Al jarenlang legt de formatie van ‘kampioenenmaker’ Kooistra het peloton de wil op zodra er ijzers op natuurijs worden gezet. Wisselingen in het team hadden daar uiteindelijk nauwelijks invloed op. Na het stoppen van het supertrio Ineke Dedden, Merel Bosma en Elsemieke van Maaren kon je denken dat het succes van Kooistra minder zou worden, maar met Esther Kiel en naderhand ook Veerle van Koppen stonden er alweer ijzersterke opvolgers klaar.
Ook donderdag bezette de formatie van Puur ICT-BTZ op de Södrahamn in Luleå dus weer de eerste twee plekken op het podium. Kiel vertrouwd op de hoogste trede, Van Koppen daar direct naast. Eelco Kooistra bekeek het tafereel van een afstandje. Op de vraag wat voor ploeg hij in hemelsnaam heeft, volgde vooral een lach. “Goede vraag”, stelde Kooistra. Maar had hij ook een goed antwoord? “Ach, ja. De meiden voelen zich hier gewoon als een vis in het water. Of op het ijs. Het is gewoon fantastisch. En vandaag valt het dan ook allemaal weer onze kant op, of misschien dwingen we dat ook wel af.’’
De rol van Kooistra is ná het startschot slechts beperkt. “In een koers als deze moeten ze ook wel zelfredzaam zijn, want ik zie ze per ronde natuurlijk maar een paar keer. Het grootste deel hebben we gisteravond al besproken, en ik moet zeggen dat het grotendeels is gegaan zoals we hadden verwacht. Het was wel direct koers. Elke ronde gebeurde er wel wat: kopgroepen weg, kopgroepen terug. Een mooie koers, waarin iedereen hard moest werken en wij toch weer komen bovendrijven. Dat is een goed teken.’’
Koers was het zeker. De vrouwen gooiden al in de eerste ronde van de tachtig kilometer lange race de knuppel in het hoenderhok. Rustig werd het daarna nooit meer en saai al helemaal niet. De omstandigheden – lichte sneeuw, wind en een graadje of vijf onder nul – waren totaal verschillend aan een dag eerder en maakten de koers ook wat selectiever. Opvallende rol daarin voor de vrouwen van Team Turner, die vooraf al hadden aangegeven de aanval te willen zoeken en ook de daad bij het woord voegden. Judith Krabbenborg en Iza Stekelenburg waren de hele dag van voren te vinden, maar incasseerden uiteindelijk niet de beloning die ze verdienden. Dat leidde, begrijpelijk, tot het nodige chagrijn bij Krabbenborg. “Hier balen we echt enorm van”, verzuchtte ze.
Krabbenborg zag ook hoe Puur ICT-BTZ aan Kiel en Van Koppen voldoende had om de koers te bepalen. Meer smaken heeft de ploeg ook niet in Zweden, want Femke Mossinkoff richt zich al op het fietsseizoen en Gioya Lancee doet komend weekeinde mee aan het NK in Thialf. Maar op Kiel staat momenteel gewoon geen maat. Vooral voor de wind op het rechte stuk richting de finish was de Noord-Hollandse niet bij te benen. Daar maakte ze ook het beslissende verschil.
Tessa Snoek, de andere sterke vrouw in de kopgroep, zag het gebeuren. Ze zocht wanhopig naar een antwoord op de overmacht om haar heen. “Twee van Turner, twee van Puur ICT-BTZ; het was niet makkelijk om daar iets op te verzinnen. En dat lukte uiteindelijk ook niet. Ik had net Veerle van Koppen teruggereden toen Esther Kiel meteen er vandoor ging.” Die demarrage kon Snoek niet meer pareren. “Je kunt gewoon niet alles en iedereen terugrijden. Het houdt een keer op.’’
Kiel was weg en bleef weg. In de laatste kilometer doemde het oranje leiderspak ineens op in de mix van lichte sneeuw en nevel om onbedreigd solo over de streep te komen. Overwinning nummer vijf in de zes wedstrijden die er tot nu toe zijn gereden op het natuurijs van de Weissensee en in Zweden. En een mooie, vond Kiel. “Dit was echt zo’n wedstrijd waarin de sterkste rijdsters kwamen bovendrijven. Daar houden we van. En ja, dat geeft ook wat extra lading aan zo’n overwinning.”
Van Koppen maakte dus het succes van het team compleet. Ook zij is weer een exponent van de aanpak en de visie van Kooistra. “Voor ik naar de ploeg kwam, had ik nog nooit op natuurijs gereden. Ik wist niet eens of ik het kon, of ik het leuk vond”, stelde Van Koppen. De antwoorden zijn inmiddels duidelijk. Van Koppen zou best eens de nieuwe kopvrouw van het team kunnen worden na het stoppen van Kiel aan het einde van dit seizoen.
Maar het is meer, stellen de twee. “Er zit zóveel ervaring bij deze ploeg”, vindt Van Koppen. “En dat is niet alleen Eelco Kooistra, maar ook bij trainer Jack de Rijke, bij Rixt Meijer, bij de fysio, bij de hele staf eigenlijk. Er worden je heel snel dingen aangeleerd en daardoor blijft het niveau ook hoog.” Kiel vult aan: “Het gaat ook om elkaar vertrouwen, om heel open zijn naar elkaar, zowel in de voorbespreking als in de koers. Zelf nadenken, maar ook luisteren naar elkaar. En die zeges op natuurijs, dat is ook geen toeval. Daar worden rijders ook op geselecteerd. Tijdens de eerste skeelertraining met Veerle zeiden Eelco en ik al snel tegen elkaar dat zij zomaar de nieuwe Ineke Dedden kon zijn.” Gezien de palmares van Dedden is dat een dik compliment.
Wordt na al die jaren winnen ooit gewoon voor Kooistra? “Nee, dat wordt het niet. Ook dit is weer een heel mooie overwinning, maar dat is wel het resultaat van een heel lang traject waarmee we al vanaf de zomer bezig zijn. En elke overwinning heeft een apart verhaal.” En bij Kooistra niet alleen een verhaal, maar ook vaak thuis een tegeltje aan de wand. Lachend: “Ja, deze krijgt zeker ook een tegeltje.” De wand moet inmiddels bijna vol zijn.
