Het kan soms hard gaan aan de Weissensee. Nog geen 24 uur eerder waren de omstandigheden nog ideaal. Flinke vorst, helder weer, een fel zonnetje overdag. Daar bleef dinsdag weinig meer van over. Bewolking, spatje regen, dooi, water op het ijs. Het zijn de ingrediënten die woensdag zullen terugkeren en die een aanvankelijk makkelijk ogende Alternatieve Elfstedentocht kunnen veranderen in een loodzware test.
En natuurlijk is er weer een rijtje favorieten. Mannen en vrouwen die in staat zijn de 200 op hun naam te schrijven. Jouke Hoogeveen natuurlijk, en ploeggenoot Erwin Mesu. Bob de Vries en Simon Schouten van A-ware. Bart Mol wellicht, of nog een keer Ingmar Berga. En bij de dames Iris van der Stelt, Carla Ketellapper-Zielman, Birgit Witte natuurlijk, als titelverdedigster. We pikten er drie uit.
Niels Mesu vindt het allemaal prima. De titelverdediger zag met genoegen de weersverandering aan. ’’Zoals het nu verandert, dat vind ik alleen maar mooi. Ik houd er wel van als de koers vanzelf zwaar wordt. Vorig jaar hadden we ook een beetje dooi op het einde, maar ik denk dat het nu al eerder in de koers zacht wordt. Ik denk dat niet het verloop van de koers gaat bepalen hoe zwaar het wordt, maar dat het ijs dat gaat bepalen. Vind ik echt mooi, zo’n strijd tegen de elementen waarbij echt de allersterkste zal winnen.’’
’’Ik ben natuurlijk licht, dat is prettig op zulk ijs, maar vooral dat slagje van mij is goed op zacht ijs. Boven je schaats staan, kort en dichtbij afzetten. De vorm is wel okee. Zaterdag moest ik er nog even inkomen, maar ik ga ervan uit dat het goed is.’’
’’En die titel verdedigen, tja, iedereen die het jaar ervoor won zal gedacht hebben de eerste te zijn die hem prolongeert. Het is wel een dingetje, ik heb er zelf ook over nagedacht. We zien wel.’’
Zodra het om natuurijs gaat, wordt Frank Vreugdenhil steevast genoemd bij de favorieten. Terecht, vindt de Drent. ’’Ik heb in het verleden laten zien dat ik dit kan, met mooie overwinningen op natuurijs. Ik kan er ook goed uit de voeten. Maar ja, een Alternatieve winnen is toch weer iets anders. Er zijn meer jongens die in aanmerking komen voor de winst, maar het gaat in zo’n wedstrijd niet eens alleen om de kwaliteit. Je moet ook geluk hebben. Pak je net wel een scheur, of net niet? Blijft je materiaal heel? Het hangt van veel dingen af.’’
Vreugdenhil won dit seizoen nog niet. Hij zoekt zijn kansen. ’’Die liggen hier, maar natuurlijk ook in Zweden. We hebben dit seizoen zes wedstrijden op natuurijs en het zou mooi zijn als ik er daarvan uiteindelijk eentje weet te pakken. Maar we kijken ook als ploeg, hebben meer mannen die iets kunnen. We zien hoe de koers loopt en merken dan wel wie deze dag echt een kanshebber is.’’
’’Dat ik bij de favorieten hoor, dat denk ik zelf ook wel. Paar keer al podium, één keer gewonnen. Dat zou zomaar weer eens kunnen gebeuren. Die winst is trouwens wel heel lang geleden. Dat was 2006. Weet je, eigenlijk is de 200 alleen leuk als je ‘m wint.’’
Maar De Vries is weer goed als in haar beste jaren. ’’Dat gevoel heb ik zelf ook. Zaterdag reed ik ook zo makkelijk mee. Maar we zaten van de week allemaal oude schaatsfilmpjes te kijken, ook van de Alternatieve. Dan zie je me in kopgroepjes en zie je ook dat iedereen naar mij kijkt. Daar kun je niks mee. Favoriet zijn maakt het daarom zeker niet makkelijker.’’
Ook De Vries keek dinsdag met plezier naar buiten. ’’Het mocht van mij best iets zwaarder worden allemaal. Dat mooie weer was hel fijn, maar niet goed voor de koers. Nu zie je dat het omslaat. Een beetje meer wind nog en dan weet je echt dat de beste gaat winnen.’’