Geef ze eens ongelijk. Kijk alleen naar de indrukwekkende tocht die de kleine Culemborgse shorttracker heeft afgelegd om de hand te leggen op het magische goud van de Winterspelen, en je bent ogenblikkelijk stil. Wat een overmacht, souplesse, zelfverzekerdheid en klasse heeft de 24-jarige laten zien op haar specialiteit: 500 meter door de geluidsbarrière trappen op twee dunne ijzers, keer op keer. Een genot om naar te kijken, bijna vergelijkbaar met het observeren van een wereldberoemd schilderij als de Mona Lisa. Of zoiets.
Ook heerlijk dat de lach, die bijna twee dagen in een luciferdoosje of iets dergelijks is opgeborgen geweest, in volle glorie blijkt te zijn teruggekeerd. Ze heeft er uiteraard alle reden toe, want wie wint is meestal bovengemiddeld blij. Xandra verkeert in de wolken. “Ja, het is niet normaal, dit”, moet ze erkennen. “Of het mooier is dan gedacht, dat weet ik niet zo goed. Het maakt het ook zo lastig van tevoren, want je weet wat voor feest het is als het lukt olympisch goud te pakken. Terwijl dit een wedstrijd is als alle andere. Ik ben blij dat ik me heb kunnen blijven focussen op mijn taken en niet op het gevoel van winnen of verliezen. Dat is waarvoor ik naar Milaan ben gereisd, ook in die mixed team relay van dinsdag.”
Grappig dat ze dat zuur gebleken appeltje nog even aanhaalt. “Toen dat zo misging van de week nam ik me meteen voor dat er niets zou veranderen aan mijn doel voor vandaag. Ik wilde niet extra graag winnen. Nee, ik wilde sowieso eerste worden. Die mixed relay heeft me juist veel vertrouwen geschonken, omdat ik kneiterhard reed. Dat bleek ook in de halve finale, want even een wereldrecord rijden is echt bizar. Nadat ik dat had gedaan dacht ik leuk, maar de finale komt er nog achteraan. Dit is leuk, maar ik heb nog niets.
Ze vertelt dat ze alle ritten precies hetzelfde heeft aangepakt. “Elke keer snelle tijden rijden, want ik wilde steeds op de eerste startplek staan en dan kun je niet even chill doen in een race. Dit is exact hoe ik het voor ogen had. Ik herinner me dat een Chinees olympisch kampioen werd in een wereldrecord. Als je dat doet, is dat wel heel sick. En nu is mij dat gelukt!”, aldus Velzeboer die haar goud zeer uitbundig vierde met zus Michelle, gesneuveld in de halve finale. “Dat was jammer en sneu voor Michelle, maar ik vond het geweldig dat ik dit succes zo kan beleven. Trouwens, ook met Selma (Poutsma, vierde, red.) die de finale bereikt heeft. Het is niet normaal, zo sterk als ons team is.
“Dit moment is zo dikwijls door mijn hoofd gegaan. Dan visualiseerde ik dat ik hier aan de start stond in een heel groot stadion. Het was een soort voorbereiding op wat ik hier zou kunnen meemaken. Ik ben daar wel bekend mee, want ik heb meer onder grote druk moeten presteren op wereldkampioenschappen. Dat is me vaak gelukt en daar heb ik veel vertrouwen uit geput. Ik voelde me beter dan ooit. Precies hetgeen de bedoeling is geweest. Daar hebben we als ploeg zo naartoe gewerkt.”
