Een wereldtitel sprint, bijna als leuk extraatje. Zo leek het, zo voelde het, zo zag het er ook uit in het bomvolle en zoals altijd enthousiast meelevende Thialf, op donderdag en vrijdag. Was Femke Kok extatisch, toen ze kort terugblikte op de foutloze vierkamp van twee keer een 500 meter en twee duizendjes, zoals iemand kan zijn wanneer hij of zij de mondiale schaatshemel voor het eerst is binnengegleden? Nee, van die gemoedstoestand bleef de 25-jarige Friezin ver verwijderd, al probeerde ze haar blijdschap echt te tonen in woord en gebaar.
Maar dat bleek lastig voor de vrouw die al maanden aan een stuk wordt geleefd, daaromheen constant oogverblindend mooie en snelle ritten op het ijs heeft gelegd en vrijwel alleen met de bright side of life heeft te maken gehad. De pure ontlading van vreugde, bevrijding (of opluchting), van alle opgekropte emoties of tranen, die deed zich al voor in olympisch Milaan, na de gouden triomftocht op de 500 meter. Zo stond Kok daar dan vrijdagavond in de tunnel van Thialf, leeg, voldaan en aangekeken door de vaste groep van journalisten die nog een keer hoopte op ontwapenende teksten.
Wereldkampioen was ze al drie keer, op haar lievelingsafstand. “Maar dit wereldkampioenschap had ik nog niet en wilde ik daarom heel graag winnen. Ik stond niet voor niets aan de start, had me voorgenomen om vier keer een goede race te rijden. Nou, dat is aardig gelukt en daarom ben ik superblij, en ook met zo’n groot gat”, vertelde Kok, die haar publiek niet vergat. “Al die mensen hebben me zo gesteund, dat bezorgde me steeds kippenvel. Mooi om het zo allemaal af te sluiten. Zeker nu we met drie Nederlandse meiden op het podium staan”, doelend op de verdiende tweede plaats voor Suzanne Schulting en de verrassende derde stek die haar vriendin Marrit Fledderus had weten binnen te slepen.
Kok leverde inderdaad een perfecte serie af op haar thuisbaan. Werd haast spelenderwijs de beste door twee keurige 500 meters (36,67 en 36,76) te laten volgen door een setje van soortgelijke 1000 meters (1.13,10 en 1.13,38). Niemand kon haar bedreigen of in de buurt komen. Kok schaatste door niemandsland, in de verte gadegeslagen door de rest van de deelnemers. Het was alleszeggend dat ze in haar laatste optreden niet harder hoefde te rijden dan 1.17,90 om wereldkampioen te worden. Precies in die tijd eindigde de Japanse Sumire Kikuchi haar race, als zestiende in het veld van 23 overgebleven vrouwen. Kok voerde de lijst aan, zoals ze waarschijnlijk vond dat het ook hoorde.
Schulting: 'Trots dat ik hier op podium sta'
Suzanne Schulting, runner-up achter de niet te grijpen Femke Kok. Laat het landen, want het is waar. En terecht ook, want de shorttrackkoningin schaatste een even stabiel als overtuigend sprinttoernooi. De Friezin van Essent lijkt voorgoed te zijn vertrokken voor een langebaancarrière, meer in de schijnwerpers waar ze zo van houdt.
In feite trok Schulting de lijn door van haar prima Daikin NK Sprint dat ze winnend had afgesloten, mede doordat 's lands toppers het weekend oversloegen. "Ik heb vertrouwen gehaald uit die twee dagen en dat kunnen meenemen naar dit wereldkampioenschap. In zeven dagen tijd heb ik acht ritten gereden. Dat is vrij crazy. Het doel was ongeveer dezelfde tijden te schaatsen, technisch even goed. Dat heb ik gedaan, en daar ben ik het meest trots op. Het was niet een grote uitschieter, nee, ze waren alle acht hartstikke goed, steeds gereden vanuit de ontspanning. Superfijn! Ook dat we als Nederland geweldig hebben gepresteerd. Als er vijf vrouwen hadden mogen meedoen, zouden ze op 1, 2, 3, 4, en 5 zijn geëindigd. Daarom maakt het me trots dat ik hier op het podium mag staan", besloot Schulting, die op alle vier nummers tweede werd.
Vier zeges op een rij: daarmee voegde ze zich in een rijtje van negen andere vrouwen die tussen 1976 en 2015 op dezelfde wijze hadden huisgehouden. Als eerste Nederlandse, welteverstaan, én in eigen huis. Met een nieuw Nederlands puntenrecord, een feitje dat uiteraard ondersneeuwde in de ongekende reeks van uitzonderlijke internationale resultaten, net als dat verbazingwekkende baanrecord op 4 oktober (1500 meter), van vijf maanden geleden.
“Die zijn omgevlogen, al was het een lang seizoen. Wat ik nu ga doen?”, vroeg ze zelf, kijkend naar het van Ireen Wüst gekregen broodje kroket dat ze al minuten in haar handen vasthield. “Dit eerst opeten. Dan van mijn rust genieten. Naar het nieuwe seizoen vooruitblikken hoeft niet meteen, want met Gerard (van Velde, de hoofdcoach van Reggeborgh, red.) is er al een lijstje opgesteld met volgende doelen. Of beter, uitdagingen en doelen. Het is namelijk niet zo dat mijn motivatie minder is geworden hoor”, waarschuwde ze lachend. Schaatsen is gewoon heel leuk. Daar haal ik mijn plezier uit.”
