“Wij moesten echt even landen”, vertelt Annemarie. “Je denkt dat alles om de sporter draait, maar er komt als ouder ook ineens van alles op je af.” Waar Friso werd gehuldigd en toegejuicht, werden ook zij meegesleept in de euforie. Telefoontjes van de gemeente, uitnodigingen voor huldigingen en gesprekken met onbekenden die hen plots herkenden: het hoorde er allemaal bij. Peter merkte het zelfs op de ijsbaan van Tilburg, waar hij zelf wekelijks schaatst. “Mensen spreken je aan, willen op de foto of vertellen hoe leuk ze shorttrack ineens vinden. Dat is echt bijzonder. Die sport is door dit succes enorm gaan leven.”
Het absolute hoogtepunt voor Emons’ ouders was de relayfinale bij de mannen. Een zenuwslopende race van nog geen zeven minuten, die voor Peter “wel een uur leek te duren.” Hoewel hij vertrouwen had in het team, bleef de spanning ondraaglijk. “Shorttrack is zo’n sport waarin één foutje alles kan verpesten.” Voor Annemarie was het moment vooral overweldigend. “Ik heb alleen maar staan huilen. Ik kon niet eens meer volgen wie er tweede of derde werd. Ik zag alleen Friso.” Het besef drong pas later door, toen de roes langzaam plaatsmaakte voor ongeloof. “Je wordt geleefd op zo’n moment.” Die roes hield nog dagen aan. Thuis wachtten bloemen, ballonnen en felicitaties van buren en vrienden. “Je gaat gewoon mee in die stroom. Ik had nooit gedacht dat het ons zó zou raken.”
Achter het goud schuilt een lange weg. Jaren van trainingen, reizen en keuzes die het gezinsleven beïnvloedden. Annemarie reflecteert. “Het heeft ons veel gebracht, maar ook veel gekost. In positieve zin, hoor. Maar je denkt wel eens: wat hebben we er allemaal voor gedaan?”
Vooral de balans binnen het gezin was soms zoeken. Naast Friso hebben Annemarie en Peter ook een dochter, Carlijn. Je wilt beide kinderen evenveel aandacht geven, maar dat lukt niet altijd. “Daar ben ik het mee eens en dat vind ik terugkijkend ook jammer. Dat is de eerlijkheid”, vertelt Annemarie. “Daar denk ik nu wel eens aan terug.” Peter ziet dat ook zo en tegelijkertijd iets anders. “Wij hebben het altijd met plezier gedaan. Dan voelt het niet als opoffering.” Toch erkent ook hij dat er momenten zijn geweest waarop dingen anders hadden gekund. “In de drukte van werk en gezin sta je daar niet altijd bij stil.” Juist daarom waarderen ze het des te meer dat ze het succes nu met het hele gezin konden beleven. “Carlijn regelde in Milaan van alles, van het TeamNL Huis tot de fanclub. Dat maakte het echt een gezamenlijke ervaring.”
Wat het goud extra bijzonder maakt, is volgens de ouders de teamspirit binnen de ploeg. “Het zijn allemaal gasten zonder ego. Ze gunnen elkaar alles”, aldus Annemarie. Peter vult aan: “Dat zie je terug op het ijs. Ze zijn ontspannen, hebben vertrouwen in elkaar. Dat is uniek.” Dat gevoel van saamhorigheid strekt zich zelfs uit tot de ouders onderling. “Je begrijpt elkaar zonder woorden”, vertelt Annemarie. “Met één blik weet je genoeg. Die verbondenheid maakte de intense weken draaglijker.”
Alsof het allemaal nog niet bijzonder genoeg was, viel de gouden race precies samen met de dag dat Annemarie en Peter elkaar in 1997 het ja-woord gaven. Hun 29-jarig huwelijk kreeg zo een onverwachte wending. “Onze trouwdag ging een beetje ten onder in al het goud”, lacht Annemarie. “Maar het was er wel een met een gouden randje.”
Op de vraag wat mooier was, hun trouwdag op die dag of de olympische titel, hoeft ze niet lang na te denken. “Dat goud winnen”, zegt ze eerlijk. Hun eigen huwelijk begon een stuk eenvoudiger. “We hebben het heel basic gevierd”, vertelt Annemarie. “Ik was zeven maanden zwanger van Carlijn. Gemeentehuis, een wijnproeverij en een paar dagen Brugge. Dat was het.” Geen groot feest, geen poespas; een contrast met de uitbundigheid van nu.
Na de Spelen volgde een aaneenschakeling van huldigingen, interviews en feestelijkheden. Van Schiphol tot Tilburg, waar Friso werd toegejuicht door duizenden mensen in het ijshockeystadion. “Je hobbelt gewoon mee van moment naar moment.”
Toch keert de rust langzaam terug. En daarmee ook het besef van wat er is bereikt. “Olympisch goud is echt een andere dimensie”, vertelt Peter. “Maar uiteindelijk gaat het erom wat voor mens je bent. Ik ben vooral blij dat Friso een goede, fijne jongen is.” Die nuchterheid typeert het gezin. “Je bent niet je resultaat”, zegt Peter. “Je hebt een resultaat.” Het is een les die ze hun zoon hebben meegegeven en die hen zelf ook helpt om met het succes om te gaan. Friso zelf lijkt die houding te delen. Na een kort herstelmoment, hij kampt met een lichte knieblessure, richt hij zich alweer op het volgende seizoen. “Hij gaat gewoon weer door”, zegt Annemarie. “Shorttrack is zijn passie.”
Hoewel het leven weer zijn normale ritme oppakt, blijft dit moment voor altijd. “Als we negentig zijn, praten we hier nog over. Dit vergeet je nooit meer.” En zo wordt 2026 niet alleen het jaar van een olympische titel, maar een van trots en een trouwdag die vanaf nu voor altijd verbonden is met goud.
