Na de ploegpresentatie van TeamNL staan Kjeld Nuis en Joy Beune ieder voor zich de pers te woord. Met hun eigen verhaal, maar onmiskenbaar verbonden. Na een intens OKT en een paar roerige dagen stralen ze rust uit. Ze vertellen over gemis, veerkracht en wat ze het vaakst tegen elkaar zeggen: genieten.
Deze maandagmiddag klinken er in Thialf geen startschoten of rondetijden, maar overheersen oranje jassen, blije gezichten en inspirerende woorden. Tijdens de officiële presentatie van TeamNL richting de Olympische en Paralympische Winterspelen van Milaan-Cortina gaat het over het faciliteren van atleten, de voorbeeldrol van de olympiërs en gelijkwaardigheid. En opvallend vaak over plezier. Ook in de gesprekken na afloop, met Kjeld Nuis en Joy Beune, klinkt dat woord als een anker.
Voor Nuis lijkt deze middag een moment van herpakken. Zijn emoties lagen op het OKT open en bloot. “Daar heb ik genoeg tranen gelaten”, zegt hij over het mislopen van Joys 1500 meter. “Maar vanaf nu gaan we gewoon genieten. We zijn allebei geplaatst. Dat was het doel aan het begin van het jaar. Dat hebben we gehaald.” Hij noemt het zonder opsmuk “de eerste droom die is uitgekomen.”
Die droom krijgt een schaduwkant wanneer de olympische matrix begin vorige week bekend wordt. Door verschuivingen binnen het team krijgt Nuis alsnog een startbewijs voor de 1500 meter, terwijl Tim Prins afvalt. Na dat nieuws slaat de toon online razendsnel om en dat raakt hem. Van 'waardering voor zijn enthousiasme en sportiviteit' naar heel nare berichten. “Dat vind ik spijtig”, zegt hij. “Ik heb een dikke huid, maar dit is nooit leuk.” Het maakt genieten lastig. “Ik baal ervan dat ik er nog niet van heb kunnen genieten. Dat vind ik heel jammer.”
Beune herkent dat. Ook zij heeft gezien hoe de reacties online ontspoorden en sprak zich daar deze week over uit op haar eigen Instagram. “Het is vervelend zulke dingen te lezen. Het hoort sowieso niet”, zegt ze. “Zeker in een schaatscultuur. Het is een gemoedelijke sport.” Maar het is duidelijk dat ze de narigheid allebei achter zich hebben gelaten. “We hebben elkaar, coaches en familie waar we bij kunnen ventileren.” Hun mantra blijft hetzelfde. “We zeggen elke keer tegen elkaar: we gaan er het beste van maken.”
Samen naar de Spelen gaan betekent ook samen omgaan met spanning. “We zijn zenuwachtiger voor elkaar dan voor onszelf”, zegt Nuis. “Als je de ander ziet rijden terwijl jij je voorbereidt op je eigen race, komt die adrenaline al omhoog.” De oplossing is acceptatie. “Die spanning is er toch.” In Milaan verblijven ze in hetzelfde appartementencomplex. Dicht bij elkaar, maar met ruimte. “We zijn goed in elkaar de ruimte geven wanneer dat nodig is”, zegt Beune. “Als iemand wil focussen of alleen zijn is dat prima.”
Ondanks alles overheerst op deze middag geen bitterheid. Kritiek van collega Joep Wennemars schuift hij niet weg. “Ik heb altijd het hart op mijn tong”, zegt hij. “Ik vind het mooi dat iemand anders zich ook uitspreekt.” Brandstof haalt hij niet uit controverse. “Nee", zegt hij vol overtuiging. "Ik krijg brandstof van liefde voor de sport.” De afgelopen dagen heeft hij niet lekker in zijn vel gezeten, erkent hij. “Maar als ik straks daar sta en ik zie die olympische ringen, dan komt dat wel weer.”
Deze middag staan ze in ieder geval even samen op het podium. Met ouders in de zaal en trots voor elkaar. Het beeld vat hun verhaal samen. Twee olympiërs, ieder met een eigen route, die zich op moeilijke momenten vasthouden aan de liefde voor elkaar én voor hun sport. Met gemis dat blijft, veerkracht die groeit en één woord dat alles draagt: genieten.
