Jens van ’t Wout, Melle van ’t Wout, Teun Boer, Itzhak de Laat en Friso Emons.
Al hebben ze alle vijf, na de overweldigende ervaring die hun sportleven nu al zo dicht bij het gevoel van eeuwig geluk brengt, evenveel recht van spreken, vier wijzen er meteen naar de oudste van het stel. Itzhak de Laat, net zo bekend van de schlemielige crashes op het ijs, mislukte finishes of de met een penalty bestrafte passeer-manoeuvres, als de man die de prachtigste helmen fabriceert via airbrush-techniek, moet de maiden speech van de kersverse olympisch kampioenen maar openen.
De klok springt al op 23.30 uur, het voelt alsof het uren is geleden dat de kerels van TeamNL Shorttrack op majestueuze wijze naar het laatst te vergeven goud van hun toernooi zijn gegleden. Aan alles is te merken dat vier van hen minstens zoveel haast willen maken als in de nagenoeg foutloze ijsvoorstelling eerder, om zo lang mogelijk te kunnen genieten van dat ene, ook wel magische moment: de huldiging in het TeamNL Huis van de sporters en hun fans. De Laat? Nee, die laat zich niet gauw opjagen.
Met bijna de plechtigheid van een zojuist geïnstalleerde minister gaat de Leeuwarder die binnen een maand zal stoppen met zijn hobby in op wat er van binnen leeft. Niet dat de woorden zo speciaal zijn. Dat vraagt ook niemand van een atleet die uren, dagen, weken, maanden en jaren onder druk, spanning heeft getracht beter te worden en dan nu de onvoorstelbare beloning heeft ontvangen. Ze blijven authentiek. “Dit is de kroon op een heel lange shorttrack legacy. Het ging in Sochi bij Daan (Breeuwsma), Freek (van der Wart), Sjinkie (Knegt) en Niels (de bondscoach) mis in de finale. Vier jaar later, in Pyeongchang lukte het evenmin, en in Beijing 2022 ook niet. Dus, ja, ik denk dat we als shorttrackend Nederland van deze medaille moeten genieten. We zijn zo vaak kampioen geworden van Europa, alleen liep het op de Spelen elke keer anders. Nu is het eindelijk zo ver.”
Hij valt stil van zijn eigen intro, maar de aflossing is nabij, links van hem. Jens van ’t Wout manifesteert zich meer en meer als een spreekwaterval. De weken in de olympische regio van Milaan moet hij onderhand meer hebben gepraat dan de ruim 23 jaar hiervoor. “Over die legacy waar Itzhak het net had, kan ik niet veel zeggen, want ik zit er nog niet zo lang bij. Ik weet wel hoe belangrijk deze titel voor hem was. Beijing heb ik zelf ook meegemaakt, de verhalen van Niels over Sochi ken ik eveneens: die heeft er een trauma van. Deze gouden plak wilde ik daarom zo graag winnen voor hem en Itzhak.”
Zo’n intentie wordt vaker niet dan wel werkelijkheid. Om de druk er een beetje vanaf te halen, zo onthult Van ’t Wout, is er gezocht naar de benadering die hem zo helpt in de competitie. Het racen staat voorop, de liefde voor de sport komt dan automatisch op plaats 1. “Racen maakt het zo mooi. Met die gedachte is de focus opgebouwd naar de wedstrijd. Dat heeft goud gebracht.”
De Laat heeft opnieuw tekst. Hij wijst op het wat hij ‘samen-gevoel’ noemt. “Shorttrack lijkt een heel individuele sport waarin je ook tegen elkaar racet. Trainen kun je echter niet alleen, dat moet je samendoen. In Nederland hebben we niet een eindeloos grote talentenclub. Dat zorgt ervoor dat je heel vaak tegen dezelfde jongens rijdt, met wie je bovendien in een team zit. Daardoor ontstaat er een hechte groep van mensen die elkaar nodig hebben. Dat is iets wat heel erg kenmerkend is voor shorttrack. Veel mensen zien dat niet, die denken slechts dat we allemaal eenlingen zijn die elkaar bestrijden.
"99 Procent van de tijd zijn we samen, doen we alles gezamenlijk, want we kunnen niet zonder elkaar. In een relay valt dat een beetje bij elkaar, al draait het om meer dan die vier mensen op het ijs. Samen is het hele team, de staf, iedereen. Daarom voelt het fantastisch dat we dat ook echt kunnen uitstralen, zeker nu het lukt en we beloond worden.” Was getekend, nog steeds Itzhak.
Ook Friso Emons voegt graag iets toe. “Die goede sfeer in het team is iets wat Niels ontzettend goed voor elkaar heeft gekregen. Door ons een team te laten voelen komen dingen heel natuurlijk en dan hoef je er niet over na te denken, omdat je wilt dat je teamgenoten presteren.”
Teun Boer, zielsgelukkig dat hij met de rimpelloze relay de nare belevenissen van de finale op de 500 meter (onderuit gebeukt en daardoor kansloos voor de medailles) ver naar de achtergrond in zijn geheugen heeft kunnen wegdrukken. Logisch dat hij nog helder voor de geest kan halen wat er door zijn hoofd spookte toen Van ’t Wout onderweg was naar de bevrijdende streep. “Ik heb voornamelijk naar Jens aan het roepen dat hij safe was omdat ik zag hoeveel ruimte er was tussen hem en de nummer twee. Ik geloof niet dat hij veel heeft gehoord, hahaha!”
Friso, opnieuw: “Voor mij was het zaak te zorgen dat Teun op kop zou blijven. Toen dat lukte, had ik al het idee van deze relay moet wel slagen. Het is namelijk zo dat wanneer Teun op kop schaatst en hij Jens een enorme zet geeft, die laatste niet meer is te achterhalen. Zo is het gegaan. Jens is perfect afgezet, en daarna uit het zicht verdwenen.
“We zijn zó dominant geweest, dat het er misschien heeft uitgezien dat dit een gemakkelijke relay was. Onze kracht was dat we een prima plan hebben bedacht en dat precies zo uitgevoerd. Heerlijk, de medaille op zak te hebben die hoort bij het koningsnummer van de sport, waarop zo’n vloek rustte vanwege 2014. Hier hebben we jaren voor gezwoegd.”
Hij hoeft nog even niet aan het wereldkampioenschap te denken, over drie weken in Montréal, het Canadese hol van de leeuw, oftewel de grote rivaal. “Ik ga geloof ik eerst wat feest vieren. Het seizoen is geslaagd. We zijn olympisch kampioen!”
