Dat laatste was net zo verrassend als de overwinning van Evi Gelling zelf, maar viel misschien nog wel wat beter te begrijpen. De achtergrond van haar besluit te stoppen is terug te voeren op de crash die ze vorig seizoen maakte. Ze belandde met haar enkel vooruit in de kussens. Een harde klap die de nodige schade veroorzaakte.
,,Alle banden in mijn linkerenkel waren gescheurd’’, vertelt Gelling. ,,Ik heb heel lang gerevalideerd, maar ik houd er last van. Ik kan er op zich wel goed mee schaatsen, maar ik kan gewoon niet meer op hoge snelheid een bocht rijden. Eigenlijk is de blessure een beperking geworden. Daardoor kan ik gewoon niet rijden zoals ik wil rijden, en ben ik voor mijn gevoel niet meer dan pelotonvulling. Dat wil ik niet.’’
Een wrange manier om je loopbaan te moeten afsluiten. ,,Ja, dat is het zeker. Ik hoopte dat het in de zomer beter zou gaan en dat ik weer goed aan dit seizoen zou kunnen beginnen, maar in de eerste wedstrijd merkte ik meteen al dat het niet was gelukt dit achter me te laten. In die tijd heb ik het ook wel moeilijk gehad. Gelukkig ben ik goed gesteund door mijn teamgenootjes en de mensen om me heen.’’
Niettemin kwam het hard aan bij Gelling, die nog maar 22 jaar is en echt als talent te boek stond. ,,Het is zuur’’, erkent ze. ,,Het jaar voordat het mis ging had ik een heel mooie stijgende lijn te pakken, pakte ik ook mijn eerste podiumplek. Ik merkte ook dat ik voorin kon meekomen en dat motiveerde me enorm. Maar na die val en de revalidatie ben ik nooit meer de oude geweest.’’
In de afgelopen weken hakte Gelling daarom voor zichzelf de knoop door. Ze maakt het seizoen af en richt zich daarna verder op haar studie. ,,Voor de laatste fase van het seizoen heb ik me voorgenomen te genieten van elke wedstrijd en te hopen dat ik nog iets voor mijn teamgenoten kan betekenen.’’ Ze kijkt naar de bloemen in haar hand. ,,En dan sta ik hier opeens voor het eerst als winnaar van een wedstrijd. Dat is wel heel bijzonder.’’
Dat was het absoluut, net als de manier waarop die zege tot stand kwam. Met minder dan twintig ronden op het bord reed Gelling weg uit het peloton. Niet heel fel, niet heel overtuigend. ,,Dat was meer tactisch, met het idee dat er dan iemand achter me aan de bak moest. Maar ik hoorde al snel mijn ploegleider roepen dat ik honderd meter had en even later kijk ik zelfs het peloton in de rug.’’
Dat peloton was gaan staan, een onbegrijpelijke actie waarmee de wedstrijd werd beslist. Gelling werd opgehaald door ploeggenoten, pakte dus een ronde voorsprong. En dat alles binnen pakweg vijf ronden tijd. Wie even de kantine van De Meent was ingedoken voor een chocomelletje, had het allemaal gemist. ,,Ik vond het zelf ook raar’’, erkende Gelling. ,,Vroeg me onderweg al of waarom het zo ging. Gunden ze het mij heel erg of zo? Ik heb geen idee.’’
Ze had wél een idee hoe het verder moest nadat ze was aangesloten bij de staart van het peloton. ,,We wilden eerst weer iets naar voren rijden, maar het ijs was best wel slecht geworden. Dat zou dus een onnodig risico zijn. Daarom bleven we achterin hangen, lekker veilig. Enige gevaar was dat er aan de voorkant nog iemand zou wegrijden. Maar er waren ook niet heel veel ronden meer te rijden, dus de kans dat nóg iemand een ronde zou pakken, was eigenlijk heel klein. En dan is het gewoon heel speciaal solo die laatste rondjes te rijden en alleen over de streep te komen.’’
Evi Gelling, die zag hoe voor haar Kim Talsma de sprint van het peloton won voor Maaike Verweij, maakte zich nu gereed voor de Weissensee, waarvan ze overigens wel de eerste wedstrijd mist. ,,Tentamens. Die zijn net even belangrijker nu.’’ Daarna wil ze genieten van de dagen op het bergmeer, net als van de resterende wedstrijden. ,,Na het seizoen zal ik niet helemaal weg zijn. Zeker door mijn broer Daan blijf ik natuurlijk wel verbonden met het marathonschaatsen.’’ En misschien, heel misschien, komt het ooit van een terugkeer. Want na dit seizoen wordt de medische toestand van Gelling nog eens opnieuw bekeken. Ze heeft zelf het gevoel dat er meer aan de hand is geweest dan alleen gescheurde banden. ,,Als er nieuwe dingen aan het licht gekomen en dat kan verholpen worden, tja, dan weet ik het niet.’’
