Groei zie je niet alleen in medailles bij Jasmijn Veenhuis

Al rond half tien op zondagochtend konden de armen van Jasmijn Veenhuis en haar collega’s Mette ten Cate en Sophie Exterkate de lucht in. Het trio pakte goud op het eerste onderdeel van de dag, de ploegenachtervolging. Voor Veenhuis was het een prolongatie van de titel, want vorig jaar was ze ook al de beste, destijds met Rosalie van Vliet en Britt Breider. “Als voorste vrouw voelde ik vandaag de verantwoordelijkheid om de trein te leiden”, vertelt Veenhuis. “Ik heb daar goed mee om kunnen gaan en het is heel gaaf om hier weer met goud te staan. Mooi hoe we dit met z'n drieën hebben behaald."

Op de mass start waren de Nederlandse vrouwen minder gelukkig. “Het was een chaotische wedstrijd. Een Hongaarse (Lilla Sandor, red.) was vroeg vertrokken, waarna iedereen naar elkaar ging kijken en het onrustig werd in het peloton. Toen ze teruggepakt was, probeerde ik een lead-out voor Mette op te zetten, maar het tempo lag te hoog. Jammer dat we geen medaille konden pakken. Al met al veel emoties vandaag. Eerst waren we heel blij, vervolgens moesten we weer focussen voor de mass start. Het eindigde iets minder leuk, maar ik kan terugkijken op een goed weekend.”

Waar Veenhuis vorig jaar drie medailles haalde - goud op de ploegenachtervolging, brons op de 3000 meter en in het allroundklassement - was het er dit jaar een minder. Op de drie kilometer viel ze net buiten de prijzen. “Ik heb vier persoonlijke records gereden, dus ik kan mezelf niets verwijten”, aldus Veenhuis. “Na drie afstanden stond ik tiende in het klassement. Op de drie kilometer heb ik veel goed kunnen maken. Het was een verrassing dat ik in het allroundklassement nog als derde ben geëindigd.”

Met die bronzen plak evenaarde ze haar prestatie van vorig jaar. “Het niveau is een stuk hoger geworden. De winnende tijd op de 1500 meter was vorig seizoen boven de twee minuten, nu wordt er 1.56 gereden. Dat verschil zit hem niet alleen in het ijs (Inzell t.o.v. Collalbo, red.).” Er stonden verschillende vrouwen aan de start die deel hadden genomen aan de World Cups voor senioren en zelfs de Spelen in Milaan. “Zelf heb ik ook zeker niet stilgestaan. Ik ben blij dat ik mezelf ertussen rijd in dit goede veld.”

De 18-jarige Veenhuis heeft progressie geboekt, zo bewijzen de cijfers. Op de 1000 verbeterde ze zich met drie tellen en op de 1500 meter met drie seconden deze winter. Haar favoriete afstand, de drie kilometer, was zelfs elf seconden rapper dan een seizoen eerder. “Ik heb enorme stappen gezet, zowel in technisch als tactisch opzicht. Ik heb nu een goed raceplan en mijn coach Peter Kolder geeft me veel vertrouwen. En we hebben een heel fijne sfeer in de ploeg. Dat alles helpt me.”

Volgende week wacht haar laatste juniorentoernooi, het Nederlands kampioenschap. En dan? “Voor het WK wilde ik nog niet bezig zijn met de toekomst. Ik hoop dat ik naar een topteam mag. Dat is het doel voor mij.” Als beste Nederlandse juniore heeft ze in ieder geval haar visitekaartje afgegeven.

Overigens wacht er binnenkort nog een belangrijk meetmoment voor Veenhuis. Niet op het ijs, maar in de schoolbanken. In mei doet ze examen voor de havo. “Vorig jaar heb ik de eerste vakken afgerond, nu moet ik nog wiskunde, aardrijkskunde en Engels halen. Het hele jaar ben ik weinig op school geweest, het zal wel weer even wennen zijn.” Met alle internationale toernooien en gesprekken met haar buitenlandse collega’s heeft ze in elk geval veel praktijkervaring opgedaan voor haar examen Engels.