Vlak na de verloren strijd om het brons tegen China nam Jorrit Bergsma op het bankje plaats naast Stijn van de Bunt. De ervaren rot sprak ongetwijfeld troostende woorden tegen zijn negentien jaar jongere kompaan. Later, toen de mannen het verhaal van de vierde plaats aan de pers vertelden, nam Bergsma weer die rol op zich. “We hebben ervoor gevochten, alles gedaan. Stijn maakt in Milaan zijn debuut, krijgt ook nog de koppositie, dat heeft hij heel goed gedaan.”
Ook Huizinga en Van de Bunt lieten zien dat de mannen van de ploegenachtervolging de afgelopen anderhalf maand een team zijn geworden. Zodra de journalisten hun twijfels zetten bij de opstelling of bij het aanwijzen van Bosker, kapten ze de vraag af en verwezen ze naar de technisch directeur van de KNSB, die overigens later niet beschikbaar was voor commentaar.
Marcel Bosker verschool zich meer in het gesprek. Hij pakte alleen het woord als vragen rechtstreeks aan hem gesteld werden en deelde liever niet hoe hij te horen had gekregen dat hij niet opgesteld zou worden. “Ik vind het heel jammer voor mezelf. Voor mijn gevoel had ik goede benen en kon ik vandaag het verschil maken”, vertelde Bosker wel. Maar: “Ik had er vertrouwen in dat deze jongens die derde plek zouden kunnen halen. Dus ergens begreep ik de keuze wel.”
Toch was de teleurstelling zo groot, dat hij niet kon blijven zitten op de tribune, naast zijn vrouw Melissa Bosker Wijfje. Hij beende boos weg en nam de bus naar het olympisch dorp. ‘Om zichzelf op te frissen voor de medailleceremonie’, was zijn lezing. Ritsma was zijn reserve kwijt en moest hem bellen om erachter te komen waar Bosker was.
Het was een grote smet op het goede teamproces dat op nieuwjaarsdag, toen de olympische selectie bekend werd, gestart was. “We hebben een fantastische voorbereiding gehad sinds het OKT”, vertelde Ritsma. “Alle vier de mannen hebben veel commitment getoond. We hebben niet gemerkt dat ze uit verschillende ploegen kwamen. Mooi te zien hoe ze het elkaar gunden en voor elkaar door het vuur gingen. Jammer dat het op het laatste moment niet meer compleet was. Sport is emotie, dan mag je best teleurgesteld zijn als je niet opgesteld wordt. Maar we hebben afgesproken dat we elkaar blijven ondersteunen. Dit had niet mogen gebeuren. Een stukje respect naar je collega’s mag je wel tonen. Ik had graag gewild dat Marcel was gebleven. Als er iets was gebeurd met de andere mannen, hadden we geen team gehad.”
Terug naar de races zelf. In de halve finale konden Stijn van de Bunt, Jorrit Bergsma en Chris Huizinga lang mee met hun Italiaanse concurrenten, die als eerste waren geëindigd in de voorrondes. Misschien wel te lang. Want waar hun latere tegenstander China zich spaarde tegen de Verenigde Staten, ging Nederland voluit. “We hadden afgesproken dat we zouden kappen als we te ver achter lagen op Italië. Maar het gat was drie- à viertienden. Dan stop je niet”, vertelde Huizinga.
Uiteindelijk was dat waarschijnlijk het verschil tussen China en Nederland in de strijd om het brons. Het Aziatische land kon relatief fris starten, vertrok als een speer en moest dat aan het einde bekopen. Nederland had een beter slot, maar kon uiteindelijk het gat van twee seconden net niet terugbrengen naar nul op de streep. De teleurstelling bij het trio was groot, maar ze hadden er alles uitgehaald.
Vrouwen trots op zilver
Als regerend wereldkampioenen kwamen Joy Beune, Marijke Groenewoud en Antoinette Rijpma – de Jong voor niets minder dan goud naar Milaan. Het werd een tweede plaats, achter een ijzersterk Canadees trio. “Zilver gewonnen, daar ben ik supertrots op. Ik heb iets tastbaars om mijn nek hangen”, was het oordeel van Beune. De koningin van het voorseizoen nam al video’s op waarin ze eventuele titels zou vieren. Uiteindelijk stapt ze met slechts een zilveren plak in het vliegtuig naar huis. “Natuurlijk was de vierde plaats op de drie kilometer erg teleurstellend, maar ik ben nog niet aan het eind van mijn carrière. Dit is pas mijn eerste Spelen, waar ik ontzettend van genoten heb.”
Ook de andere twee vrouwen, Marijke Groenewoud en Antoinette Rijpma-de Jong, voelden dat ze geen titel hadden laten liggen. Ze hadden alles uit hun races gehaald en stelden zich tevreden met het zilver. Voor hun wachten nog kansen op de laatste dagen van de Spelen. Beide vrouwen schaatsen de 1500 meter, voor Groenewoud wacht ook nog de mass start.
