Geen definitief afscheid, maar Jutta Leerdam komend jaar niet op het ijs

In een video van bijna twaalf minuten geeft Jutta Leerdam antwoord op de vraag die haar trouwe fans al maanden hebben. “Dit jaar zul je me niet in actie zien op het ijs. Stoppen voelt nog te definitief, want dan moet ik een deur dichtdoen terwijl ik nog heel erg van de sport houd. Dat voelt niet juist.”

Ze vertelt over haar eerste jaren op het ijs en hoe ze graag haar vader trots wilde maken tot het moment dat ze zelf begon te dromen over olympisch goud. Elke coach vertelde ze dat haar doel was om olympisch kampioen te worden. Wat begon als een bijna onhaalbare droom, kwam steeds dichterbij door al haar investeringen van de voorbije jaren. “Mijn perfectionisme, discipline en werkethiek zorgden ervoor dat ik zo ver kwam. Ik had een obsessie met deze sport, die heb je ook nodig om kampioen te worden. Ik voelde me zo loyaal naar dat kleine meisje dat dit zo graag wilde.”

Zoals Leerdam het zelf noemt, maakte ze de bubbel om zich heen heel klein, zodat ze zich kon beschermen van alle druk en kritiek van buitenaf. “Ik werd stiller, werkte nog harder en had meer focus.” Op 9 februari van dit jaar veranderden alle opofferingen in een gouden medaille. “Ik voelde me zó trots en voldaan. Ik ben een paar maanden in shock geweest, kon het niet geloven. Het was de meest magische, stressvolle, bijna spirituele ervaring van mijn leven.”

Het topsportstramien kon ze vervolgens loslaten. Geen dagen vol trainingen en verplichtingen, maar een onbekende vrijheid. “Na bij alles mezelf te hebben afgevraagd of het goed was voor mijn droom, kon ik ineens doen wat ik leuk vond. Ik voelde weer ruimte in mijn hoofd, kon weer ademen. Het is heel fijn om mezelf toe te staan een andere kant van mij te ontdekken, die nieuwsgierig is en overal ‘ja’ tegen wil zeggen, wil ontdekken, spontaan is en nieuwe dingen wil leren. Het voelt goed om voor mezelf te kiezen. Schaatsen heeft me zoveel geleerd in mijn leven en liet me zien wie ik was en waar ik toe in staat ben als vrouw. Ik ben de sport voor altijd dankbaar.”

Tot slot dankt ze alle vrouwen die haar tijdens haar carrière gesteund hebben en haar lieve berichten stuurde tijdens de dieptepunten. Ook geeft ze (jonge) atleten mee dat ze haar mogen berichten als ze met vragen zitten.