Er zat natuurlijk ook wel een heel verhaal achter de tranen van Hylke de Boer (22), een verhaal achter al die emoties die vrijkwamen eigenlijk zodra hij als winnaar de streep was gepasseerd. De Boer wilde dolgraag winnen in Zweden. Of misschien wel waar dan ook. Maar die kans deed zich dus nu voor in Luleå, in de finale van de Grand Prix over liefst 150 kilometer, en hij greep hem met beide handen aan. Niet alleen voor zichzelf, voor eigen roem en glorie. “Ik wilde winnen voor mijn broer Tjerk, voor het team, voor mijn ouders.” En ja, toch ook wel voor zichzelf. “Omdat het tot nu toe nog niet echt mijn jaar is geweest. Veel valpartijen, veel frustratie. En dat terwijl ik wel voelde dat ik beter was dan de afgelopen jaren.”
En dan is er ook nog zijn broer Tjerk, met hij dit seizoen samen uitkomt voor A-ware. “Samen rijden in één ploeg, dat is voor ons echt een droom die uitkomt. Alleen is het heel anders gelopen dan we wilden”, verzucht hij. “Tjerk heeft last van een best wel serieuze rugblessure en dat doet mij ook pijn. We hebben daardoor nauwelijks samen op het ijs kunnen staan. Dus ja, ik wilde dit ook heel graag voor hem.”
De jongste De Boer was al een paar keer dichtbij een zege. Ook nog op de Weissensee, in de strijd om de Nederlandse titel. Dat leverde hem geen overwinning op, maar wel veel vertrouwen. “Als je zó dichtbij kunt komen, ben je ook in staat een wedstrijd te winnen. Dan komt die dag een keer dat het wél jouw kant op valt”, concludeerde hij. Die dag was dus deze zaterdag.
De sprint waarmee Hylke de Boer zijn rivalen Joram Verkerk en Casper de Gier achter zich liet, was de apotheose van een koers waarin toch weer op het scherpst van de snede werd gereden. Het peloton bleef weliswaar geruime tijd bij elkaar, maar het tempo lag hoog op een dag waarop de zon overvloedig scheen, de temperatuur niet zo heel ver onder nul dook, en de wind het behoorlijk liet afweten. Ideale condities dus en minder selectief dan sommige mannen hoopten. Maar toch is geen enkele wedstrijd in Zweden een wandelingetje in het park, en dat was ook deze Sea Ice Classic niet.
Uiteindelijk waren er zeven mannen die een beslissend gat sloegen met het peloton. Zeven mannen waarvan ook Hylke de Boer onderkende dat er geen enkele grote favoriet bij zat, geen gedoodverfde winnaar. “Je kunt wel willen winnen, maar het blijft altijd zo verdomde lastig”, merkte hij op. “In deze groep wist ik ook dat ik het kon doen. Allemaal jongens die in mijn ogen aan elkaar gewaagd waren. Ik voelde deze week ook dat ik goed in vorm was. Je kunt natuurlijk nooit al zeggen dat je een koers gaat winnen. Dat had ik ook echt totaal niet. Maar ik had wel een goed plan.”
Centraal daarin stond Casper de Gier, de man van Reggeborgh. “Ik dacht dat hij de snelste was in dit groepje, en Reggeborgh zelf bevestigde dat ook wel een beetje. Zij lieten het gebeuren voor Casper en maakten zo duidelijk dat hij het voor hen moest gaan doen. De rug van Casper de Gier was dus de plek waar ik moest zitten. In de sprint zou ik dan mijn stinkende best doen, en dan maar kijken wat erin zit. Op het moment dat ik dacht dat hij wilde aangaan, deed ik dat zelf zodat hij een beetje opgesloten kwam te zitten. Zo zou ik iets meer momentum hebben. En dan maar vol gas naar de streep.”
Seconden later vulden vreugdekreten de Zweedse lucht. Hylke de Boer kon nauwelijks geloven dat hij inderdaad een marathon had gewonnen. Op Zweeds natuurijs nog wel. “Van jongs af aan heb ik elke zaterdag voor de livestream achter de computer gezeten en naar al die marathons gekeken. Die marathon vind ik gewoon het mooiste dat er is. Dat ik nu zelf heb gewonnen, is heel onwerkelijk nog. En Zweden vind ik zó mooi. Natuurlijk is de Weissensee speciaal, maar dit hier is voor mij het allermooiste.” Hij kijkt om zich heen, wijst op de kilometerslange sneeuwvlakte. “Dat uitgestrekte landschap, de wind, de kou; het is allemaal fantastisch.” Lachend: “Met de wind en kou viel het vandaag wel mee, maar dan heb je weer die stralende zon. Hier doe ik het echt voor.”
En voor zijn ploeg, dat was ook duidelijk. Hylke de Boer verkast na dit seizoen naar De Haan Westerhoff, waar ze dus ineens ook een winnaar rijker zijn. Maar voor zijn huidige ploeg A-ware voelde dit als een geweldig afscheidscadeau. “Natuurlijk speelde dat mee. Het is een prachtige ploeg en ik ben blij dat ik dit nog kan doen in dat blauwe pak.”
Ook ploegleider Bertjan van der Veen slaakte daar een zucht van verlichting. “Sinds nieuwjaarsdag is er niets meer onze kant op gekomen, terwijl we week in week uit heel sterk rijden. Dat is frustrerend. Maar dit maakt wel heel veel goed”, stelde de man die zelf ook heel goed weet wat winnen op natuurijs is.
Zelfs de nummer twee kon nog een lach op het gezicht toveren, al was er natuurlijk eerst de teleurstelling van het mislopen van de winst. Maar Joram Verkerk zag donderdag zijn jongere broer Ruben naar de tweede plaats rijden. Dat prikkelde misschien toch een beetje. Nu trok de man van Okay-Vreugdenhil in ieder geval de verhoudingen binnen de familie weer recht.
De pijn zat bij nummer vier Homme-Jan de Groot, maar ook bij Casper de Gier. Die pakte weliswaar brons, maar zijn frustratie was direct achter de streep net zo duidelijk hoorbaar als de vreugde van de winnaar.
A-ware was spekkoper deze dag, want de ploeg pakte met Daan Gelling ook nog eens de eindzege in het klassement. Zijn ploeggenoten keken vol respect toe bij de huldiging. “Niet te geloven wat een seizoen die man heeft”, zei Sjoerd den Hertog met een lach. “Hij wint het klassement van de Vierdaagse, wint het klassement op natuurijs en pakt volgende week in Groningen ook het klassement van de Marathon Cup. En dan wint hij op Nieuwjaarsdag ook nog de Nederlandse titel op kunstijs. Dan ben je echt een koning.”
