Het korte, verplichte programma dat het tweetal de kleine 10.000 toeschouwers voorschotelt, slaat sowieso aan. Nog belangrijker, de uitvoering is wat stijfjes maar nagenoeg foutloos. Het publiek reageert enthousiast totdat de score op het grote videoscherm boven de piste verschijnt. De 64,07 punten overstijgt licht de beste seizoenscore tot dit moment (62,69), maar de fans laten een afkeurend gefluit richting jury horen. Daar valt iets voor te zeggen, want het optreden is best wat meer waard. Het paar belandt op plek vijf van de zes die tot dan hun kunsten hebben vertoond. Dat is geen prettige constatering, in de wetenschap dat er van de negentien duo’s minimaal drie lager in de punten moeten finishen om door te schieten naar maandag als de free skate wordt verreden. En des te later op de avond, des te beter over het algemeen de ijsartiesten zijn, en daarmee de puntentotalen die ze behalen.
Ze malen er niet om. Sterker nog, zowel Daria als Michel staat de internationale media stralend te woord. “Na dit kloteseizoen zijn we trots en blij omdat we op het belangrijkste moment van ons leven in de vorm verkeren waarnaar we zo lang op zoek zijn geweest. Vanavond hebben we laten zien wat we kunnen. Dat de mensen in het stadion na het omroepen van de score wat boegeroep produceren, is hartverwarmend. Alleen, het heeft geen invloed op het werk van de jury. Wij hebben het maximale gedaan, ons programma was foutloos en goed. De componenten waren niet de beste, dus ja… Ach, het is niet zo belangrijk. Wat we hebben gekregen is alsnog een mooie score”, oordeelt Tsiba. Typerend voor het stel: ze zijn niet zo gauw meer uit balans te krijgen, wat heel goed te begrijpen is.
Bloed, zweet, tranen en veel frustratie markeren namelijk de route die de twee moedige volhouders de voorbije maanden hebben afgelegd om überhaupt tot de belangrijkste competitie van deze winter te worden toegelaten. Het is nooit leuk als je volgens de regels van de internationale bond (ISU) goed genoeg bent bevonden om aan de Spelen te mogen meedoen, en dan voor een dichte deur te staan van de organisatie (NOC*NSF) die je moet uitzenden. Danilova, de 23-jarige ijsartiest van Russische komaf maar intussen genaturaliseerd tot Nederlander en haar vijf jaar oudere levensgezel en schaatspartner Tsiba weten er alles van.
Ze waanden zich verleden jaar al zeker van olympische kwalificatie, totdat bleek dat de vijftiende plaats op het WK in Boston (2025) van nul en generlei waarde was, en er door NOC*NSF een aanvullende proef van bekwaamheid werd opgelegd. De twee zouden in een (vooraf aangeduide) wedstrijd moeten voldoen aan een technische score van 173,89 punten. Dat leek een haalbare kaart, maar in de praktijk een hell of a job, omdat kunstrijders doorgaans niet gewend zijn om op zo’n manier langs een meetlat te worden gelegd. Het is een lang, met heel veel hobbels gelardeerd traject geworden. In het kort samengevat: aan de eis van de sportkoepel is door tal van redenen niet voldaan. Dankzij het daaropvolgende verzoek van de technisch directeur van de KNSB, onderbouwd door goede, aantoonbare feiten, om het koppel clementie te verlenen, is het licht alsnog op groen gesprongen.
Daarom is het ogenblik waarop het koppel zondagavond het ijs op mag voor het grote examen, erg speciaal. “Emotioneel”, noemt Tsiba het, “ook omdat mijn ouders aanwezig zijn en Daria’s moeder en zus. Ik moest me echt blijven focussen, want voor ons is dit de droom. Als eerste paar ooit uit Nederland op de Spelen zijn we ineens het boegbeeld van het kunstschaatsen, iets dat we nog niet eerder hebben meegemaakt. Voor ons is er niemand geweest aan wie we ons hebben kunnen optrekken. Als je dan toch tot hier geraakt, is dat bijzonder.”
Helaas blijkt aan het eind van de avond dat hun score net niet voldoende was voor een tweede optreden. Ze missen de vrije kür op 0,58 punten.
