Frans Siemens (64) uit Zwolle was afgelopen weekend samen met zijn vrouw Corry aanwezig bij de IJsselcup in Deventer. Niet als toeschouwers, maar als vrijwilligers van het jurykorps om samen met al die andere vrijwilligers ervoor te zorgen dat de eerste officiële schaatswedstrijd van het seizoen 2013/2014 weer in goede banen verreden kon worden.
"Voor iedereen is er wel een plekje als vrijwilliger. Met z'n allen maken we er altijd een mooi festijn van voor jeugd en volwassenen."
Hoelang doet u al vrijwilligerswerk bij het schaatsen?
"Dat is nu zo'n 25 jaar."
Hoe is dat zo gekomen?
"Schaatsen doe ik zelf al van kinds af aan. Dat virus is overgegaan op onze twee kinderen en zij gingen op Schaatsverenging Zwolle. Zelf ben ik uiteraard ook weer lid geworden. Voor de trainingen moesten we steeds heen en weer naar Deventer en dan ga je natuurlijk niet alleen met je eigen kinderen, maar dan prop je de auto helemaal vol. Op die manier zorgde ik dus voor het vervoer."
"Onze zoon Michiel was een beetje getalenteerd en is uiteindelijk ook in de selecties gekomen. Naarmate hij ouder werd, kon hij zich prima zelf redden en ben ik eigenlijk vanzelf een beetje blokjes op de ijsbaan gaan leggen. Of ik was hulpstarter. Uiteindelijk ben ik twee jurycursussen gaan volgen en kwam ik in de starttoren terecht. Maar eigenlijk vond ik dat buitenwerk op het ijs veel mooier om te doen en toen ben ik de cursus voor starter gaan volgen en inmiddels ben ik regionaal starter."
Was u ook wel eens starter bij wedstrijden van uw zoon?
"Jazeker. Maar je krijgt als starter eigenlijk helemaal niets van de wedstrijd mee. Je zorgt ervoor dat de rijders in de baan komen, je schiet ze weg en dat is het. Verder ben je druk met andere dingen, dus na afloop wist ik pas wat hij gereden had."
En u heeft nog meer binnen de vereniging gedaan.
"Ja, later ben ik ook nog in de Technische Commissie van het natuurijs gekomen. Dat lijkt misschien een makkelijk baantje, maar op het moment dat er natuurijs was, moest ik al die mensen bellen dat ze geselecteerd waren om mee te doen met wedstrijden. Dat vond ik wel een boel werk en ik denk dat ik daar ook niet zo geschikt voor was."
Het liefst staat u op het ijs.
"Dat klopt. Men zegt dat ik zo enorm goed met die pupillen kan opschieten en dat ik als starter wel eens een oogje toeknijp. Ik vind eigenlijk dat pupillen aan een wedstrijdje meedoen om het te leren en niet om er door een starter 'uit geschoten' te worden. Dat doe ik dan ook liever niet."
"Zo kan het voorkomen dat wanneer ze twee valse starts hebben, dat ik zeg dat ik denk dat iemand langs de kant zat te flitsen. Dus moeten ze zich van mij weer even rustig concentreren en dan doen we het gewoon opnieuw. Dat vind ik voor die jeugd veel belangrijker. De jeugd heeft de toekomst en zonder jeugd hebben wij geen volwassen schaatsen."
Plezier staat voorop?
"Dat vind ik wel. De kinderen moeten zich kunnen uitleven in de sport. Dan kweek je vanzelf die sportiviteit."
Wat is voor u de voldoening van uw vrijwilligerswerk?
"De jeugd. Ik vind sowieso sport heel belangrijk en ik hou ervan wanneer mensen met sport bezig zijn. Schaatsen is toevallig mijn sport, maar het had ook iets anders kunnen zijn. Ik schaats zelf trouwens nog steeds. Met ons eigen vriendenclubje gaan we een keer per week naar de ijsbaan in Dronten."
Hoe zou u vrijwilligerswerk aanprijzen bij andere mensen?
"Het is één stuk plezier! Je steekt er wat van op en je doet nuttig werk. Vaak zie je bij zo’n pupillenwedstrijd al dat papa, mama, opa en oma allemaal meegaan. Wanneer die nu ook eens in de jury gaan zitten, kunnen ze het allemaal nog volgen. Dan krijg je vanzelf een heel gezellig clubje met elkaar en dat is hartstikke leuk. Voor wat hoort wat. Dat is heel
belangrijk."
Ook uw vrouw Corry is actief als vrijwilliger.
"In de periode dat onze zoon nog schaatste gingen we altijd met z'n tweeën naar de ijsbaan. We waren hartstikke trots om dat te zien. Zij keek naar zijn wedstrijden en ik was aan het werk als jurylid. Vaak verzorgde zij dan ook de koffie in de starttoren. Inmiddels zijn onze kinderen gestopt met schaatsen en doet mijn vrouw ook jurywerk. Zo was zij tijdens de IJsselcup ingedeeld als bochtencommissaris. Zij vindt het leuk om iets te doen wanneer ze er toch is."
In 2012 werd u verkozen tot 'Sportvrijwilliger van het jaar' in Zwolle. Hoe vond u dat?
"Ik was hoogst verbaasd. Ik kreeg een e-mail van onze voorzitter waarin stond dat ze mij hadden opgegeven. 'Ik? Waarom ik?'vroeg ik mezelf af. Je cijfert jezelf altijd een beetje weg, maar ik heb het maar laten gebeuren. De verkiezing vond plaats tijdens het SportGala,dus strak in pak zat ik tussen de andere genomineerde sportvrijwilligers."
"Voetbaltrainers, dus ik dacht dat ik het nooit zou worden. Voetbal is immers zo waanzinnig populair. En opeens hoorde ik mijn naam. Ik was helemaal verbaasd. Onvoorbereid moest ik nog een praatje houden. Ik bracht de boodschap van wat ik wil uitstralen: de jeugd heeft de toekomst. Zonder jeugd kunnen we helemaal niks, dus daar moeten we de prioriteit leggen."
Hoelang denkt u dit werk te blijven doen?
"Zolang lichaam en geest het toelaten. De rijders moeten niet gaan denken 'dat is die starter waarbij je alles kunt doen', want dan begin je aan de sport te tornen. Als starter is het belangrijk dat je helder en scherp blijft."
Welke vrijwilliger(s) wilt u graag terugzien in de 'Vrijwilliger van de Week', en waarom? Laat het ons weten door een mail te sturen naar redactie@schaatsen.nl