Tja, dat is wel een gespreksonderwerp na afloop van een zwaar WK Allround dat de grandeur mist van een groot titeltoernooi omdat het op zo’n slechte plek in het jaarprogramma is gestopt. Maar goed, dat is wat anders. Dit stuk gaat om het verloren goud van Marijke Groenewoud, door stom oponthoud tijdens de eerste afstand van de vierkamp. Wie verder in de wedstrijd als tweede (drie km), vierde (1500 meter) en tweede (vijf km) eindigt, kan zonder te verblikken of te verblozen beweren dat de hoofdprijs nooit ver weg is geweest.
Terug naar zaterdagmiddag, de tiende rit tussen de Nederlandse en de Duitse Lea Sophie Scholz. De spieren staan strak gespannen, de concentratie is voor de volle honderd procent gericht op de eerste krachtsexplosie, en dan…..een korte pauze, wegens ijsonderhoud. Tijdens de race van het voorgaande paar is een van de vrouwen glijdend op haar achterste dertig meter lang over het ijs geschoven over de tijdwaarneming, en dat vraagt om herstelwerkzaamheden. Dat heeft Groenewoud opgebroken. Beweert Arjan Samplonius zondagmiddag, bij een korte terugblik op de gebeurtenissen.
“Wat je als rijder doet, is momentum opbouwen voor de strijd, en plotseling beland je in de wachtstand. Dat betekent meer tijd om te gaan nadenken over de klus die eraan zit te komen. Ik ken heel weinig sporters, of beter, niemand die daar niet van onder de indruk raakt. Je staat klaar voor de start die wordt uitgesteld. Dat is een moeilijk moment. Natuurlijk moet Marijke daarmee zien te dealen. Ik denk dat de hele situatie haar niet heeft geholpen. Ze had harder kunnen rijden op die 500 meter dan dat ze heeft gedaan.” Eindconclusie: “Marijke kan zo heel goed het goud hebben verloren.” Aldus Samplonius, de coach van Albert Heijn Zaanlander.
Gaat Groenewoud, die erg blij is met het seizoenslot, ook zo ver? “Nee, we hebben erover gesproken en bepaald dat we later zullen analyseren. Tijdens het toernooi heb ik vooral de knop moeten omzetten om door te kunnen, maar het is zo jammer dat het op de eerste afstand direct is misgegaan. Er kwamen meer onderdelen, ik had dus kansen, want dit is een allroundtoernooi. En nu heb ik zilver. Ik kwam voor goud, dat is duidelijk, al ben ik heel trots dat het ondanks alles nog zilver is geworden. Wiklund is goed geweest, heeft sterk geschaatst. Tot en met de vijf kilomeer heb ik wel gedacht dat er wat mogelijk zou zijn. Dat is niet gebeurd. Respect voor de winnaar.”
Ze ratelt enthousiast door over haar weekend. “Ik heb het de tweede dag prima op de rit gehad, vind ik zelf. Komt ook doordat ik dit toernooi zo leuk vind. Allrounden is geweldig, dat mag van mij elk seizoen terugkeren, want wereldkampioen zijn is een van de mooiste titels die er zijn. Al heb ik dan niet gewonnen, ik kan absoluut genieten van mijn tweede plaats.” Ze heft een vinger. “Al wordt het eerst tijd voor vakantie. Ik heb al geboekt, naar Calpe. Mijn vriend is wielrenner en moet daar trainen. Dus ga ik met hem mee. Elisa Dul (teamgenoot, red.) is ook van de partij. Dat komt goed uit: dan kan Mike lekker gaan trainen en kan ik met Elisa terrasjes pakken, en tussendoor misschien een stukje fietsen. Ja, mijn fiets moet wel mee.”
Schaatszorgen, al zal Groenewoud ze niet als zodanig beschouwen, zijn voor later. Samplonius: “Ik heb Marijke gezegd dat ze blij en trots moet zijn. Ze is de beste Nederlander hier, heeft de andere meiden behoorlijk kansloos gelaten en drie degelijke afstanden gereden. Ik ben ervan overtuigd dat die wereldtitel voor haar zal komen in de toekomst. Marijke is een fenomeen. Het is een kwestie van wachten totdat ze de controle heeft en het moment passeert waarop ze zich echt goed voelt. Dat hebben we op NK’s gezien: daarop is ze niet te berijden geweest voor de andere vrouwen en heeft ze alles meegepakt. Het zal weer gebeuren. Geloof me maar.”
Groenewoud hoort die woorden niet. Zij is met haar gedachten al in Spanje, bij de ‘emmertjes alcohol' die ze denkt te gaan nuttigen. “Niet te veel, want om eerlijk te zijn: ik kan er niet zo goed tegen.”
