Over dat geweldige avontuur berichtte Schaatsen.nl al uitvoerig. Lang verhaal in het kort: ‘Tuin’ vond na negen winters aan een stuk in de Topdivisie (een zege, de Aart Koopmans Memorial in 2023) de liefde van zijn leven; zij wilde naar Australië fietsen, en de doordouwer uit Sneek besloot mee te gaan. Hij zette in maart 2024 een streep onder zijn marathoncarrière, een maand later waren de twee vertrokken. Op een paar dagen na keerde het duo in april weer terug in Nederland, vele onvergetelijker ervaringen rijker. “En ik denk voorgoed verslaafd aan reizen”, meldt Van der Tuin lachend.
Zowel hij als zijn vriendin Tessa staat nog ingeschreven bij de ouders. In werkelijkheid hebben de twee geen vaste verblijfplaats. Wel is er een caravan aangeschaft die nu als woning dient en op een camping is geparkeerd. “Als we twee jaar in een tentje kunnen slapen, moet dat in een caravan ook best lukken. Voor de komende periode is dat prima. We willen geen vaste plek hebben, omdat we graag nog overal naartoe willen.”
Dat is echter de komende maanden niet aan de orde. Van der Tuin heeft elke dag genoten van het onderweg zijn op de fiets, maar naarmate de tijd vorderde voelde hij ook de kriebels (of onrust) van binnen, als het ging om sporten. “En dan niet lekker bewegen, nee, de drang tot competitie. Zo klaar als ik was met het marathons rijden – ik sloot dat hoofdstuk in 2024 ook met tevredenheid af – zo begon het toch weer te knagen, wanneer ik via internet probeerde te volgen hoe de wedstrijden verliepen. Wanneer we op de fiets op weg waren naar een nieuwe bestemming, kwam ik in gedachten los van alles. Soms drong de vraag zich op ‘Wat vind ik nou belangrijk?’ Het antwoord was sporten, met de drijfveer competitie.
“Ik vind het heel mooi om er heel veel uit te halen. Om na te gaan hoe ver ik kan gaan en wat het oplevert. Niet in de zin van een contract of geld verdienen, het gaat me meer om de persoonlijke waarde . Ik weet natuurlijk heel goed dat marathonschaatsen per definitie niet veel oplevert, zelfs niet voor de toppers, als je de bedragen vergelijkt met de normale arbeidsmarkt. Het plezier dat ik er altijd aan heb beleefd, is het belangrijkst.”
Daarom stak Van der Tuin, vooral een man van het natuurijs en op z’n best wanneer de elementen gruwelijk zijn, z'n voelhorens uit. In eerste instantie vestigde hij de aandacht op gravelbiken, een wielerdiscipline die momenteel explosief aan het groeien is. “Ik reed ooit in Roden zo’n wedstrijd, wat me erg was bevallen. Ik legde contact met een vriend van me, Rene Hooghiemster, die een eigen gravelteam had (H2W Rocq Gravel Cycling, red.) waar ik me bij kon aansluiten op voorwaarde dat ik een sponsor zou meebrengen.”
Ondertussen verscheen schaatsliefhebber Henk Jan Meijer ook in beeld. De autohandelaar volgde de avonturen van Van der Tuin en zijn vriendin op de voet en hoorde van de opbloeiende, sportieve ambities. “Mijn kameraad stelde toen voor het gravelen weer te combineren met schaatsen. Dat leek me een goed idee. Ergens in augustus verleden jaar heb ik in Australië een gravelbike gekocht en ben ik begonnen met trainen. En serieus hè, want ik was me ervan bewust dat ik in anderhalf jaar een flinke conditionele achterstand had opgelopen. Reizen per fiets kan lastig en zwaar zijn; het heeft weinig te maken met de hoge intensiviteit van marathons of gravelraces. Ik reed dagelijks een berg op en af in de omgeving waar we zaten. Geen mens snapte er iets van, hahaha! Toen we in april van dit jaar weer in Nederland waren, kon ik direct aan de bak. Het viel behoorlijk tegen, ook door de jetlag die ik nog voelde, maar ik wist dat het een sport voor mij zou zijn.”
De voorbije maanden is Van der Tuin actief geweest in Polen, Zwitserland en Duitsland. “Ik kan niet zeggen dat ik al een plek heb veroverd in dit circuit. Daar is het niveau veel te hoog voor. Ik zit in een fijne ploeg, er worden zaken gefaciliteerd, maar ik onderscheid me niet zomaar als 32-jarige in een wereld waar er onnoemelijk veel goede coureurs zijn. Ik heb nog een paar wedstrijden te gaan, daarna breekt de winter aan, en dus de het marathonseizoen.”
Van der Tuin verschijnt op het ijs in de kleuren van de nieuwe ploeg Koopjesdrogisterij. De naam hoort bij een zakelijk partner van Henk Jan Meijer, de rijders maken deel uit van Team FrySk. Naast Marco doen Niels van Reeuwijk (21), Rinse Franken (21) en de Franse inlineskater Doucelin Pedicone (28) mee aan de competitie in de Beloftedivisie. De jonkies hebben geen enkele ervaring, terwijl Pedicone sinds 2024-2025 22 keer een race heeft uitgereden, in twee gevallen zelfs met een podiumplaats als resultaat.
“Ik ben blij dat ik een B-nummer heb. Het zou denk ik niet zo verstandig zijn me onmiddellijk weer in het geweld van het A-peloton te storten. Daar ligt de snelheid tegenwoordig nog hoger dan toen ik stopte, en ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst hard heb geschaatst. Het wordt weer een beetje mezelf ontdekken. En keihard trainen. Ik heb er zin in.”
