De strikvraag over zijn vorm ontwijkt Itzhak de Laat net zo handig als hij dat soms met tegenstanders op het ijs kan. Nee, de vorm die hij nu heeft hoort bij dit EK. “Olympische vorm moet je nu nog niet hebben, die Spelen zijn pas over een kleine maand. Het zou raar zijn als je nu al die piek hebt.”
Dat geldt ook voor hem, de ervaren Fries van TeamNL die als enige van de Nederlandse EK-ploeg in de wachtkamer zit. Hij is afhankelijk van Daan Kos, al een paar maanden tobbend met een tegensputterende rug maar wel op basis van eerdere resultaten voor-geselecteerd voor Milaan. De Brabander heeft nog een kleine week om voldoende te herstellen; is-ie niet fit genoeg op 20 januari, dan mag De Laats naam alsnog worden bijgeschreven op de lijst van olympiërs. “Ik balanceer dus tussen hoop en vrees”, zegt hij plechtig. “Al is er een heel reële kans dat ik meega.” Dat klinkt tamelijk overtuigend. Is dat gebaseerd op voorkennis? “Nee, nee, dat niet, maar ik ken de sport en weet hoe de mensen ervoor staan, daarom zeg ik dat. Ik heb me erop ingesteld dat ik erbij ben straks.”
De Laat vindt ook dat hij Spelen-waardig is. “Ik was de voorbije maanden goed genoeg voor een plek in de relay. Ik hoef en kan mezelf niets kwalijk nemen, want ik heb er alles voor en aan gedaan. Natuurlijk, ik had me op voorhand kunnen plaatsen, maar dan had ik individueel heel goed moeten rijden. Dat niveau heb ik niet, om het op die manier te doen. Wat ik op andere momenten heb laten zien, was goed genoeg. Ik ben van toegevoegde waarde voor de relay.
"Het telefoontje dat ik van de bondscoach kreeg, was teleurstellend en deed pijn. Je wilt de eerste keuze zijn voor de relay, wat ik dus niet was in zijn optiek. Het is balen dat ik nu moet wachten hoe Daan ervoor staat. Zo lang als dat duurt, is het nog niet helemaal over. Ik kan blijven hopen, heel zakelijk is dat. De een z’n dood, de ander z’n brood. Zo is het wel, ja, hoe sneu het ook is voor Daan. Ook dat vormt een belangrijk onderdeel van topsport: heel blijven. Daarom had ik meteen de instelling ervoor te blijven vechten, te bewijzen dat ik mijn plaats waard ben en dat de stijgende lijn is ingezet.”
Hij licht verder toe waarom Kerstholt hem beter niet kan passeren. “De relay is een onvoorspelbaar onderdeel. Dat geldt trouwens voor deze hele sport. Maar ik geloof dat de relay echt een soort flow game is die ik goed kan lezen. Zeker met mijn ervaring weet ik dat ik m’n hoofd cool kan houden. Daarnaast moet je op de aflossing, als het erom draait, bepaalde acties kunnen maken. En historisch gezien ben ik goed in dat soort acties. Daarom denk ik dat ik een heel safe bet (veilige gok, red) ben. Je weet wat je aan me hebt”, aldus de airbrush-artiest die zegt de discussie over het onderwerp niet te hebben geschuwd. “Duidelijk is dat er een verschil in visie is waarvan ik de details nu niet zal onthullen. Misschien komt dat volgende week als ik niet naar Milaan mag. Dan wil ik het in geuren en kleuren vertellen.”
Het definitieve besluit over de laatste plaats in de olympische selectie geeft hem extra brandstof voor het EK. Getergd zijn leidt tot meer energie. “Twee minuten na het gesprek met Niels had ik al zoiets van f#@ck, ik ga naar het EK, ik ga gewoon goed rijden en zal laten zien dat het een stomme beslissing is. En dan hopen dat ik mag, zodat ik alsnog het sprookje kan leven.”
Het zou een even gewenst als prachtig slot zijn van een lange carrière op de scherpe ijzers. “Ik ben iemand die shit plant. Heb er dus rekening mee gehouden dat het niet zo loopt. In mijn hoofd zit een stappenplan over hoe ik mijn toekomst voor me zie. Dit seizoen verloopt volgens dat plan; het is niet dat ik geen idee heb waar ik mee bezig ben. Het liefst zou ik als kroon op mijn carrière zien dat we op de olympische relay een medaille kunnen winnen, dat zou een mooi sprookje zijn.
"Ik kan me prima voorstellen dat mijn lange shorttrackreis eindigt op dit EK. Toch zal ik me niet door die gedachte van dit is m’n laatste toernooi laten leiden. Dat zijn niet de dingen die ik op het ijs meeneem. Achteromkijken gebeurt als het voorbij is, dan besef ik dat ik tien jaar aan de top zit. Ik heb alle grote momenten meegemaakt. Daar mag ik trots op zijn, ongeacht hoe het zal aflopen wat betreft de Olympische Spelen. Men beweert toch vaak dat het om de reis draait, en niet het doel. Dat klinkt heel cheesy, maar ik geloof dat het de juiste manier is om in het leven, en een sportcarrière te staan. Dat probeer ik ook.”
