Ze stonden allebei met een grote lach op het gezicht, Veerle van Koppen en Esther Kiel, de twee ploeggenoten van Puur ICT-BTZ. Geen spoor van chagrijn bij de vrouw die al twee zeges in deze editie van de Grand Prix in Luleå achter haar naam had staan. Sterker, Kiel was tevreden met de manier waarop ze haar loopbaan in ieder geval op natuurijs heeft afgesloten. “Natuurlijk had ik nog wel graag dat klassement willen winnen, maar dan had ik minimaal vierde moeten worden. Dat was al onmogelijk door het groepje dat er nog tussen Veerle en mij zat”, stelde Kiel. De blik verried dat ze er niet wakker van zal liggen.
Begrijpelijk, want Esther Kiel heeft altijd iets voor ogen dat groter is dan haar individuele prestatie. “Het team, daar gaat het om. En voor het team is dit een geweldige ontknoping, waarbij het klassement in ieder geval in de ploeg blijft.”
Bij Veerle van Koppen was haar nieuwe status nog niet helemaal doorgedrongen. “Het voelt allemaal nog niet echt, maar dat besef komt straks wel. Het is natuurlijk wel fantastisch.” Een jaar eerder stond ze ook winnend op het ijs van de Södrahamn in Luleå. Destijds was dat nog een flinke verrassing, maar inmiddels is Van Koppen een vrouw waarmee rekening wordt gehouden. Dat is ook wat ze wilde. Aan het begin van dit seizoen meldde ze nog dat het vooral een doel was aan te tonen dat ze geen eendagsvlieg was. Dat is aardig gelukt. “Maar daarvoor heb ik ook een heel goede ploeg, waarbij Esther af en toe een perfecte bliksemafleider voor mij is. Maar ongezien door het peloton ga ik zeker niet meer.”
Een jaar kan soms een wereld van verschil inhouden, en dat is bij Van Koppen wel degelijk aan de orde. “Ik ben veel sterker dan vorig jaar, veel slimmer ook. En dat is precies de combinatie die in het marathonschaatsen in mijn ogen heel belangrijk is. Dat maakt iemand een goede marathonschaatser.” Esther Kiel hoorde het glimlachend aan. “Ik ben echt heel trots op Veerle. Ze heeft het heel goed gedaan en wordt steeds sterker op natuurijs. Vorig jaar deed ze het al heel goed en nu is weer zóveel beter.” In de eerste zomer bij de ploeg vergeleken Kiel en ploegleider Eelco Kooistra al snel Van Koppen met veelwinnaar Ineke Dedden, destijds een grote mevrouw in het peloton. Nu blijkt die vergelijking niet eens zo heel gek. “Ze is een goede Ineke”, stelt Kiel lachend.
In de finale moest Van Koppen afrekenen met Judith Krabbenborg, de vrouw van team Turner, die op twee ronden van het einde wegreed uit de kopgroep van zes. Van Koppen beet zich in haar vast. Niet toevallig, maar met een plan. “Ik ging ervanuit dat Krabbenborg heel graag podium wilde rijden, en haar ploeg ook. Manon Gremmen zat ook in de kopgroep en ik rekende er min of meer op dat zij zou afstoppen, zodat Krabbenborg zeker op het podium zou staan. Dat klopte precies.”
In de laatste kilometers reed ze vervolgens weg bij Krabbenborg, die met een tweede plaats wel haar gram haalde na de teleurstelling van donderdag. “Die dag zaten we met twee rijders in een kopgroep van zes en werden we vierde en vijfde. Daar was ik echt heel boos over”, vertelde Krabbenborg, die in de Sea Ice Classic een mooi herkansing zag. “Vanaf het begin hebben we met de ploeg de koers hard willen maken, hebben we aangevallen. En natuurlijk scheelt het dan dat we hier met vier zijn waar de meeste andere ploegen minder rijders hebben. Ik had de hele dag het gevoel dat we controle hadden en dan hoop je dat te kunnen uitspelen.”
Dat deden Krabbenborg (28) en Gremmen (29) ook in de kopgroep. “Van Koppen wilde niet meer overnemen, Sophie Kraaijeveld ook niet. Daarop besloten we dat we om en om moesten wegrijden om die groep te breken. Dat lukte. En natuurlijk is het jammer dat Van Koppen uiteindelijk kon wegrijden en dat ik het gaatje niet meer dichtkreeg, maar we staan hier wel als de nummers twee en drie. Voor ons is dat super. We wilden zó graag een keer op dat podium staan op natuurijs, nadat we al vaker hadden misgegrepen, maar wél vonden dat we het verdienden. Natuurijs is waarmee we het meest bezig zijn, zomer en winter. Dát is marathonschaatsen voor mij.” Ze stond zelf nooit eerder op het podium. “Dan is dit een prachtige beloning voor al het harde werk.”
Zo staat Manon Gremmen er ook in. “Ik zag Judith en Veerle van Koppen wegrijden en dacht meteen ‘dat is in ieder geval podium’. Het enige dat ik daarna nog hoefde te doen, is achter die meiden zitten. Ik wilde zo fris mogelijk in de finale komen omdat ik nog écht voor die derde plek wilde rijden. Dat was voor mij en de ploeg het mooist haalbare.”
In alle stilte had er ondertussen een troonswisseling plaatsgevonden. Van Koppen bleef daar nog wat bescheiden onder. “Misschien wel, maar ik heb ook dankzij Esther dat ik hier sta. Ik heel veel van haar geleerd in de afgelopen twee jaar.” Ze hoefde niet lang te denken over de vraag of ze baalt dat Esther Kiel stopt. “Ja.”
