Al een ronde voor het einde balde Hans van de Wetering de vuist bij het horen van de bel. Hij wist dat dit niet meer kon misgaan. Het gat met het peloton was enorm. Een kilometertje later kwam hij jubelend over de streep om zich vervolgens in de armen te storten van vrouw en kinderen.
Dat de titel van Hans van de Wetering meer dan terecht was, daarover bestond geen enkele twijfel. Al vroeg in de koers ging hij er vandoor, om dat later nog eens te herhalen, maar dit keer succesvol. ’’Ik moet het niet hebben van een sprint, dat is nooit mijn ding geweest. Daarom moet ik wel wegrijden’’, vertelde ‘Hansi’.
Dat liet hij eerder in de week al zien tijdens het EK in het Franse Dyon. ’’Ook daar heb ik het geprobeerd, omdat het voor mij de enige manier is. Lukte niet, maar leuke bijkomstigheid was wel dat ik het treintje van de Franse ploeg de vernieling in reed’’, vertelde hij met een lach.
Maar dat EK bleek wel een mooie opmaat naar dit NK, waarop Van de Wetering zich ook nog eens mooi kon voorbereiden. ’’Voor vaderdag had mijn vrouw een camper gehuurd om er met het gezin een paar dagen op uit te gaan. De eerste stop was een camping hier in Achterveld. Ik had het parkoers dus al even bekeken. Daarnaast wist ik al dat de vorm best goed was.’’
Dat demonstreerde hij dus met die twee vluchtpogingen, waarvan de eerste mislukte. ’’Het gat bleef zo’n vijftien seconden. Ik kwam dus niet echt weg, terwijl het best nog ver was. Daarom had het geen zin toen door te blijven rijden. Maar ik besloot wel meteen het later in de koers nog eens te proberen.’’ Dat deed hij inderdaad binnen de laatste tien ronden. Toen was het wel raak. ’’Ik had snel een flink gat en kon dat mooi vasthouden.’’
Van de Wetering, nu werkvoorbereider bij een bouwbedrijf, reed op skates en schaatsen jarenlang op het hoogste niveau. Op de schaats kwam hij nog uit voor het team van BAM in de vroege jaren. Daar was hij ook het dichtst bij een Nederlandse titel. ’’Dat was tijdens het ONK in Zweden. Werd ik tweede achter René Ruitenberg.’’ Hij schaatste elf jaar in het A-peloton, maar reed twintig jaar op skates bij de top mee. ’’Daar ben ik vier jaar geleden mee gestopt. Nu train ik een stuk minder en ook lang zo intensief niet meer.’’ Vorig jaar wilde hij al deelnemen aan het NK bij de Masters, maar dat paste niet in de planning. ’’Nu lukte het wel, en dan pak ik bij de eerste de beste gelegenheid meteen de titel. Tja, da’s prachtig.’’