Een slijmbeursontsteking in de knie maakte afgelopen februari een abrupt einde aan het seizoen van Gerritsen, waarna ze noodgedwongen een periode van absolute rust inlaste. “Ik heb acht weken niks gedaan en dan ook echt helemaal niks, niet eens wandelen”, zegt ze in gesprek met schaatsen.nl.
Die periode wierp Gerritsen fysiek gezien dusdanig ver terug dat ze weer vanaf nul moest beginnen. “Als je na vijf minuten fietsen al pijn in je knie hebt dan kan je wel nagaan hoeveel je op moet bouwen. Dat was wel even pittig omdat je jezelf hele andere doelen moet stellen. Ik moest bepalen hoeveel ik zou fietsen op basis van de pijn in mijn knie. Dat is een totaal andere benadering dan wanneer je traint om fit te zijn”, aldus de winnares van het zilver op de 1000 meter bij de Spelen van 2010.
Inmiddels gaat het een stuk beter met Gerritsen. “Ik kan voluit fietsen zonder pijn, doe ook alweer wat dingen in de schaatshouding en zelfs wat sprongen en hardlopen. Dat had ik zelf ook niet verwacht dus wat dat betreft gaat het heel voorspoedig”, zegt de 29-jarige rijdster. Desondanks behoort de knieblessure nog niet helemaal tot het verleden. “Er kan ook niet echt een prognose opgeplakt worden hoe lang het precies gaat duren.”
Om die reden legt Gerritsen zichzelf ook zo min mogelijk druk op richting komend seizoen. “De afgelopen jaren heb ik natuurlijk best veel lichamelijke mankementen gehad en in die periode ben ik mezelf de hele tijd voorbij gelopen omdat ik naar anderen keek en dacht: ik moet er bij die wedstrijd staan. Ik heb niet een keer naar mijn lichaam geluisterd. Nu heb ik daarom zoiets van: ik doe wat ik kan en ga niks forceren. Zo lang als het duurt, duurt het.”
Sinds haar contract bij Team LottoNL-Jumbo niet verlengd werd, zit Gerritsen zonder ploeg. Zorgen maakt ze zich daar echter niet over, want achter de schermen speelt er wel het een en ander. Al te veel wil Gerritsen daar, mede vanwege de onzekerheid over wanneer ze weer honderd procent fit is, nog niet over zeggen.
“Er is wel iets op komst, maar ik wil daar zelf een mooi moment voor kiezen om dat naar buiten te brengen. Vooral omdat ik bewust af heb gewacht hoe het met mijn knie ging. Juist omdat er geen prognose gesteld kon worden, was het lastig om precies te bepalen wat ik zou gaan doen. En ik vind het voor nu ook wel fijn om daar een beetje de ruimte in te hebben.”