Grevelt zag het nieuws niet aankomen. “Ik was de hele week al heel zenuwachtig”, vertelt ze. “Maar ik ging er wel vanuit dat het zou lukken.” Toen de mail over de statusverdeling op 31 maart binnenkwam, bleek het tegenovergestelde waar. Geen A-status en dus ook geen financiële zekerheid voor het seizoen dat komt. “Het klinkt misschien heel overdreven”, zegt ze, “maar de grond zakte wel even onder mijn voeten vandaan.” De teleurstelling zat diep. “Ik ben niet vaak zo verdrietig geweest. Ik dacht zelfs eventjes: ik kap ermee. Maar dat is natuurlijk puur emotie.”
Voor buitenstaanders is een A-status van NOC*NSF misschien iets abstracts; een administratief label ergens op papier. Maar voor een sporter als Grevelt betekent het iets heel concreets: een minimumloon. De mogelijkheid om je sportcarrière voort te zetten met financiële zekerheid en allerlei andere voorzieningen als fundament. Stabiliteit en ademruimte.
Juist na een seizoen waarin ze zich liet zien op internationaal niveau kwam de afwijzing extra hard aan bij de 23-jarige sprinter. Ze werd tweede bij de World Cup in Calgary en pakte twee bronzen medailles op het EK in Tomaszów. Resultaten die laten zien dat ze mee kan met de internationale top. Alleen: voor een A-status wegen niet alle prestaties mee. “Ik hoopte dat World Cups ook van belang zouden zijn, omdat je dan laat zien dat je bij de wereldtop hoort.” Dat blijkt niet het geval: alleen internationale kampioenschappen tellen mee, leest ze in de mail. En binnen die kampioenschappen ligt de grens bij de tweede plaats. “Wie derde wordt, valt buiten de criteria.”
Op het EK werd Isabel op driehonderdsten van een seconde derde op de 1000 meter. “Door die driehonderdsten loop ik nu 30.000 euro mis. Dat is heel confronterend en echt even kloten.” Ze zegt het lachend, maar haar teleurstelling is voelbaar. “Er is dit seizoen een aantal cruciale momenten geweest die ervoor hebben gezorgd dat ik die status nu nét niet gekregen heb. En volgens de criteria is dat terecht.”
Tegelijkertijd begrijpt ze hoe het systeem werkt. “Ik snap ook dat er criteria zijn. Het is natuurlijk geen kwestie van gunnen.” Maar juist daarin schuurt het. Maanden aan training, voorbereiding en prestaties worden voor haar gevoel teruggebracht tot een aantal aankruisvakjes. “Ik heb het zo goed mogelijk geprobeerd te doen voor Nederland. En ik heb het goed gedaan. Dit voelt dan wel als een klap in m’n gezicht.”
Dit verhaal gaat niet alleen over Grevelts uitslagen, maar ook over haar persoonlijke route. In 2024 tekende ze bij Jumbo-Visma (nu Team Essent, red.), waar ze gedurende haar contractperiode een vast salaris ontving. Na zeven maanden besloot ze te vertrekken omdat het niet de plek was waar ze zich het prettigst voelde. Nu schaatst ze bij Team Staan-CTS Group en kan ze zich ontwikkelen op een manier die bij haar past. “Ik ben heel blij met de ploeg waar ik nu in zit”, zegt ze. “Maar met de kleine vergoeding bij dit team red ik het niet."
Juist daarom voelt de situatie dubbel. Waar ze sportief op haar plek zit, is de financiële basis onvoldoende om van te leven. “Ik word er somber van dat het heel moeilijk is wanneer je ervoor kiest je eigen weg te volgen.” In een sport waarin commerciële ploegen en contracten veel bepalen, koos Grevelt voor een omgeving die bij haar past. Een keuze vanuit gevoel en ontwikkeling, maar dus ook een met consequenties. “Ik heb wel gedacht: ga ik het anders aanpakken?” zegt ze. Maar de ruimte is beperkt. “Dan blijkt er ook niet altijd evenveel plek te zijn. Zeker voor een vrouw." Voor haar huidige ploeg ziet ze nog altijd perspectief. “Ik heb nog steeds de hoop dat er op een gegeven moment een extra sponsor bij ons wil instappen.”
Achter die sporter die zoekt naar zekerheid, staat een jonge vrouw die verlangt naar zelfstandigheid. “Ik word aankomende zaterdag 24”, vertelt Grevelt. Haar leven staat volledig in het teken van haar sport, maar financieel is ze nog afhankelijk van thuis. “Ik ben heel blij dat mijn ouders mij kunnen ondersteunen”, zegt ze. “Maar ik zou het fijn vinden als ze niet meer hoeven bij te springen. Geld is niet het doel, maar op een gegeven moment is het wel prettig om succesvol en onafhankelijk te zijn in wat ik doe.”
De steun van haar ouders betekent meer dan alleen geld. “Het betekent dat ik kan doen waar ik het meest blij van word.” Haar ouders, allebei dierenarts, geven haar perspectief. Ze vertelden dat zij zelf pas rond hun 28e geld gingen verdienen, na een lange studietijd waarin zij op hun beurt ook werden gesteund door hun ouders. “Voel je daarin niet bezwaard”, kreeg Grevelt te horen. “Dat gaf mij wel heel erg veel rust.”
Grevelt besloot haar verhaal deze week te delen op Instagram. “Ik weet niet precies waarom ik het deed. Het was een soort oergevoel.” De respons overviel haar. Berichten van mensen die wilden meedenken, sponsormogelijkheden aandroegen, coaching aanboden of simpelweg lieten weten dat ze geraakt waren. “Het doet me heel goed om te zien wat het losmaakt”, zegt ze. “Ook op LinkedIn ging er een wereld voor mij open.”
Ze merkt dat ze energie haalt uit de gesprekken die ontstaan. “Ik vind het heel leuk om met verschillende mensen te praten en daar dingen van te leren.” Coaches en professionals bieden zich aan om mee te denken, niet alleen over haar sport, ook over haar ontwikkeling daarbuiten. “Het is heel bijzonder wat dat mij brengt.”
Er waren ook nare reacties. “Je bent blijkbaar niet goed genoeg, dus je kan er beter mee stoppen”, kreeg ze te lezen. “Dan voel je wel een knoop in je maag”, geeft ze toe. Maar de boventoon was anders. “Er zijn zoveel mensen die niet zo aardig zijn. En ja, dan verbaast het me toch hoe nu het tegendeel bewezen wordt.”
Zo staat Grevelt na een verdrietige week op een bijzondere plek. Geraakt, maar niet gebroken. Na een paar weken off-season is ze inmiddels weer begonnen met trainen. “Door het missen van de A-status heb ik heel veel motivatie gekregen”, zegt ze opgewekt. De teleurstelling is niet weg en de onzekerheid ook niet, maar ergens tussen boosheid, verdriet, dankbaarheid en ambitie is haar blik alweer naar voren gericht. Niet blind optimistisch, maar wel vastberaden. “Uiteindelijk is het nog steeds mijn doel om de beste te worden.”
