“Het was een heel mooie tijd,” blikt Anne nuchter terug op de Spelen. De bronzen medaille van Jorrit op de 10 kilometer beleefden Anne en Japke zoals ze dat het liefst doen: thuis, samen op de bank. Geen camera’s, geen georganiseerde kijkmomenten. “Dat hebben we één keer gehad, dat ze je willen filmen terwijl je kijkt, maar dat hoeft voor ons niet meer. Dan beleef je het niet echt. Je moet gewoon lekker zitten en kijken.”
In de laatste ritten was de spanning aanwezig bij het echtpaar, maar minder dan wanneer hun zoon nog moest rijden. Zijn tijd stond al; het was afwachten geblazen. “We waren rustiger en verwachtten dat anderen sneller zouden zijn, maar gaandeweg groeide het vertrouwen. Als het goed zou vallen, kon het gebeuren.” En zo geschiedde: brons. Over de ‘mattie-hype’ zegt Anne lachend: “Het is prachtig wat het allemaal heeft losgemaakt. Ik heb zelf een matje, dus die haarband met pruik was voor mij niet nodig.”
Pa en ma Bergsma hebben dezelfde nuchterheid die Jorrit typeert en hem de gunfactor opleverde in Milaan. Ook in woonplaats Aldeboarn leefde iedereen mee. Het dorpshuis puilde uit, al kregen Anne en Japke daar zelf maar flarden van mee. “Dat hoor je achteraf.” Vanaf de woonboot lag hun focus op hun zoon.
Voor de mass start reisden ze wel af naar Milaan; geen vanzelfsprekendheid voor twee mensen die zichzelf geen wereldreizigers noemen. Met hulp van hun schoondochter en voormalig schaatskampioene Heather Richardson Bergsma vonden ze hun weg in de drukte van de stad en het openbaar vervoer. “Dat is een wereld op zich, maar het was wel een mooie belevenis.”
Eenmaal aangekomen groeide de spanning. In het stadion, omringd door familie, ontstond het besef dat iets bijzonders kon gebeuren. De mass start blijft onvoorspelbaar, maar is Jorrits specialiteit. “Toen hij op het juiste moment wegsprong, nam het vertrouwen toe: dit redt hij”.
Na de finish brak het los en volgde pure ontlading. “Dan ga je even uit je dak.” Geen grootse gebaren, maar pure emotie. Kippenvel. Trots. Opvallend was ook hoe breed het gedragen werd. In het stadion, bij de supporters, en zelfs bij de commentatoren en organisatie. "De matties zag je overal."
Na de finish werden Anne en Japke door officials letterlijk door het stadion geloodst. 'Doorlopen, niet kijken,' kregen ze te horen. Even later stonden ze vanaf de viptribune oog in oog met hun zoon, die op het middenterrein gehuldigd werd en zijn gouden medaille omgehangen kreeg.
De huldiging was indrukwekkend, maar wat volgde misschien nog wel extra bijzonder. Het TeamNL Huis was al deels afgebroken vanwege een fashionshow, waardoor voor Marijke Groenewoud en Jorrit gezocht werd naar een alternatief. Voor een besloten huldiging werd uitgeweken naar een kelder, dat voorheen dienst had gedaan als discotheek. Alleen familie, vrienden, coaches en TeamNL-sporters waren erbij. “Zó gezellig,” vertelt Anne. “Alle atleten samen, één geheel. Dat heb ik nog nooit zo meegemaakt.”
Het werd een korte nacht, want de volgende ochtend vertrok de vlucht van Anne en Japke alweer vroeg. “We waren pas om één uur in het hotel en moesten er om twee uur weer uit, maar dat was het allemaal waard.”
Voor Jorrits ouders kreeg alles een extra dimensie door hun rol als pake en beppe. Kleinkinderen Brent en Barbara maakten van dichtbij mee hoe hun vader olympisch goud en brons won. “Je ziet wat dat met ze doet. Op school vertellen ze erover, ze groeien ervan.” Jorrit nam zijn medailles mee naar de klas; overal doken matties op en Brents schaats- en inlineskate groep groeit.
Van een leegte na de Spelen is geen sprake. “Absoluut niet, het is gewoon een gelukkig gevoel.” Het leven gaat door, met blijvende herinneringen. Ook Jorrit lijkt nog niet klaar: “Zolang hij plezier heeft, gaat hij door. Hij heeft er nog steeds zin in.”
Als Anne en Japke de Spelen in een zin mogen samenvatten, hoeven ze niet lang na te denken: “Uniek, niet verwacht dat het zo zou lopen.” Geen grootse verwachtingen, geen opgeklopte emoties, maar oprechte beleving. Van samen op de bank tot in het stadion met familie en elkaar. En ergens tussen die momenten in ontstond iets wat groter werd dan sport alleen: goud, brons en een matje dat heel het land liet glimlachen.
