Hij staat bijna genageld aan de grond. Of vastgevroren aan het ijs dat hij niet veel later met zijn schaatsen aan zal aanraken. Melle van ’t Wout lijkt gehypnotiseerd door de entourage die hij aantreft in Milano Ice Skate Arena. Overal waar de olympisch debutant kijkt, ziet hij rijen nu nog lege stoeltjes, vlaggen van alle deelnemende landen aan de muren en voor hem ligt een spiegelende, witte vlakte uitdagend te wachten. “Dit het is het mooiste stadion waar ik ben geweest”, zegt hij een dik uur later, na de eerste training van TeamNL Shorttrack op de officiële wedstrijdpiste.
“Het deed me heel erg denken aan het olympisch stadion van Beijing, dat volgens mij ook een omgebouwde evenementenhal was tijdens de Spelen. Deze locatie komt volgens mij het dichtst bij wat Ahoy was in 2024 met het WK. Die belichting is zo geweldig, het lijkt alsof we in een battle arena staan. Tijdens de training dreven mijn gedachten steeds af naar hoe het volgende week zal zijn wanneer we hier rijden in dit stadion vol publiek. Ik denk dat het supervet zal zijn”, is de oudste van de shorttrackende broers Van ’t Wout nog altijd zwaar onder de indruk van wat hij net achter de rug heeft: in feite niets meer dan een doodnormale oefensessie.
Van ’t Wout is zo’n mens dat intens kan genieten van dergelijk dingen. “Voordat we aan de training begonnen, ben ik eerst een tijdje in m’n eentje langs de baan gaan staan. Ik had oortjes in, maar geen muziek aan, en luisterde naar de stilte die me overviel. Hoe moet ik het uitdrukken? Er hangt een heel sterke atmosfeer in deze ruimte waar mijn benen van kriebelen omdat ik slechts een ding wil: racen. Alleen moet ik nog best lang wachten op mijn afstand, want de 500 meter is pas over elf dagen. Ik weet niet of ik de mixed relay mag rijden, die is een stuk eerder. Wat een zin heb ik erin! Het ijs is supergoed. Net wat anders dan we in de trainingshal meemaken, maar ik voel me onmiddellijk thuis. Ik kon lekker inhalen, had veel grip, ja, dit is mijn ijs, ik weet nu al dat ik het heel erg naar mijn zin zal hebben in de races.”
Xandra Velzeboer, de stoere kopvrouw van de Nederlandse ploeg, kan zich vinden in dergelijke woorden. Ze voelt zich relaxt, geniet van de gezelligheid in het olympisch dorp en ziet dagelijks dat alle puzzelstukjes van wat haar meesterwerk moet worden langzaam maar zeker op hun plek liggen. Er is focus, ze barst van het zelfvertrouwen en ze twijfelt er niet aan dat ze al het mogelijke heeft gedaan om nu te kunnen scoren. Wat heel bemoedigend is: van de turbulentie die net na de jaarwisseling in de groep ontstond nadat Suzanne Schulting werd aangewezen voor de 1500 meter, is niet veel te merken. De Heerenveense ster bezocht woensdag de training en later op de dag sprak Velzeboer ook met de drievoudig olympisch kampioen. “Wat logisch is: we zitten met TeamNL op één verdieping in het dorp, er is een woonkamer en daar kom je iedereen vanzelf tegen.”
Al die hectiek van de Spelen, zo’n dorp als kleine, intieme gemeenschap en de nieuwe indrukken die het verblijf met zich meebrengen, brengen sommigen wat in de war. “Ik ben de eerste twee dagen na aankomst wel enigszins overprikkeld geraakt”, bekent Friso Emons. “Je krijgt als atleet van alles, goodiebags, spullen van TeamNL, het is allemaal zoveel dat ik al een extra tas heb gevraagd om straks alles mee te kunnen nemen naar huis. Ik geniet er echt van. Voor mij is het de eerste keer dat ik een toernooi rijd waar meer disciplines te zien zijn. Ik heb bijvoorbeeld nooit aan een Universiade meegedaan. Geeft niets, ik vermaak me wel. En over het ijs ben ik tevreden. Normaal gesproken moet ik altijd wennen op een nieuwe baan. Vandaag liep het meteen goed. Daar ben ik erg blij mee”, aldus de Tilburger die elke gelegenheid of speciaal moment aangrijpt om vast te leggen met een ritsratsklikcamera van Kodak. “Tja, ik wil het later graag eens terugkijken wat ik heb beleefd.”
