In een kort jurkje (in de voor de hand liggende kleur) stond de kunstschaatsster vorig jaar op het podium bij het schaatsgala. Ze was nog echt een meisje, met haar lange blonde haar, maar vooral in haar doen en laten, zo vond Mart Smeets tenminste. ,,Ik heb de neiging om te gaan giechelen,’’ zei de presentator tegen de toen 17-jarige.
Al werd er door sommige toeschouwers gefluisterd over een neerbuigende opmerking, Manouk zag geen probleem. Zij maalt er niet om, want het typeert haar. ,,Het ging om mij persoonlijk en tja, ik ben nou eenmaal giechelig,’’ giechelt ze toepasselijk.
Giechelig en roze, het zijn haar twee opvallendste kenmerken, samen met Axel en Triple. En in dit geval heb ik het niet over haar beste onderdelen in een kür, het zijn de namen van haar twee hondjes.
Na lang zeuren om een hond kreeg ze Axel ongeveer vier jaar geleden, heel toepasselijk, toen ze de dubbele axel onder de knie had. Ruim twee jaar later volgde Triple, en inderdaad: dat was het moment dat Manouk bij alle triples goed landde.
Niet origineel? Of juist wel, dat is de vraag. Het hondenduo had er in ieder geval veel slechter vanaf kunnen komen, ik heb mij ingelezen: met een beetje pech en een anders getalenteerde bazin, luisterden de twee spaniëls zomaar naar namen als ‘Dubbele Toeloop’, of ‘Camel Spin’, vooral dat laatste is toch raar bij deze dierensoort.
Zelf hoop ik nu op een goudvis genaamd 3.59.99. Een heel erg scherpe tijd, daar ben ik mij van bewust, maar dromen zijn belangrijk en ik heb tenslotte nog geen goudvisspullen.
Eind januari gaat Manouk wellicht voor een derde hond, of ook een goudvis. Ondanks haar blessureleed van de afgelopen periode staat ze over elf dagen in Bern op het Europees Kampioenschap.
Jij, als hét grote kunstschaatstalent van Nederland werd laatst onttroond als Nederlands Kampioene, een grote teleurstelling?
,,Nee, eigenlijk niet, ik vind het niet erg om tweede te zijn, want het ging mij om de plaats voor het EK. Toen ik dacht dat ik dat niet gehaald had, moest ik wel heel hard huilen. Dat podium hoeft van mij niet zo nodig, ik weet waarom het kwam dat het niet goed ging.’’
Waarom was dat?
,,Ik heb last van een jumpersknee, dat geeft pijn als ik spring. Het werd de laatste tijd steeds erger en daarom moest ik na het NK even rust nemen. Ik ben net op wintersport geweest. Normaal gesproken ga ik in Albertville vier keer per week naar de ijsbaan, nu kon dat niet. Het is door die rust wel beter geworden.’’
Uiteindelijk mag je toch naar Zwitserland, wat verwacht je van het EK?
,,Ik heb nog steeds wel wat last van mijn knie, dus ik kan niet te veel verwachten. Mijn doel is om de laatste kür te bereiken, de finale. Maar het belangrijkste is dat ik voor mezelf goed rij.’’