Tot drie keer toe dweilden de Zamboni’s vrijdagmiddag de ijsvloer van de Milano Ice Skating Arena. Het was kennelijk nodig om de sporen en het vuil van de baan te krijgen, nadat er een paar uur lang door eerst een leger van kunstschaatsers was gerepeteerd voor het gebruikelijke afsluitingsgala van het olympisch toernooi. Toen vervolgens alle vrijwilligers de piste bezetten om de leukste fotografische souvenirs te bemachtigen, met alle gevolgen van dien. Het werd een regelrecht slagveld.
En dat bleek het in de avonduren nog steeds of weer te zijn, toen de laatste sessie van het shorttrackevenement zijn beslag kreeg. Tijdens de kwart- en halve finales van de 1500 meter voor vrouwen gingen vele dromen in rook op door soms onbegrijpelijke wegglijders, ongeacht of het de mindere goden waren of de gevestigde namen. Een kleine greep: Xandra Velzeboer, haar zus Michelle, Suzanne Schulting en Courtney Sarault knalden allen onderuit op de bevroren vlakte die eerder ter discussie kwam te staan vanwege de zo nu en dan bedroevende kwaliteit. Het grootste slachtoffer op vrijdagavond was de Poolse Kamila Sellier, die ‘gesandwitcht’ tussen twee andere rijders een ongelooflijke klapper maakte en daarbij door een mes van de Amerikaanse Kristen Santos werd geraakt onder het linkeroog. De atleet werd per brancard afgevoerd.
Xandra Velzeboer leek in haar halve finale freewheelend naar de eindstrijd te kunnen rijden. Alles en iedereen was uitgeschakeld, inclusief haar belangrijkste concurrent Courtney Sarault. Toeval of niet: op de plek waar de Noord-Amerikaanse winnaar van de World Tour plotseling tegen de vlakte vloog, vond ook Velzeboer haar Waterloo. Hoewel de kans op een derde individuele medaille aanzienlijk was, deed ze er niet al te moeilijk over. “Er zat een gat in het ijs, dat maakte het er niet simpeler op. Bovendien beïnvloedde het de wedstrijd behoorlijk. Dat is jammer, vooral voor mezelf. De kwaliteit van het ijs wisselde nogal de afgelopen weken, maar ik heb me er niet te veel mee beziggehouden. Als je er steeds aan denkt voordat je de baan op moet, ga je niet beter schaatsen hoor. Je kunt beter doen alsof er niets aan de hand is”, aldus de koningin van TeamNL Shorttrack die goud veroverde op de 500 en 1000 meter.
Haar voorganger op laatstgenoemde afstand, Suzanne Schulting, behoorde eveneens tot de uitvallers. “Dat gebeurde out of the blue”, oordeelde ze teleurgesteld. “Ik wilde een actie opzetten aan de buitenkant en mijn linkerschaats gleed weg. Zonde. Ik voelde me sterk, had er zin in, al voelde ik aan mijn benen dat die er nog wat moesten inkomen. Ja, het is heel frustrerend wanneer je op deze manier het ijs moet verlaten”, aldus de Heerenveense die zich schaarde onder de olympische atleten die op twee verschillende disciplines zijn uitgekomen. Ze begon haar derde Winterspelen op de langebaan (achtste op de 1000 meter).
Vervolgens sloeg Schulting een vrolijkere toon aan over haar rentree in de tak die altijd de grote liefde is geweest, en nog is. “Het is mooi om terug te zijn. Ik voelde de zenuwen, maar het was niet anders dan voorheen. Het was wat zoeken in de kwartfinale (die ze als derde afrondde, red.). Voor de halve finale had ik iets van Let’s go. Zuur dat het zo eindigde.”
Hoe nu verder? “Het seizoen loopt ten einde. Ik rijd volgend weekend sowieso het NK Sprint. Daarna zijn er nog een WK sprint en een WK shorttrack…” ze stopte een tel. “Ik heb bij Niels aangegeven dat ik wel enthousiast ben voor het WK. Dat het naar meer smaakt na vanavond, omdat het zo goed is gegaan. Ik heb me bijzonder gelukkig gevoeld de afgelopen weken, omdat het zo fijn is weer te kunnen shorttracken en zonder pijn rond te kunnen schaatsen. Lekker rondjes draaien. Ik ben trots dat het weer kan. Maar ik heb het op de langebaan ook ontzettend naar mijn zin, daar voel ik me erg thuis. Beide disciplines vind ik geweldig. Ik heb zo genoten van alle wedstrijden hier, door de langebaan is het zo’n ander evenement geweest voor mij. Het is dubbel: ik voel me trots en teleurgesteld.”
Ze liet de tranen rollen en pinkte die weg. “Van de zomer, in september, dacht ik ik kan nooit meer shorttracken. Nu dat dus weer wel kan, word ik blij. Op basis daarvan wil ik zeker meer gaan shorttracken, ook omdat het zo bij me past.”
