998 meter of zo deed hij álles zoals het hem door zijn broer Melle, coach Niels, coach Harald, materiaalman en hulpcoach Kip en z'n ploegmaten was voorgekauwd. Natuurlijk, Jens van ’t Wout wist het zelf ook dondersgoed hoe hij na het overleven van de kwartfinale (solo op kop van start tot finish), en de halve finale (als een soepele wurgslang binnendoor naar de bevrijdende tweede plek in de race) het hoogtepunt van de avond succesvol moest afronden. Al zou hij met de in zijn hoofd opgeslagen kennis van deze onvoorspelbare sport allang een persoonlijke shorttrackbijbel kunnen samenstellen, Jens is ook een kerel die graag door het spoorboekje van mensen in zijn naaste omgeving bladert. Alles maakt hem wijzer, dus beter, zo redeneert hij meestal.
Broer Melle neemt doorgaans alles van A tot Z door met Jens, daar vormde de olympische finale geen uitzondering op. Als zijn grote kameraad en rivaal in het spel op het ijs ook de eindstrijd zou halen – het gaat over de Canadees Dandjinou – zou er geen speld meer tussen te krijgen zijn in de manier van bestrijden. Woensdagavond hadden de twee talloze filmpjes op de laptop teruggekeken om de racemaniertjes van de lange Noord-Amerikaan te analyseren. “Vooral de wedstrijden die hij hier in Milaan achter de rug had”, verduidelijkte Melle. “We zagen wat hij deed, maar ontdekten ook een paar zwakke puntjes. Het voorbije seizoen was het meestal Dandjinou die op Jens joeg; we wilden nu dat het andersom zou zijn”, luidde de kernboodschap in de strategie waarin de bondscoach Niels Kerstholt zich prima kon vinden.
Daarbij rekening houdend met de eigenaardigheden van de andere finalisten rolde er een handleiding die Van ’t Wout slechts tot achter de komma diende uit te voeren. Zo simpel was het. Wat nog mooier was: zo ging het ook. Tot een meter of twee voor de streep, toen Dandjinou inmiddels op apegapen ergens achterin worstelde, maar twee levensgevaarlijke Aziaten zich plotseling nog opdrongen.
“Ik had William ingehaald in de slotronde met het idee of ik pak je, of ik word laatste. Dat eerste lukte zowaar, en heel vreemd, daarna was ik even de focus kwijt. Vanuit een ooghoek zgk ik rechts van me Sun Long komen, en nog meer aan de buitenkant die Koreaan (Jongun Rim, red.) Wetend dat als er rijders van buiten naderen, zij meer vaart hebben, moest ik wat. Toen schoot er door mijn hoofd die gedachte. Holy shit, man, je kunt hier winnen! Oh, kut, die focus houden!! De streep was vlakbij, daarom gooide ik mijn rechtervoet wat rechts naar voren. Ik voelde zijn been in mijn knieholte. Hij duwde ’m als het ware over de finish”, zo vatte de winnaar de moeilijkste meters van duizend spannende kort samen.
Wat hij erna ervoer? “Geen idee, echt geen idee.” De eerste Nederlandse olympisch kampioen. Hij lachte. “Ja, prachtig, want ik las op Schaatsen.nl dat Sjinkie Knegt in zijn zogenoemde Glazen Bolletje had voorspeld dat ik niet op het podium zou komen. Hij noemde Dandjinou, Félix Roussel en Pietro Sighel. Nu ben ik de nummer 1. Hahaha!” Iemand om Jens heen maakte een vergelijking met de grote namen van de langebaan, Jordan Stolz, Jutta Leerdam, Femke Kok. Ze staan er meestal. “Ja”, antwoordde Van ’t Wout, “shorttrack is zo’n andere sport. Je kunt het hele jaar alles winnen, het hoeft niets te betekenen op de Spelen. Dat zag je ook met ons op de mixed team relay.”
Hij nam de dikke, zware gouden schijf in zijn handen en keek er vol bewondering naar, alsof het kostbaarste kleinood niet van hem was. “Ik besef het nog niet helemaal. Toen ik had gewonnen, ben ik naar Melle gereden die op de boarding zat. Het enige dat ik kon roepen was what the fuck, een hele rits achter elkaar. Ik geloofde niet wat ik had gedaan of hoe ik het had gefikst. Wat een dag. Normaal gesproken heb ik zoiets van ik wil en moet winnen, of ik wil dat of dat proberen in de race. Nu stapte ik uit de tunnel het ijs op met alleen het besef hoeveel ik van shorttrack houd. Ik zag overal dat oranje in het stadion en hoorde het geschreeuw waardoor ik moest lachen. Nooit eerder ben ik zó blij geweest dat ik een A-finale heb mogen rijden…”
Meer volgde er niet. Het was ook genoeg, want het werd hoog tijd om te genieten van de uitgekomen jongensdroom.
