Zelden een rijder zo gedesillusioneerd over de streep zien komen als Robert Post afgelopen zaterdag in Leeuwarden. Glijdend met het hoofd tussen de knieën, vuisten die uit pure vertwijfeling op de helm beukten. Post wist dat hij een prima kans op zijn eerste zege had gemist en voelde die pijn in elke meter.
Voor Robert Post was het scenario ideaal. Zeven mannen met een ronde voorsprong, van wie hij op papier de snelste man was. Maar een valpartij van Simon Schouten bezegelde ook het lot van Post. Hij ging mee tegen het ijs en was op slag kansloos.
Het is niet het verhaal van de winnaar, maar buiten het blikveld van de camera’s waren de emoties van Robert Post misschien nog wel intenser dan die van Crispijn Ariëns. De jonge Groninger, dit seizoen echt op jacht naar die allereerste zege, kon amper geloven wat hem was overkomen.
“Zo ongelooflijk klote dit”, verzuchtte hij na een kleine reeks andere krachttermen. “Jouke Hoogeveen week iets uit, Simon Schouten raakte hem en viel, en ik viel over Schouten heen. Ik kon er niets aan doen, maar was wel meteen klaar. Zo klote. Dit was echt mijn kans. En zelf heb ik niets fout gedaan. Ik word slachtoffer van een val. Maar ja, dat is ook marathonschaatsen. Je hebt het niet altijd in eigen hand, maar dat maakt het wel extra zuur.”
Post was in de finale ook naar zijn gevoel de grootste kanshebber. “Dat weet je, dat voel je. Ik heb vooraf aan het seizoen gezegd dat ik graag wil winnen en ik was redelijk zeker dat het nu had kunnen gebeuren. Maar je moet wel eerst op de been blijven voor je kunt winnen.”
Ook voor zijn ploeg Bouw & Techniek een tegenvaller. “De opdracht van onze trainer Jeroen de Vries was voor mij ook dat ik mee moest met een kopgroep en daar hebben we veel aan gedaan. Dit was een ideaal groepje met weinig snelle jongens. Ik was alleen wat bang voor Simon Schouten, maar uiteindelijk kwam het dus niet eens van een sprint.”
Zaterdag in Tilburg gaat Robert Post opnieuw op zoek naar die zege. En als er één ding is dat hij ook meeneemt uit Leeuwarden, dan is het de wetenschap dat hij ook kán winnen. “Ik zat wel in de positie, had tot dan alles goed gedaan. Als ploeg staan we er ook heel goed voor. We zaten overal bij, maakten de koers hard, precies zoals Jeroen de Vries wilde.”
Ook Jeroen de Vries zelf baalde grondig. “Dit is heel zuur. Robert reed echt om te winnen. Dan komt verrassend die kopgroep waarbij de kans klein was dat het niet op een sprint zou uitdraaien. Met Ariëns en Schouten gaf ik Robert een goede kans. Maar na die val was het klaar. De teleurstelling slaat meteen toe en alle energie is op slag weg.”
De Vries ziet wel hoe zijn ploeg uitstekend presteert. “Als team hebben we weer goed gereden. Het was een heel harde wedstrijd, al zag je dat er niet direct aan af. Maar het ging zó snel dat alleen de goede jongens overblijven. Als je dan in de finale nog wat extra’s hebt, is dat een teken dat je goed in elkaar steekt. Robert moet dan ook het goede uit die wedstrijd halen, en dat weer meenemen naar de volgende. Om te beginnen zaterdag in Tilburg.”