‘Graag delen! Vermist: Sven Roes, 26 jaar (shorttracker TEAMNL), laatst gezien in Muiden bij de Shell om 16:15 uur. Zo luidt de tekst in de noodkreet van rijders als Jens van ’t Wout, Xandra Velzeboer en Friso Emons via Instagram. ‘Laatst vertrokken om 15.15 uur uit Oosterzee in een Mitsubishi ASX (wit) met bestickering (TeamNL). Laatst gesproken om 19.05 uur’, wordt eraan toegevoegd.
"Wij zijn enorm geschrokken van het bericht dat Sven Roes wordt vermist", laat de KNSB in een reactie weten. "Sven maakt deel uit van TeamNL Shorttrack. Wij houden contact met de familie en hopen dat er snel positief nieuws te melden is. Uit privacyoverwegingen gaan we niet in op vragen of speculaties. We wensen de vriendin en familie van Sven heel veel sterkte in deze onzekere periode."
Roes maakt, met een onderbreking van bijna twee seizoenen door blessureleed, sinds 2021 deel uit van de Nationale Trainingsselectie (NTS). Al snel kreeg de lachebek de bijnaam ‘Sven buitenom’, verwijzend naar het specifieke wapen dat hij dikwijls in races gebruikt: op hoge snelheid van achteruit proberen zijn tegenstanders te verschalken door buitenom aan te vallen. Hij slaagde er mede door deze vaardigheid in zich in de olympische ploeg voor Beijing 2022 te rijden. Daarna werd hij geconfronteerd met fysieke klachten aan de heup.
Roes verdween naar de achtergrond en belandde in een moeilijke periode van veel medisch onderzoek maar weinig duidelijkheid omtrent de blessure. In oktober 2022 ging hij onder het mes. Zeven maanden later stond hij weer op het ijs, maar de nieuwe tegenslag liet niet lang op zich wachten: een rugblessure waarvan de herkomst niet viel te achterhalen, stuurde hem terug naar de ‘ziekenboeg’. Er begon een lange lijdensweg die extra werd bemoeilijkt in het voorjaar van 2024, toen bondscoach Niels Kerstholt hem vertelde dat hij zijn plaats in de NTS kwijt was.
Roes knokte zich terug. Als rijder van het Center of Excellence gooide hij zich op het Daikink NK van begin januari 2025 in de strijd. Met twee zilveren medailles verdiende hij een plaats in de EK-selectie. Dat voelde al als een droom die werkelijkheid werd; in Dresden vierde hij de tweede plaats op de 1500 meter achter vriend Jens van ’t Wout als een overwinning.
Zijn loopbaan verdiende daarna een rimpelloze voortzetting; het kwam er wederom niet van. Een tegenspartelende rug belette Roes een goede start te maken van het olympisch seizoen, en daarmee werden de contouren van een zwarte winter zichtbaar. Het missen van de kwalificatiewedstrijden voor de World Tour betekende dat hij een dikke streep kon zetten door zijn ambities. Toch zou Roes zich melden in Milaan, en ook nog op de ijsbaan. Als hartstochtelijk meelevende ploegmaat en fanatiek supporter van zijn vrienden van TeamNL Shorttrack dat zo ongelooflijk succesvol was in februari.
