Ook op dit Open Nederlands kampioenschap paste weer geen enkele blauwdruk. Dat bewees maar weer eens dat tactieken op natuurijs zelden uitkomen zoals ze bedacht zijn. Want wie kon vermoeden dat al heel vroeg in de koers een groepje vrouwen zou wegrijden waarin geen enkele favoriet mee was? Dat gebeurde wel. Er reed een vijftal weg met Ineke Dedden, Leonie Lubbinge, Maud Wijdkamp, Merel Bosma en Jessia Merkens. De samenstelling wisselde in het vervolg iets. Wijdkamp en Lubbinge vielen weg, Ytsma kwam erbij. Als viertal bleven ze ronde na ronde uit de greep van het peloton.
’’We hadden wel het idee dat dit iets kon worden’’, vertelde Ineke Dedden. Als de vluchters om zich heen keken, zagen ze aanvankelijk bijna elke ploeg vertegenwoordigd. ’’Alleen Koga zat er eigenlijk niet bij. We hadden wel verwacht dat die zouden rijden, daarom wisten we niet precies wat het kon worden. We besloten door te rijden en maar te zien wat het zou worden.’’
In die volhardendheid was een voorname rol weggelegd voor Merel Bosma, het jonge talent van mkbasics.nl, die fiducie had in de ontsnapping. ’’Ik heb steeds maar geroepen dat we met z’n allen moesten doorrijden, dat we het tempo erin moesten houden. Want ik zag best een kans’’, vertelde Bosma.
Dedden volgde, zoals ze dat zelf omschrijft. ’’Ik ben niet iemand die, zoals sommige andere meiden, de leiding neemt. Maar dat was wel goed nu. Ik heb zelf gewoon doorgereden en mijn ding gedaan.’’
Het kwartet werkte prima samen en hield een behoorlijk marge in stand. In de laatste ronde werd duidelijk dat het toen wel jagende peloton de vluchters niet meer zou achterhalen. ’’Dan moet je strijden om de titel. Ik besloot niet af te wachten’’, verklaarde Dedden. De 23-jarige rijdster uit Wanneperveen reed op het laatste rechte stuk weg bij haar medevluchters en sleepte uiteindelijk met meters voorsprong de grootste zege van haar loopbaan in de wacht. Bosma troefde Ytsma af in de strijd om plaats drie, terwijl voor Merkens de ondankbare vierde plek resteerde.
’’Ongelooflijk’’, stamelde de verbouwereerde Dedden. ’’We hebben het er in de ploeg altijd over dat deze nog ontbreekt op het lijstje van Elma de Vries, dat we wel gaan rijden voor Elma. Die zegt zelf dat wij het ook moeten doen als het zo uitkomt. En dan overkomt dat mij. Ik kan het nog amper geloven allemaal.’’
Dedden staat niet voor het eerst op het podium, won zelfs vorig seizoen de cupfinale in Alkmaar. Dat ze dit zou kunnen, verbaasde haar zelf ook. ’’Ik vind natuurijs wel mooi, en het ligt me. Maar een ONK winnen is weer iets heel anders.’’ Onder de stralende zon boven het Oostenrijkse bergmeer beleefde ze de grootste triomf in haar loopbaan. ’’Ik heb wel eens een titel gewonnen bij de junioren, maar dit is echt het mooiste dat me is overkomen.’’
Een week eerder liet ze de wedstrijd in Noordlaren nog lopen om uit te kunnen komen op het NK Allround. ’’Dat was echt een doel voor mij, en dan ga je niet je hele planning omgooien omdat er één wedstrijdje op natuurijs kan worden gereden’’, zegt ze resoluut. Ze twijfelt ook nog wel, geeft ze toe. Marathon of langebaan. ’’Ik weet het niet. Dit is natuurlijk een geweldig moment, maar de tiende plek in het NK Allround was ook prima. Eerst ga ik hier maar eens van genieten.’’