Half tien. De eerste langebaners verschijnen op het middenterrein om hun warming-up te doen, gevolgd door de plaatselijke EHBO-dienst. Elke sessie staan er minstens zes medici, mét helm, op het middenterrein met brandcard en andere bepakking. Deze dag hebben ze gelukkig weinig werk te verrichten. Op het eerste uur staan alleen de Amerikaanse schaatsers op het ijs, met onder meer Brittany Bowe en Erin Jackson. Bijna de gehele training werken ze af in een treintje van zes. Door de stilte in de hal hoor je Ryan Shimabukuro vanaf het ijs rondetijd schreeuwen naar zijn team. Twee dingen vallen op: nog niet alle Amerikanen trainen in hun olympische outfit én de hoofdcoach draagt een lange broek. Want hoewel hij een wintersportteam aanvoert, loopt Shimabukuro het liefst de hele dag in zijn shorts.
Iets na tienen. De eerste Nederlander betreedt het ijs: Suzanne Schulting. Na een mindere kennismaking met het Milanese ijs door een val lijkt ze op de tweede dag haar draai gevonden te hebben. Ze oogt tevreden en is blij met de relatief warme temperatuur, want de ijskoningin is niet zo dol op kou. Ondertussen dendert de Italiaanse trein langs. Davide Ghiotto beukt op kop, Francesca Lollobrigida verschuilt zich in de achterste helft. Het tiental oogt indrukwekkend, krachtig. De Italianen lijken klaar om zich in eigen huis te laten zien en een feestje te bouwen.
Op het middenterrein maken Stijn van de Bunt, Joy Beune en Sebas Diniz zich klaar om ook te beginnen aan hun rondjes op het ijs. Ze zijn inmiddels gewend aan de omstandigheden, want ze verblijven al sinds zaterdag in de modehoofdstad van Italië. Beune maakt veel kilometers en poseert nog even op het ijs, net als landgenoot Jutta Leerdam, die daarbij zelfs hulp krijgt van haar oud-ploeggenoot Thomas Geerdinck, inmiddels in dienst van Team Novus.
Rond twaalven zitten de trainingen erop. Met de mededeling ‘Sorry, sorry, sorry, love jullie though’, scheert Jutta Leerdam langs de Nederlandse pers. Zij kiest ervoor om op een later moment pas te vertellen over haar eerste impressies van de baan. Technisch directeur van de KNSB Remy de Wit stopt wel even om te vertellen dat hij tevreden is met de faciliteiten, al duurt het transport van en naar het olympisch dorp met bijna een uur redelijk lang. En hij spreekt de verwachting uit dat het gaat ‘spoken’ in het stadion, als het gevuld is met (Nederlandse) supporters. Ook Diniz houdt halt bij zijn landgenoten die smachten naar mooie verhalen, en deelt zijn mening over het ijs, terwijl Joy Beune naar de speciale fotostudio gaat die in een containertje naast de ijsbaan is ingericht. De gemaakte kiekjes worden rondom de wedstrijden getoond op de schermen en in de huiskamers. Vervolgens door naar de bus, die de rijders aflevert bij het olympische dorp.
Tussen half een en half drie is er geen schaatser te bekennen op het middenterrein. De bel wordt wel even getest, net als de vlaggen die getoond worden bij valse starts. Op de tribune doen vrijwilligers speciale hoesjes om een deel van de stoelen, om aan te geven voor wie ze gereserveerd zijn. De camera die de afgelopen dagen met een noodgang van minimaal 50 kilometer per uur over een rail langs de baan scheurde, wordt door zes mannen aandachtig bestudeerd. Het zijn de laatste details waar de organisatie aan werkt voordat zaterdag de eerste medailles verdeeld kunnen worden.
Kwart voor drie. De zamboni’s hebben het ijs klaargemaakt voor de tweede trainingsronde van de dag. Al claxonnerend verlaten ze het stadion, terwijl ijsmeester Mark Messer naar zijn bevroren water tuurt. Het liefst wil hij het ijs iets kouder hebben, maar hij is bang dat er dan scheuren komen. Verschillende coaches maken van de gelegenheid gebruik om hun ervaringen te delen en te vragen naar zijn verdere plannen. ‘Mister Messer, how is it going boss?’, vraagt de coach van Taiwan bij het passeren. Hij complimenteert Messer met de mobiele vloer die hij op een houten constructie heeft neergelegd in de congreshal.
Terwijl de dj de hits van Abba uit de boxen laat knallen, is de embedded scientist van de KNSB, Sander van Ginkel, druk met zijn dagelijks ritueel: het ijs meten. Data die hij vervolgens kan delen met de ploegen, zodat ze op de hoogte zijn van de laatste veranderingen. Jordan Stolz heeft inmiddels zijn ijzers ondergebonden. In tegenstelling tot maandag doet hij het rustig aan. Hij schaatst een paar rondjes met landgenoot Emery Lehman of wisselt op de boarding van gedachten met coach Bob Corby. Die oogt op zijn beurt ontspannen. Hij maakt grapjes met de Japanse Miho Takagi en met een van de coaches op het middenterrein. Binnen een half uur vindt hij het welletjes en verlaat hij, een kwartier voor zijn pupil, het middenterrein.
Enkele minuten later komt Gerard van Velde juist de trap opgelopen. De olympisch kampioen van 2002 praat wat, kijkt naar het ijs en voegt zich vervolgens bij zijn rijders: Antoinette Rijpma-de Jong en Femke Kok. Ze zouden een vrije dag hebben, maar stonden al te popelen om een kijkje te nemen op de olympische baan. Boven hun hoofden zoemt een drone, die ook zijn rondjes maakt in voorbereiding op de wedstrijden. Met grote snelheid vliegt hij over de baan, bestuurd door een man op het middenterrein die een VR-bril draagt. Genoeg rijders om deze middag uit te kiezen, want er staan er ruim vijftig tegelijkertijd op de baan. Van Japanners en Koreanen tot Polen, Noren en twee schaatsers die onder de neutrale vlag uitkomen tot het kwartet van Albert Heijn Zaanlander en het duo van Reggeborgh.
Tien over vijf. Alle schaatsers hebben de strijdarena verlaten. Bijna althans, want Team Albert Heijn Zaanlander maakt nog even wat foto’s op de tribune in afwachting van de bus. De technici testen ondertussen het licht en de drone maakt zijn laatste rondjes. De vijftiende hal van het congressencomplex Fiera Milano is weer een dag dichter bij de officiële opening.
