Debutant Boer was heel blij dat hij het startschot van de Spelen niet had geskipt. En met hem de gehele shorttrackselectie die graag haar vrije uurtjes op de vrijdagavond besteedde aan de show, de speeches en het ontsteken van de olympische vlam. Hij vertelde er zaterdagmorgen, na weer een pittige training, enthousiast over in de mixed zone van de Milano Ice Skate Arena. Boer had in het publiek koning Willem-Alexander al vlug gespot. “Die oranje kleding haal je er meteen uit in die mensenmassa. Ik heb even naar hem gezwaaid en volgens mij zwaaide hij terug, naar mij, ja”, merkte hij breed lachend op. “Het was een mooie ervaring.”
Hij kreeg bijval van een routinier in de ploeg, Itzhak de Laat, die tijdens zijn vorige twee deelnames de opening liet schieten. “Toen moesten we dag erna racen. Dan was het niet de meest ideale voorbereiding geweest om de avond ervoor even drie uur in de kou te gaan staan of te zitten. Daar ben ik met terugwerkende kracht nog steeds blij om, want ik voel me vanmorgen wat minder dan normaal door het bijwonen van de opening. Maar ik ben blij dat ik er was: dit was heel speciaal, vooral door het stadion. Bij mijn laatste Spelen mocht ik niet ontbreken. Het gevoel dat ik kreeg, wandelend naar onze plaats op de tribune, was heel apart. Plotseling had ik echt het idee dat wij, de sporters, het middelpunt van de aandacht waren voor wie de toeschouwers waren gekomen. Te gek.”
De Laat had zich goed voorbereid, want hij droeg een cameraatje bij zich dat een bereik had van 360 graden, dus rondom hem beelden kon schieten (zie onderaan de tekst). “Als je je telefoon gebruikt moet je je voortdurend omdraaien of achteruitlopen. Nu hoefde ik dat dingetje zo te houden (hij stak zijn arm vooruit, red.) en kon ik voor de rest genieten van alles om me heen. En die beelden kan ik de rest van m’n leven terugkijken, elk weekend of zo…”
Jens van ’t Wout zal zich later ongetwijfeld elke zwaaibeweging met de Nederlandse vlag herinneren. Waar hij op het ijs ogenschijnlijk onvermoeibaar kan doorrazen, schoot er tijdens het defilé door het stadion bijna kramp in zijn schouder. “Die begon tegen het einde van de tocht te verzuren, haha. Ik vond het heel spannend toen we in de tunnel stonden te wachten, maar eenmaal binnen ben ik gaan zwaaien. Ik had geen idee wat ik aan het doen was, ik deed alleen m’n best om de vlag zoveel mogelijk te laten wapperen en ervoor te zorgen dat het doek niet om de stok heen krulde”, legde hij uit. Bij het afgeven van de vlag had Van ’t Wout zich omgedraaid, een seconde later hing Selma Poutsma om zijn nek en gaf zijn trotse broer Melle hem een stevige knuffel. “Zij waren zo blij voor mij. Selma bleef maar zeggen dat ik ervan moest genieten. Nou, dat heb ik gedaan, wees maar niet bang.”
Zo tikken de uren weg richting het moment van het eerste startschot, komende dinsdag (10 februari). In de ochtenduren beginnen de vrouwen aan de kwalificatieritten op de 500 meter, dan zijn de mannen aan de beurt voor de schiftingsronden op 1000 meter en als slot staat de finale van de mixed relay op het programma: de eerste grote kans op goud voor TeamNL, met Boer als een voorname schakel.
De spanning daarvoor moet zich nog opbouwen in het lange lijf van Boer. Opgevoed in een gezin met vier zoons leerde de Nijmegenaar vroeger dat sport een heerlijk tijdverdrijf is, maar plezier zou te allen tijde de boventoon moeten voeren. “Dat is ook mijn drive, alleen wordt het hier onmogelijk dat als enige te ervaren. Kijk, vrijdagavond was het niet zo moeilijk om plezier te hebben als je in een stadion rondloopt en naar iedereen kan zwaaien. Dit soort nieuwe dingen die erbij komen kijken op een evenement als de Spelen, maken het leuk. Ik ontdek allerlei zaken, en dat is cool. Spannend? Nee, dat is het nog niet, de spanning volgt bij mij wat later. Als ik nu al hoog in de spanning zou zitten, zou ik m’n best doen dat te onderdrukken want dat zou te vroeg zijn.
