Michel Mulder zei voor het toernooi dat hij er klaar voor was. Was hij dat ook?
Hij heeft echt wel hard getraind en fysiek was hij er misschien wel klaar voor. Maar toen de wedstrijden begonnen dacht hij misschien: 'oef, dit is toch niet zo makkelijk'. Je moet je voorstellen dat je een jaar hebt gehad met zoveel spanning en ontlading en alle nasleep van dien. Natuurlijk was hij wel gretig, maar er zit altijd iets in je hoofd van: 'ik heb dit al bereikt, ik heb dat al behaald'.
De diskwalificatie van Manon Kamminga zorgde voor nog meer teleurstelling in het hele team. Hoe draai je zoiets om?
"Je moet je nooit focussen op het negatieve, en altijd iets positiefs zoeken. Het eerste wat ik tegen Manon zei: 'Ok, je rijdt vandaag niet, maar tomorrow you will be awesome.' Ik heb geprobeerd alles waar ik invloed op kán hebben, te verbeteren. Bij wijze van spreken tot de eitjes bij het ontbijt aan toe."
"Ik zag hoe succes bij junioren voor enorme inspiratie zorgde bij het Franse team en dat hadden wij ook nodig. Rick Schipper traint drie weken met ons mee en iedereen heeft hem geholpen. Hij werd derde, en dat zorgde bij iedereen voor een glimlach. Chris Huizinga had problemen met zijn wielen en we hebben hem geholpen, en hij haalt een medaille. Ze draaiden in deze hal steeds het nummer dat op de begrafenis van Sjoerd Huisman werd gedraaid. Zonder dat we het door hadden, bleek dat bij sommige rijders heel veel impact te hebben. We hebben gevraagd of ze het niet meer wilden draaien. Zo ben je bezig allerlei kleine dingen te veranderen die leiden tot iets positiefs."
"De junioren inspireerden Manon Kamminga, waardoor ze goud pakte. Dat inspireerde Michel Mulder, die gisteren de knop weer wat heeft kunnen omzetten en nu met een goed gevoel aan het wegtoernooi begint. Michel had inspiratie nodig en ik geloof dat hij dat nu heeft gekregen."
Wat is dat toch met het pistetoernooi. Dat blijft moeilijk voor ons Nederlanders.
"Vergelijk het met Roland Garros en Wimbledon. Dat is het verschil tussen het wegtoernooi en het baantoernooi. Het zijn twee verschillende werelden. In Nederland ligt geen Vesmacobaan. We hebben al het geld dat we voor trainingskampen hadden hier in Geisingen uitgegeven, maar zolang we niet iedere dag op zo'n baan trainen en ermee opgroeien, blijven de pistetoernooien een struggle."
Jullie hebben elkaar geïnspireerd. Is dat dus het belang van een team?
"Als iedereen elkaar helpt, profiteert iedereen daarvan en ontstaat er een positief gevoel in een groep. In dat kader is het wel eens lastig dat niet iedereen altijd bij me traint. Sommige jongens kiezen een andere route, wat ik respecteer. Maar als coaches tijdens zo'n toernooi met hun pupillen gaan trainen en coachen, is dat niet goed. Maar ik weiger me te focussen op negativiteit. Ik probeer de dingen te veranderen die ik kan veranderen."
Wat verwacht je van het wegtoernooi? Gaan we hier, net als andere jaren, toeslaan?
"Ik doe nooit uitspraken over aantal medailles. Ik weet dat onze jongens en meiden er goed voor staan. We hebben hier goed getraind. Vorig jaar in eigen land hebben we een wegparcours gekozen dat perfect voor ons was en ons veel succes bracht. Dit wegparcours is niet zó perfect voor ons, maar het is goed. Op de weg zijn wij altijd in het voordeel, omdat we gewend zijn buiten te skaten. Ik ben blij als iedereen het beste van zichzelf laat zien. En ik weet dat als dat gebeurt, de medailles zullen volgen."