Want het was een dreun, een explosie in dat hoofdje van de Utrechtse rijder, toen ze daags na het Odido NK Shorttrack de boodschap kreeg die ze natuurlijk een beetje had zien aankomen. Suzanne Schulting op haar plaats in de olympische selectie: vervelender had 2026 niet kunnen beginnen. Maar zie, op twee dagen van de start van het Odido EK in eigen land (Tilburg), schuift de kleine Van Oorschot (22) aan om voor het eerst in het openbaar te vertellen hoe ze rollercoaster heeft overleefd.
Een beetje onwennig zit ze er wel bij. Haar altijd blije gezicht staat echter ook nu in dezelfde stand, want: ze mag bijna de baan op, voor eigen publiek. Daar heeft ze vooral zin in, samen met het team op pad te zijn. Precies die ploeg waarvan ze al sinds de zomer van 2023 deel uitmaakt, allerlei prachtmomenten mee heeft beleefd, maar die ze straks in Bormio – na het laatste voorbereidende trainingskamp op de Spelen – moet uitzwaaien. Haar maatjes verkassen dan naar Milaan, zij moet terug naar Nederland.
Balen. Teleurgesteld. Dat zijn de woorden die leidend zijn in de korte terugblik op het moeten missen van het hoogtepunt voor iedere atleet. Och, hoe was de dag van de onheilstijding? Verdrietig ook, ja. Daarna? Drie dagen weg uit Heerenveen, even terug in familiekring en omringd door vriendinnen. “Dat was erg fijn. Het hoofd van het schaatsen afgezet. Mijn oudste broer heeft niet zo lang geleden een kindje gekregen. Daar heb ik mee kunnen knuffelen, wat leuk was”, zegt Van Oorschot, die even eerder door de bondscoach is omschreven als een ‘heel harde’, twee woorden die haar moeten typeren als iemand die goed met tegenslagen kan omgaan. “Oh, dat vind ik wel een complimentje”, reageert ze lachend.
Is ze dat ook? “Ik doe m’n best. Ik ben nu 22. Over vier jaar zijn de Olympische Spelen weer, dan ben ik nog steeds jong genoeg om erheen te kunnen. Daar ga ik dan ook maar voor.” Ze parkeert de hele toestand in een handomdraai, en het mag misschien wat zenuwachtig klinken, maar geen moment is het onnatuurlijk of lijkt het gespeeld. Diede is simpelweg down to earth. Er zijn véél ergere dingen op deze planeet. “Bovendien, ik hield er een beetje rekening mee dat er zoiets kon gebeuren.”
Het EK wacht, dat wordt misschien ’n moeilijke opgave, zo oppert er iemand aan de tafel vol journalisten. Gedecideerd: “Nou, ik vind het dus helemaal niet lastig mijn gedachten daarop te richten. Het is zo leuk om hier in Tilburg te rijden. Dit is een geweldige week met de ploeg. Ik heb er zin in en ik denk dat ik met die instelling meer kan bereiken. Net zoals ik hoop dat er straks in Milaan door het team veel medailles worden gewonnen. Het wordt gek de Spelen via de televisie te volgen, maar joh, daar moet ik ook mee leren omgaan. Uiteraard zal ik kijken hoe het gaat. We hebben als team zo hard gewerkt op de relay, ik ga dit weekend tijdens het EK proberen nog een steentje bij te dragen aan dat onderdeel.” Het enthousiasme van Diede: hartverwarmend.
