Zo ontspannen ging het er ook aan toe in het krappe uur dat de ploeg gebruikmaakte van de faciliteit. Waar mensen als Jens van ’t Wout en Friso Emons steevast als eersten en precies op tijd de baan opstapten de voorbije weken, lieten nu de meesten op zich wachten. Wie wel direct bij haar entree een paar snelle rondjes schaatste, was Suzanne Schulting. De drievoudig olympisch kampioen kan dan ook elke minuut prima gebruiken om vrijdagavond tot de tanden toe bewapend de strijd aan te gaan op de 1500 meter. Het is niet duidelijk of ze er al weet van had dat ze direct te maken krijgt met een paar geduchte concurrenten: de Italiaanse Elisa Confortola en Danae Blais uit Canada. Maar de aanwezigheid in haar kwartfinale van de vrouw die reeds twee keer goud heeft mogen ontvangen – Xandra Velzeboer – is pikant.
Maar goed, dat is pas voor vrijdag. De training van deze dag wees uit dat Teun Boer nog tamelijk goed uit de spectaculaire buiteling is gekomen die de onbesuisd rijdende nummer een van de wereld veroorzaakte in de finale van de 500 meter. William Dandjinou torpedeerde de lange Nijmegenaar die daardoor Jens van ’t Wout uit evenwicht bracht, en dat gaf diens broer Melle vrij baan om op te rukken naar de zilveren plak.
De nacht was niet best geweest, al had dat meer te maken met de adrenaline die het lichaam pas uren later had afgevoerd. “Na avondwedstrijden slaap ik nooit lekker. Tot rust komen duurt even”, vertelde Boer voordat hij met het team weer de bus instapte naar het atletendorp. “Ik voelde gisteravond meer de schade aan mijn heup van de crash dan nu, dus dat is meegenomen. Voor de zekerheid heb ik gevraagd alles te checken. Er blijkt niets stuk te zijn, wat ook bleek in de training. Ik had nergens last van.”
Waar hij meer hinder van ondervond: het feit dat hij zich in de bloedstollende eindstrijd op de sprint met het sprookjesachtige slot voor de Van ’t Woutjes niet had kunnen laten zien. “Althans, op het moment dat het moest gebeuren. Daar baal ik erg van. Ik wilde zo graag zelfstandig kunnen uitrijden, maar dat is door het toedoen van Dandjinou niet gelukt en daarom extra zuur. Wat ik er nu, achteraf van denk? Alleen maar dat ik denk dat het een terechte penalty was. Al was het een paniekreactie van hem, dit hoort niet thuis in shorttrack. William is naar onze kleedkamer gekomen, maar op dat moment waren we nog te druk en liep hij door.”
Boer wist niet precies hoe hij straks, na zijn eerste Winterspelen, zijn optreden in zijn geheugen zal parkeren. “Ik weet niet welke waarde de wedstrijden zullen hebben. De finale moet ik sowieso nog terugkijken. Eerst de finale van de mannenrelay rijden. Daarin willen we een medaille behalen. Dat is het grote doel.” En voor hem zal een medaille, van welke kleur dan ook, de pijn van die wrang geëindigde 500 meter flink verzachten.
