Precies drie weken geleden stuurde Gary Hekman nog een boodschap de wereld in die doorspekt was van teleurstelling. ‘Het mocht niet vandaag. Moeilijk om nog positief te blijven. #drama’, liet Hekman via zijn Facebook weten. Dit weekend zal de strekking van de boodschap heel anders zijn. De vreugde en de opluchting dropen er vanaf bij Hekman en bij zijn ploeggenoten. ’’Morgen in Rotterdam maar weer’’, liet Crispijn Ariëns weten. Het kan snel gaan in de sport.
Lachende gezichten alom bij de geplaagde ploeg van coach Roy Boeve. Zijn formatie gold vooraf nog als één van de beste in het peloton, en van Hekman werd na zijn zegereeks van vorig seizoen ook veel verwacht. Het kwam er geen moment van. Na het vreselijke ongeval van Christijn Groeneveld tijdens het laatste trainingskamp in Inzell liep het opeens ook binnen de succesformatie van geen kant meer.
’’Echt alles zat tegen’’, vatte Hekman de eerste acht wedstrijden van het seizoen samen. ’’Het dubbeltje moet soms eens de goede kant op vallen, maar het viel echt alleen maar de verkeerde kant op. Zelfs in Hoorn. Ik was daar op weg naar de winst, ga ik in de laatste bocht weer onderuit. Steeds weer pech.’’
Op de vraag of hij deze zege nodig had, toverde Hekman een prachtige lach op z’n gezicht. ’’Als vanaf 18 oktober’’, luidde zijn antwoord. De datum van de eerste competitiewedstrijd van dit seizoen.
Misschien was er een trainingskamp voor nodig om de negatieve spiraal te doorbreken. Hekman trok met Ariëns en Rob Hadders naar Gran Canaria. Onderkomen in Maspalomas, prachtig weer en de fietsen bij de hand. ’’Het enige dat we gedaan hebben. Fietsen, fietsen, fietsen.’’ En ook een beetje de kop leegmaken. ’’Zat er ook bij’’, erkent Hekman. ’’Je wilt toch alles achter je laten, een frisse start maken.’’
Hekman, twee dagen terug in Nederland en nog niet gewend aan de kou, oogde zelfs weer wat afgetraind. Hij schiet in de lach. ’’Dat hoopte ik wel, ja. Op de weegschaal gestaan voor ik weg ging: 91,8 kilo. Op Gran Canaria alleen maar getraind, niks geks gegeten, gezond gedaan. Kom ik terug: 92,4 kilo. Ik snapte er niets van.’’
Het deed hem geen kwaad. In de uiterst spectaculaire wedstrijd in Breda benaderde hij weer zijn oude vorm. Hekman was erbij in de eerste groep die een ronde pakte, en ook in de tweede groep die dat kunstje flikte. Vijftien mannen pakten zo twee rondjes tijdens een koers in moordend tempo. Hekman had in de finale vooral te maken met Fabio Francolini, na zijn zege een week eerder blakend van het zelfvertrouwen.
Maar Hekman had Thom van Beek. Als een volleerd wegkapitein controleerde hij in de finale alles. ’’Fantastisch’’, oordeelde Hekman. ’’Hij heeft echt geweldig gereden. Maar ja, Thom is de man in vorm. Je klopt niet zomaar Jan Blokhuijsen op de vijf kilometer. Vanavond liet hij zien waarom dat gebeurde, en ik ben blij dat ik het kon afmaken.’’
In de laatste bocht ging het nog bijna mis tegen de slimme Francolini, bekende Hekman. ’’Maar bij het uitkomen van de bocht heb ik er alles uitgegooid. Het mocht nu niet wéér misgaan.’’
Achter Francolini was Robert Post aanvankelijk derde, maar hij bleek niet juist met de schaats op het ijs te zijn gefinisht. De drager van het witte pak werd nu vierde. Het oranje leiderspak van Bob de Vries kwam geen moment in gevaar.