstander bijzonder. "Ik was heel blij dat ik in de A-groep mocht starten en ook nog eens tegen olympisch kampioen Jordan Stolz. Ik vertelde hem vooraf hoe speciaal ik dat vond en hij reageerde enthousiast. Verder voelde ik geen druk. Ik was gewoon gefocust en dacht: ik moet mijn best doen."
Rosanelli had gezien dat de Amerikaan de dag ervoor niet heel hard had geopend voor zijn doen. "Zelf heb ik een goede zomer gehad en ben iets sneller geworden. Ik dacht: ik moet gewoon vol gas starten. Als ik na honderd meter bij hem zit, heb ik al een toprace gereden."
Dat lukte hem. Na het uitkomen van de laatste bocht kon Rosanelli de Amerikaan nog steeds volgen. Sterker nog, hij zat er zelfs naast. "Ik ben normaal gesproken goed weg, maar op de laatste tweehonderd meter val ik vaak een beetje stil. Dit keer bleef ik doorgaan. In de laatste bocht kwam ik steeds dichter bij hem en toen we eruit kwamen, zaten we bijna precies naast elkaar. Het was ongelofelijk."
'I told you'
De bronzen medaille kwam voor hem echt uit de lucht vallen. Na hun rit, toen nog het hele deelnemersveld moest rijden, zaten ze samen op het middenterrein. Stolz vermoedde al dat Rosanelli een medaille had veroverd. "Na de vierde of vijfde rit zei hij: 'I don't want to jinx it, but I think it's a medal.' Ik antwoordde: Dat zou geweldig zijn. Ik had nooit gedacht dat het zou lukken. Even later zei hij: 'I told you.'"
Het feest barstte los. Zijn ploeggenoten sprongen boven op hem. "We trainen het hele jaar samen en gaan vaak op trainingskamp. We zijn altijd weg van huis. Onze ploeg is uniek, we zijn familie. We delen alles: mooie prestaties, medailles, maar ook de slechte momenten. Dat het team zo'n feest voor mij maakte, was echt bijzonder. Als een kind was ik aan het huilen."
Tegenslagen
Achter zijn bronzen medaille schuilt een lange periode vol tegenslagen. De Italiaan had als kind al regelmatig last van zijn knieën, maar na de Spelen van Beijing werden de problemen steeds erger. Eerst kampte hij met botproblemen, waarvoor hij zeven maanden verschillende medicijnen gebruikte. Daarna ontstonden er problemen aan zijn pezen.
Twee operaties, waarbij weefsel uit zijn knieën werd verwijderd, hielpen hem niet. De pijn bleef en beperkte hem. "Ik kon echt niks doen. Ik kon de trap niet op en zelfs naar het toilet gaan deed ontzettend veel pijn. We wisten niet wat de juiste manier was om mijn knieën te herstellen en hebben verschillende dingen geprobeerd."
Uiteindelijk kwam hij terecht bij een chirurg die een behandeling met stamcellen uitvoerde. Daarvoor werd vet uit zijn buik gehaald. Vervolgens spoot de chirurg de cellen uit dat vet in zijn knieën. "Dat was echt een mirakel, een wonder. Het heeft heel veel geheeld. Daarna kon ik weer terugkomen."
Comeback
Toch was hij nog niet direct terug op zijn oude niveau. Voor het olympisch seizoen verloor Rosanelli zijn plek in de Italiaanse ploeg. Hij moest de zomer alleen trainen en kreeg tijdens een kwalificatiewedstrijd maar één kans om zich te bewijzen. "Dat lukte, waardoor ik weer aan de wereldbekers mocht meedoen. Dat ik na drie jaar zonder wedstrijden weer op dat niveau kon schaatsen, maakte me ontzettend blij."
Het ging zelfs zo goed dat hij zich plaatste voor de Spelen van Milaan in eigen huis. Daar eindigde hij op de 500 meter als zeventiende. Iets waar hij ook heel trots op is. "Dat was geweldig. Mijn familie kon komen kijken en de hele Italiaanse ploeg presteerde fantastisch. Vooral de medaille van Riccardo Lorello en het goud van de Italiaanse ploegenachtervolging vond ik indrukwekkend."
Nederlandse roots
De olympiër heeft ook Nederlandse roots. Zijn moeder komt uit Nederland, maar verhuisde begin jaren negentig naar Italië voor de liefde en stichtte daar een gezin. Zijn opa woont nog altijd in Nederland en houdt alles in de gaten. "Ik denk dat hij mijn grootste fan is. Toen ik dertien of veertien jaar was en meedeed aan de Vikingrace, kwam hij altijd samen met mijn oma kijken. Ik heb hem meteen gebeld na mijn race. Hij was ontzettend blij."
Over twee weken mag hij aan de start verschijnen in een vol Thialf, wat toch altijd speciaal voor hem blijft. "Wat ik vandaag heb gedaan, is echt te bizar voor woorden. Dit is de beste prestatie van mijn leven. Ik verwacht niet meteen dat het opnieuw lukt, maar ik weet dat ik beter ben dan vorig jaar. Ik wil gewoon mijn beste race rijden."
Rosanelli wil maar één ding en dat is de snelste Italiaan worden op de 500 meter. Daarvoor moet hij het nationale record (34,45) van David Bosa verbeteren. "Dat zou ik heel graag willen. Ik weet dat ik nog niet op het niveau zit van Jordan Stolz en Jenning de Boo of daar überhaupt ga komen, maar ik wil mezelf blijven verbeteren en mooie wedstrijden rijden. Ik hoop dat ik een voorbeeld voor velen mag zijn, want als je iets wilt, dan kan het gewoon." En zo bewees Rosanlli.
Slotdag 500 meter
Jordan Stolz pakte zijn tweede overwinning. Jeffrey Rosanelli eindigde als derde, slechts één duizendste van een seconde achter de Chinees Tingyu Gao. De beste Nederlander was opnieuw Sebas Diniz met een vijfde plek.
Bij de vrouwen bleven de Nederlandse schaatssters domineren. Angel Daleman veroverde haar zesde gouden medaille van het seizoen. Suzanne Schulting eindigde knap als tweede en bleef Femke Kok met drie honderdsten voor.