“Ik voelde hem eigenlijk wel aankomen”, gaf Haasjes naderhand aan. Niet dat hij zich onderweg al zo goed voelde. “Nee, halverwege had ik echt een slecht moment en ook twintig rondjes voor het einde had ik het even erg zwaar.” De Staphorster bedoelde meer de vorm van zijn seizoen tot nu toe. “Het hele jaar zijn mijn sprints al goed, maar het was nog niet genoeg om te winnen.”
In Hoorn kwam daar op indrukwekkende wijze verandering in. Met Bart Hoolwerf, Harm Visser en Daan Gelling zaten namelijk alle rappe mannen voorin de wedstrijd mee. Chris Huizinga was de vreemde eend in de bijt. De stayer van Essent miste plaatsing voor de World Cups en koos voor een trainingsprikkel in het marathonpeloton. De Groninger plaatste diverse versnellingen, reed zelfs enige tijd solo en schuwde het kopwerk niet bij het pakken van de ronde voorsprong.
Ook in de finale plaatste hij nog een fikse versnelling. Haasjes wachtte vanuit de laatste positie in het groepje zijn kans af. “Normaal kan ik nog wel eens een rare actie uithalen in de finale en ik zag dat de anderen daar ook wel een beetje bang voor waren. Ik wist alleen al snel dat ik op 300 meter vol aan zou gaan.”
Met de volledige sprinttop in de kopgroep was het zeker geen vanzelfsprekendheid dat hij de overwinning wel even zou binnen hengelen. “Iedereen rook natuurlijk bloed vandaag, omdat Wisse Slendebroek en Jorrit Bergsma er niet zijn. Maar dan kijk je even om je heen in de kopgroep en weet je gewoon niet wie er gaat winnen.”
De versnelling die hij plaatste was genoeg om de jagers achter zich te houden. “Met de rest ben ik ook niet meer bezig geweest. Ik wilde als eerste de laatste bocht in, wist dat ik om een groot gat middenin de bocht moest rijden en er daarna zo hard mogelijk uit versnellen. Met Bart Hoolwerf achter je aan weet je gewoon dat je pas zeker bent van de overwinning als je zo’n beetje bij de coaches staat.” De klassementsleider eindigde op respectabele afstand als tweede, Nederlands kampioen Daan Gelling als derde.
Met zijn zege sloot Haasjes aan in een bijzonder rijtje winnaars van de bokaal die vernoemd naar de in 2013 overleden Sjoerd Huisman. De 24-jarige Haasjes heeft uiteraard nooit met de West-Fries op het ijs gestaan, toch heeft hij de beelden van zijn heroïsche overwinning nog op het netvlies staan.
“Ik heb hem niet eens gekend, ik heb hem nooit gezien. Alleen op filmpjes, maar niemand vergeet natuurlijk dat moment met het NK. Ik heb daar ook wel een paar keer aan gedacht vandaag als je elke keer zijn foto ziet hangen langs de baan. Het is echt een eer om deze bokaal te winnen en deze gaat een heel mooi plekje krijgen in mijn huis zodat ik er elke dag naar kan kijken.”
Buitenlands feestje bij de beloften
Eerder op de avond wist Doucelin Pedicone zijn eerste overwinning te pakken. De 28-jarige Fransman was in de massasprint sneller dan Marthijn Mulder, de winnaar van vorige week. Gonzalo Ferraz Garcia uit Spanje maakte het internationale podium compleet en behield de leiding in het klassement.
Pedicone is bezig aan zijn tweede seizoen in dienst van Douma Staal in de beloftendivisie van het marathonschaatsen. Het eerste contact was drie jaar geleden tijdens de trainingsuren in Leeuwarden. Pedicone, normaal gesproken actief op de wieltjes, deed daar mee aan een zogenaamd ‘road-to-ice’ project, waarbij inliners worden klaargestoomd voor een overstap naar het ijs.
“Daar spraken we Siep Hoekstra over ons project. Toen is het plan ontstaan om in de marathons te rijden.” Dat had nog best wat voeten in aarde. Pedione verhuisde naar Nederland voor de winter en moest de specifieke skeelertechniek aanpassen naar het ijs. “Dat was nog best lastig en ik was ondanks de podiumplaatsen die ik vorig jaar al haalde over het algemeen niet tevreden met mijn niveau. Dit jaar ben ik terug en ben ik extra gemotiveerd om de sleutel naar mijn beste techniek te vinden.”
Dat harde werken betaalde zich zaterdag uit met een eerste zege. De doelen van de Fransman reiken veel verder, maar vooralsnog niet op de langebaan of op olympisch niveau, zoals zijn vriendin Julia Nizan. Pedicone heeft de afgelopen dagen gekeken hoe zij het ervan af bracht bij de World Cup in Obihiro. Hij kiest vooralsnog voor de marathon. “Dat past mij beter, maar als ik de kans krijg zal ik het zeker ook op de losse afstanden gaan proberen. Voor nu heb ik alleen nog veel werk te doen op de marathon.” De A-divisie is zijn volgende doel.