De laatste was Maria Sterk, die moest toezien hoe haar letterlijk óp de streep de winst werd ontfutseld. De eerste was Mariska Huisman, die haar tweede zege in vier dagen boekte.
De euforie van Huisman – zaterdag al winnares van de Aart Koopmans Memorial – stond haaks op de teleurstelling bij Maria Sterk. ,,Moest dat nou?’’, fluisterde ze verontwaardigd in het oor van Mariska Huisman. Gespeelde verontwaardiging, want Sterk weet dondersgoed hoe de wetten van het marathonschaatsen werken. ,,Ik ben nog wel eens vlak voor de streep ingehaald door een heel peloton, dus ze hoeven me daarover niets meer te vertellen.’’
En wat is verliezen, als je uiteindelijk toch een mooie tweede plaats overhoudt aan een titelstrijd? Daar wilde Sterk ook eigenlijk niets van weten. Wegrijden was voor de vrouw uit Hallum de enige kans op succes, en dat wist ze zelf ook. ,,Op een andere manier hoef ik het niet te proberen. Nu heb ik mijn kans gewaagd en pak ik een tweede plaats. Als ik in het peloton was blijven zitten, had ik zeker niet op het podium gestaan.’’
De vlucht van Sterk was dapper en uiteindelijk dus bijna succesvol. In de laatste ronde, ergens op het grote meer van de Weissensee, liet ze het peloton achter zich. Kilometer na kilometer stoof de Friezin solo over het bergmeer, waar de temperatuur ver onder het vriespunt lag, maar de zon voor een uiterst aangenaam gevoel zorgde. In seconden liep haar voorsprong gestaag op, en niemand in het peloton maakte aanstalten om Sterk terug te halen.
Te laat
Dat gebeurde pas toen het eigenlijk al te laat was. Niemand gaf nog een stuiver voor de kansen van het peloton en de sprinters die dat nog herbergde. En toch was het na een bloedstollende inhaalrace uiteindelijk weer Mariska Huisman die net haar schaats als eerste over de streep duwde. ,,Ik heb Mariska niet eens gezien’’, verzuchtte Sterk. ,,Alleen haar voet.’’
Huisman gokte en won. Ze vertikte het zelf het gat naar Sterk dicht te rijden. ,,Als ik dat doe, ben ik zelf kansloos. Dat is natuurlijk niet de bedoeling’’, verklaarde de blonde Noord-Hollandse. Dus koos ze voor de andere optie. ,,Ik heb gewacht. En gewacht. Op het laatst waren er andere meiden die gingen rijden, en daar heb ik van kunnen profiteren.’’
Het gaatje van zes seconden op een paar honderd meter van de streep, werd op de finish omgezet in een nauwelijks waarneembare voorsprong. ,,De finish had tien centimeter eerder moeten zijn’’, merkte Sterk cynisch op. ,,Hij was precies ver genoeg’’, antwoordde Huisman. Achter het duo legde meervoudig kampioene Daniëlle Bekkering nog beslag op een knappe derde plaats, voor erkende sprinters als Carla Zielman en Foske Tamar van der Wal.
Opgetogen pakte Mariska Huisman kort na haar finish in ieder geval de telefoon, om het goede nieuws over te brengen aan ploegleider Gerrit Bakker. Die moest eerder in de week wegens trieste familie-omstandigheden halsoverkop naar huis, maar werd op deze manier een welkom hart onder de riem gestoken. ,,Deze is voor Gerrit’’, bekende Huisman, die later in de week in de Alternatieve Elfstedentocht op jacht gaat naar een voor de Weissensee unieke trilogie.