“Ik heb heel veel problemen met mijn ribben en ook nog wat last van mijn hoofd en rug na mijn val in Toronto. Dan zet je lichaam alles vast”, legde ze uit. “Donderdag en vrijdag werd het steeds erger.” Ter Mors liet zich intensief behandelen, reed vrijdag de 500 meter, maar meldde zich zaterdag af voor de 1000.
“Toen had ik nog te veel last, maar vandaag heb ik de keus gemaakt om wel te rijden. Ik kon ook een WK-ticket veroveren en gisteren had ik niets te verliezen behalve de kans op een podiumplek”, zei ze.
En ze wilde maar wat graag een startplek op de WK Afstanden veilig stellen en dat lukte. Ze ging vrij eenvoudig Margot Boer in de wereldbekerstand voorbij. “Dit was de bedoeling voor vandaag”, concludeerde ze, tevreden lachend.
Met het startbewijs voor de WK Afstanden in handen zou Ter Mors het wat rustiger aan kunnen doen op de KPN NK Afstanden die eind december worden verreden. “Ik zou daar misschien een dagje rust kunnen nemen en de 500 meter niet rijden. Dat is nog niet zeker, maar nu heb ik die optie wel.”
Het was wel doorbijten voor Ter Mors, want haar lichaam was nog altijd stijf en stram. “We hebben uitgezocht of het geen kwaad kon. Gisteren vond de sportarts het niet verstandig, vandaag wel.”
“Maar het is niet fijn. Ik heb nu veel minder souplesse op het rechte eind en voor de start stond mijn hele lichaam al strak van de spanning, van de verkeerde soort.” Mentaal kon ze zich afsluiten voor de pijn, en ze had daarbij ook hulp van pijnstillers. “Ik kan nu niet zonder”, gaf ze toe.
Terwijl zij in Thialf zich beraadde over deelname aan de 500 meter langebaan reden haar shorttrackploeggenotes naar het brons bij de World Cup in Sjanghai. Ter Mors vierde dat feestje een beetje mee via de WhatsApp.
“Het is alleen maar goed dat ze zonder mij ook het podium halen. Daaruit blijkt dat we vijf goede schaatssters hebben en dus hebben we altijd een goede reserve. Dat is top. In de breedte groeien we.”