“Het was een lastige koers. Redelijk slopend en het was moeilijk om het verschil te maken”, vertelt Van Vliet met een rood gezicht na honderd rondjes op een klapstoeltje in Thialf. De nummer twaalf moest zijn meerdere erkennen in Ruben Pekkeriet en Niek Berden, die er in de finale vandoor gingen. Pekkeriet beschikte over de sterkste benen en won uiteindelijk de marathon.
De 18-jarige pupil van Jillert Anema hield zich voornamelijk koest. Hij reed vaak achter in het peloton, maar bleef tegelijkertijd alert. “Het plan was om voorzichtig te koersen, maar dat is mislukt. Het is gewoon lastig dat er veel naar je wordt gekeken. Dan wil je zelf alles oplossen, maar dat moet juist niet. Ik moet leren om mezelf in toom te houden”, concludeert de gretige Zeewoldenaar.
Van Vliet merkte vooral dat veel ogen op hem waren gericht. Zodra hij naar voren reed, begonnen andere renners in het peloton meteen naar elkaar te schreeuwen en ging de concurrentie op kop rijden. “Dat is frustrerend. Misschien moet ik toch weer in het blauw gaan rijden, dan val ik minder op, haha.”
Sterke race
Vorige week mocht de junior proeven aan de topdivisie en dat wierp meteen zijn vruchten af. De Nederlands kampioen bij de junioren eindigde knap als tweede achter Homme Jan de Groot. “Dat was heel mooi en had ik eigenlijk niet verwacht. Het was helemaal niet de bedoeling dat ik daar zou zitten, maar goed… Het gebeurde. Ik heb kunnen bewijzen dat ik goed ben en nu moet het nog even lukken bij de beloften.”
Het viel hem daar op dat hij vooral als underdog kon rondfladderen en dat niemand met hem bezig was. Bovendien lag het niveau in de breedte volgens hem een stuk hoger en waren de rondetijden sneller. “Dat ligt mij wel. Ik ben juist gebaat bij een harde koers. Die wedstrijd liet zien dat ik gewoon goed ben en dat het fysiek ook in orde is. Nu moet ik bij de beloften proberen het slimmer aan te pakken, want die gretigheid kost me nu de kop.”
Zodra hij die knop weet om te zetten, kan hij slimmer koersen en een tactisch plan maken om wedstrijden te winnen. “Uiteindelijk wil ik dat. Ik rijd niet voor een vijfde of tiende plek, maar het hoofddoel is het WK Junioren (in het Italiaanse Baselga di Pinè, red.). Daar wil ik me voor plaatsen.”
Winst
In de finale ging Ruben Pekkeriet er samen met Niek Berden vandoor. Het peloton kon hen niet meer achterhalen, waardoor het op een eindsprint aankwam. De Ameronger toonde de grootste spierballen. “Ik wist dat mijn aanzet in de bocht goed was, want hij (Niek Berden, red.) stuurde uit. Ik zag hem breed uitsturen en dacht: nu heb ik al een gat. Waarom zou ik het niet proberen? Vervolgens zag ik dat het gat al was geslagen. Dat bleek genoeg te zijn", vertelde Pekkeriet met een brede glimlach.
