Er zaten best wat parallellen tussen die zege in Breda en de triomf in Zweeds Lapland. Beide keren was er een ontlading die verried dat het allemaal diep zit wat Bart Hoolwerf de laatste weken overkwam. Het mislopen van de Spelen, zijn grote doel van de afgelopen jaren, heeft er flink ingehakt. Een deel van die emotie kwam vrij in Breda, maar ook in Luleå kwam er nog een restje gevoelens naar boven. En waar Bart Hoolwerf normaal gesproken natuurlijk al een moeilijk te kloppen schaatser is, blijkt een getergde Bart Hoolwerf een nog veel moeilijker opponent.
Als er dan op het menu ook nog een sprintkoers staat over ‘slechts’ vijftig kilometer ligt er wel een scenario waarin de jongste Hoolwerf alle ruimte krijgt om te excelleren. En die ruimte pakte Hoolwerf met beide handen aan, net als zijn team Reggeborgh overigens. Want hij liet er geen misverstand over bestaan dat het uitspelen van de troefkaart een aangelegenheid was waarbij de hele ploeg betrokken was. “Zoals we dit hebben opgezet en uitgevoerd met onze trein, dat was geweldig. Dit had echt iets geweest om met de camera van de NOS op de motor naast te rijden, dan had je het pas goed kunnen zien”, vond Hoolwerf.
De beloning voor dat succesvolle spel ging verder dan de winst van Bart Hoolwerf. De tweede plaats voor Jorian ten Cate zorgde voor een extra feestelijke stemming bij de mannen van Reggeborgh. Een beetje euforie was er overigens ook bij de nummer drie, Jeroen Janissen. Ploegleider Bart de Vries zag zijn team Okay/Vreugdenhil ook terug op nummer vijf met Joram Verkerk. “Als je geen sprinters hebt en in een sprintkoers op drie en vijf eindigt, dan mogen wij alleen maar tevreden zijn”, vond De Vries.
Zo zie je hoe de insteek per team kan verschillen, want met een derde plaats was de honger van Bart Hoolwerf absoluut niet gestild. “Dit is een lekkere overwinning”, zei hij, met een brede lach. “Ik had hier ook mijn zinnen op gezet. Een sprintkoers is toch wel mijn koers. Eigenlijk hetzelfde als de zestig kilometer op de Weissensee, maar daar had ik de pech dat ik in de laatste twee kilometer mijn schaats krom reed. Maar ja, los van de sprintkoers, na de laatste weken ben ik er gewoon wel op gebrand om te proberen nog zoveel mogelijk te winnen. En we zijn goed op weg.”
Maar het is niet alleen winnen. Het is méér dan dat. Een statement maken. “Natuurljik”, beaamde Hoolwerf. “Je kunt het iedereen hier vragen, ze rijden allemaal om te winnen. Maar ik heb voor mezelf ook nog wat te bewijzen. En dan was Breda heel lekker, maar deze is misschien nog wel lekkerder. Dit vind ik gewoon heel mooi. Natuurijs, onwijs koud, allemaal bevroren koppies om je heen. Dat is gewoon mooi. De sprint naar de finish was voor de wind, ook dat ligt me goed. En wat ik zei, we hadden een machtig mooie sprinttrein. Op achthonderd meter gingen we over alle ploegen heen. Ik had een klein gaatje op Crispijn Ariëns, daar reed ik naartoe, en eigenlijk was dat voor mij al het moment om eroverheen te klappen. Het was misschien nog wel vierhonderd meter, maar ik had zóveel snelheid.”
De kou was natuurlijk een issue in de aanloop naar deze eerste wedstrijd in Luleå, waar de thermometer in de vroege ochtend tot liefst 27 graden onder nul zakte. Het besluit de korte koers een dag naar voren te halen, én de start een uurtje later te plannen oogstte daarom lof. En koud was het desondanks nog altijd. “Onwijs”, stelde Hoolwerf, die als bewijs nog de brokjes ijs in zijn colletje had hangen. “Vijf ronden voor het einde merkte ik aan de andere kant van het parkoers dat de wind wat begon op te steken. Dan voel je direct dat je op je lichaam kouder wordt. Zolang je aan het rijden bent, gaat het dan gelukkig nog wel. Ik denk dat het voor de mensen langs de kant vervelender was dan voor ons.’’
Met die wind was Hoolwerf echter zeker niet ongelukkig, en zijn broer Evert helemaal niet. “Wat hem betreft mag het nog véél harder waaien. Maar dit is gewoon lekker. Mooie start van de week hier, een goede sfeer in het team, en nog twee koersen in de komende dagen. Laat maar komen, zou ik zeggen.”
Hoe kort de koers ook was, gevolgen voor het klassement waren er wel degelijk. Leider Jordy Harink moest zich tevreden stellen met de zestiende plek. Die leverde een schamele vijf punten op. Daan Gelling kwam als zevende over de streep en won daarmee negen punten ten opzichte van rivaal Harink. Hij is de nieuwe leider, Harink volgt op bijna zes punten. Joram Verkerk staat op enige afstand als nummer drie genoteerd.
De Grand Prix gaat donderdag verder in Luleå met de vijfde wedstrijd: 100 kilometer voor de mannen, 80 kilometer voor de vrouwen. Een makkie zal het wéér niet worden. De temperatuur gaat weliswaar significant omhoog, maar er wordt deze dag veel sneeuw verwacht.
