Bruintjes mag van geluk spreken dat haar herstel voorspoedig verloopt. Het gaat steeds beter. Op een paar oefeningen na, volgt Bruintjes een volledig individueel programma.
Tien weken geleden werd ze geopereerd aan haar rug en pas sinds vier weken is ze weer voorzichtig aan het trainen. "Ik zat zes weken stil. Het was vreselijk. Ik wist gewoon niet wat ik moest doen", laat ze in Eilat weten in gesprek met schaatsen.nl.
Dat ze met haar ploeggenoten mee kan naar Israël, de reis die door de co-sponsor van de ploeg Corendon is geregeld, doet Bruintjes dan ook erg goed. "Ik miste de meiden heel erg. Het teamgevoel zeg maar. Ik ging wel eens koffie met ze drinken, maar dat is toch anders. Ik merk nu ook dat ze het leuk vinden dat ik er weer bij ben."
Hoewel het nieuwe boek van Team Op=Op Voordeelshop al prachtige hoofdstukken heeft voortgebracht, moet het mooiste hoofdstuk voor Bruintjes nog komen. Ze heeft vooralsnog vooral pech gehad.
Een maand nadat in april 2011 bekend werd dat Renate Groenewold en Peter Kolder haar graag aan het team wilden toevoegen, kreeg ze last van legionellabacterie. Later kwam daar nog een longontsteking bij. Pas in augustus kwam ze terug, maar dat was van korte duur.
"Eind augustus gingen we naar Inzell en ik kreeg daar last van mijn rug. Er zijn röntgenfoto's gemaakt en toen bleek dat ik een hernia had. Ondanks de blessure vertelde de dokter dat het niet kon verergeren als ik door zou gaan met schaatsen", legt Bruintjes uit.
Maar bij de KPN NK afstanden in Heerenveen, begin november, ging het toch mis. Ze schaatste op de 1000 meter met een hernia nog wel een tijd van 1.17.98. Daarna moest ze toch de handdoek in de ring gooien. De donderdag daarop volgde al een operatie bij een privékliniek in Veenhuizen. Vervolgens mocht ze zes weken helemaal niets doen. "Ja, af en toe lopen, maar dat vind ik ook niets doen", moppert ze.
"Natuurlijk heb ik toen gedacht dat ik nooit meer zou schaatsen. Je gaat denken wat je zou moeten doen als het niet meer zou kunnen. Vreselijk. Ik ben blij dat ik weer positief kan denken. Of ik nu zou weten wat ik zou moeten doen zonder het schaatsen? Ik heb echt geen idee."
Bruintjes volgt naast het schaatsen nog wel een studie binnenhuisarchitectuur, maar ze richt haar vizier voorlopig weer op de sport. "Als het zou kunnen, zou ik nu het vliegtuig pakken naar Nederland om op het ijs te kunnen staan. Ik mis het zo erg."
Voor het ijs is het echter nog te vroeg. Begin februari mag ze voor het eerst weer het ijs op. In Eilat maakte ze al wel haar eerste schaatsbewegingen en hardlooppasjes.
En dus straalt Bruintjes van geluk. Het lijkt allemaal weer goed te komen. Want hoewel ze met veel moeite naar de oefeningen van haar teamgenoten kijkt, kookt haar lichaam van motivatie. "Ik wil zo graag. Het kriebelt. Ik heb de wedstrijden van dit seizoen uit mijn hoofd gezet, ik richt me volledig op het volgende seizoen. Dan moet het gebeuren."
Het zelfvertrouwen spat er weer vanaf. "Of ik volgend seizoen de top aan kan? Ja! Dat gaat lukken. Ik kan de top aan. Als ik met een hernia al 1.17 schaatst, dan moet je nagaan hoe snel ik rijd als ik straks weer helemaal fit ben", lacht ze met een serieuze ondertoon.