'Er gaat tenminste een van ons twee naar de Spelen, zei ik tegen Friso...'

Het mooie van Niki Wories is dat ze nimmer om woorden verlegen zit. En wanneer ze écht in the mood is om te schitteren op het ijs, heb je aan een kwartje meer dan voldoende om de Almeerse spraakwaterval op gang te brengen. Dus op de vraag wat ze van plan is op het aanstaande EK Kunstschaatsen in het Engelse Sheffield brandt ze direct los.

“Mijn plan is om te rijden zoals ik de afgelopen weken heb gedaan in de trainingen. Dat wil ik graag laten zien. Ik hoef niet boven mezelf uit te stijgen, maar wil evenmin minder presteren. Streven naar stabiele küren, wat ik in de trainingssessies heb gepresteerd, dat wil ik opnieuw doen. Want dat ging heel goed. Als ik dat herhaal in deze wedstrijd, zou ik er heel blij mee zijn. De voorbereiding is heel fijn geweest.

“In mentaal opzicht zijn er veel dingen om me heen gebeurd. Het voornaamste in dit verband ging om mijn vriend Friso (Emons, red.), die heel lang in onzekerheid verkeerde over zijn olympische selectie voor de shorttrackploeg. Door dit soort zaken heb ik mijn eigen aandacht meer ergens anders op gefocust dan dat ik steeds bezig was met wat er met mij zou kunnen gebeuren op het EK. Dat is prettig geweest, want soms kan ik me zó laten meevoeren door negatieve gedachten dat ik in een neerwaartse spiraal beland. En dan moet ik mezelf weer oppeppen en omhooghalen, zo van nee, het gaat goed met je…, snap je?

“Ik heb het gevoel dat ik nu lekker heb getraind, vind het leuk om aan het EK mee te doen; tegelijkertijd gebeuren er zoveel andere dingen dat het kunstschaatsen en presteren geen obsessies meer worden. Wat deze benadering zal brengen, zien we vrijdag wel. De aanloop heb ik als aangenaam ervaren, laat ik het zo verwoorden."

Je vriend Friso maakt deel uit van de olympische ploeg. Dat voelt voor hem als een bevrijding, maar geldt dat ook voor jou een beetje?
“Bij mij kwam er ook veel emotie vrij toen hij het telefoontje kreeg van Wilf O’Reilly (disciplinemanager shorttrack van de KNSB, red.). Ik was er als enige bij. Het was superspannend, vlak ervoor was hij nauwelijks aanspreekbaar. Hij werd misselijk van de spanning. Ik moest die maandagmorgen trainen in Thialf, waar op dat moment alles in gereedheid werd gebracht voor de olympische overdracht. Toen Friso dat zag, werd hij helemaal niet goed. ‘What the f#2k’, riep hij, ‘hier wil ik nu niet zijn, want stel dat ik straks hoor dat ik niet naar Milaan ga, dan sta ik hier tussen anderen die zich wel olympiër mogen noemen’. Daarom zijn we snel naar mijn appartement vertrokken na de training. Daar hoefde hij niet lang meer te wachten op het belletje, waarvan hij zeer emotioneel werd. Ik heb hem wel een half uur aan een stuk door moeten vasthouden.

“Ik weet hoe het voelt om die olympische droom te hebben, maar weet niet hoe het is om die uit te laten komen, of om die waar te maken. Dat het dan waarheid wordt voor iemand die zo dichtbij je staat… Ik zei tegen hem toen hem was verteld dat hij mee mag naar Milaan: weet je, er gaat er tenminste een van ons twee. ‘Ja, maar Nik’, antwoordde hij – en dat vond ik heel lief – ‘ik heb dat niet alleen bereikt. Mijn ouders, mijn zus hebben er een rol in gespeeld, en jij bent ook een groot deel van deze overwinning’. Zoiets voelt dan ook, buiten het feit dat je zelf het liefst op dat ijs mag staan, alsof ik zelf ook een beetje op de Spelen zal zijn. Heel lief! Dat hoefde hij niet te zeggen.”

Was het niet vreemd voor jou dan, te trainen op de plek waar de olympische ploeg zou worden voorgesteld, sowieso zonder jou?
“Daar had ik allang vrede mee. Het is niet de eerste keer dat het me niet is gelukt me te kwalificeren. Hoe lang is het nou geleden dat ik weer ben begonnen met kunstschaatsen? Nee, deze keer was het de minst harde klap voor me. Zo dat podium te zien in Thialf zorgde wel voor een knagend gevoel bij me. Ik dacht op hetzelfde moment evengoed: ik ben ook best goed in mijn sport. Maar door verschillende redenen zit mijn sport heel anders in elkaar. Bij sommige facetten hebben we niet alles zelf in de hand en dat is dan lastig, of frustrerend. Ik weet dat ik per definitie niet heel veel minder ben dan een aantal rijders dat wel naar de Spelen mag."

Wat ook leuk is, en dan schakel ik door naar het EK: tot TeamNL behoort ook het paar Daria Danilova en Michel Tsiba dat zich wél mag opmaken voor de Spelen. Jij en het ijsdansduo Chelsea Verhaegh en Sherim van Geffen kunnen een mentale steun zijn voor die twee.
“Ja, natuurlijk. Het is geweldig dat er een paar namens Nederland naar Italië gaat, na allerlei problemen met punten en dat soort gezeik. Nu het Daria en Michel toch is gelukt, gun ik het hen helemaal, ook omdat ik weet hoe moeilijk deze sport is. Plaats je je, dan plaats je je en ben je goed genoeg om te gaan. Heel gaaf! Ik ben trots op hen. Hopelijk kunnen ze vanaf nu genieten en alle shit achter zich laten.”

Hoe staan zij er volgens jou voor?
"Ik heb de afgelopen dagen veel met hen getraind en merkte dat de prestatie-eis waaraan ze moesten voldoen veel impact heeft gehad. Langzaam maar zeker komen ze daar overheen, al weet ik niet waartoe ze op dit EK in staat zijn. De prioriteit ligt vanzelfsprekend bij de Spelen. Bovendien hebben ze een veel mindere voorbereiding achter de rug door dat gedoe met de punten die ze moesten halen. Ik denk dat we Daria en Michel de tijd moeten gunnen, dit Europees kampioenschap is meer een toernooi om weer in balans te raken, of om de batterij verder op te laden.”

We wachten het af. Wat betreft jezelf: welke kür loopt momenteel het best, de korte of de lange?
“Beide gaan oké. Ik wil nu niet het onheil over mezelf afroepen, dus daarom zeg ik allebei. Ik zit lekker in m’n vel. Als het niet lukt om twee keer een mooie uitvoering te laten zien, zal ik wel achter m’n oren krabben en gissen naar de reden. Wat vooral telt: ik heb er zin in!”

Tot vrijdagavond, direct na de eventuele finaleplaats. Dan weet Wories niet hoe snel ze naar Nederland terugvliegt, om haar Friso aan te moedigen op zijn EK.