Ik zal u een kijkje geven achter de schermen van “Sterren dansen op het IJs”. En dan met name zo’n vrijdag.
De dag begint voor de meeste deelnemers al vroeg, want zij dienen een doorloop van het tv-programma mee te maken. Hoe kom je op, waar ga je staan, wat moet je doen als je je kür geschaatst hebt? Wanneer moet ik naar de jury en waar moet ik dan weer af? Op zich allemaal niet zo heel moeilijk zou je zeggen, maar je moet het toch even oefenen. De jury is ook de hele dag aanwezig, want gedurende de dag hebben de juryleden de gelegenheid om alle deelnemers hun kür te zien schaatsen.
Eén voor één komen de paren op. Ze krijgen uitleg wat er van hen verwacht wordt en vervolgens schaatsen zij hun kür. Dit mogen ze twee keer achter elkaar doen. Ze zijn dan alles bij elkaar een half uur bezig. Dan denkt u natuurlijk: oh, dan kunnen ze daarna makkelijk naar huis of ergens anders heen, maar nee. De deelnemers moeten beschikbaar blijven, want de hele dag worden er allerlei andere zaken geoefend, zoals de opening en de finale. Ook oefenen de kandidaten wat er gebeurt als ze uit het programma gestemd worden etc. etc.
Het leuke is dat zo’n dag redelijk ontspannen verloopt, tenminste voor de jury en andere mensen er om heen. Voor de deelnemers is dit toch wel anders, zeker voor zo’n eerste uitzending. Ze moeten voor de eerste keer hun kür schaatsen op de wedstrijdvloer (trainingen hebben ze ergens anders afgewerkt). Daarnaast beseffen ze ineens dat er wel heel veel ogen op hen gericht zijn. Niet alleen de mensen in de studio, maar straks ook de mensen thuis. Je ziet de zenuwen dan ook in één keer opkomen. Veel deelnemers hebben moeite met de generale repetitie, ze worden er onzeker van.
En het grappige is dat, naarmate de aanvang van het programma dichterbij komt, iedereen steeds rustiger begint te worden. Bij de lunch is er nog wel een hoop bravoure, maar bij het diner is dit al een stuk minder. En vlak voor de uitzending zie je in één keer witte strakke koppies. Met andere woorden: het wordt in één keer toch een wedstrijd waar iedereen heel goed voor de dag wil komen.
Bij de wedstrijd zijn er altijd mensen die boven zichzelf uitstijgen. Deelnemers waarvan je bij de generale repetitie dacht: nou, niet zo heel erg overtuigend. En dan in één keer, als het “doek open” gaat, rijden ze de sterren van de hemel en stralen ze aan alle kanten. Dat is fantastisch om te zien.
Het vervelendste moment van de dag is het afscheid nemen van een kandidaat. Je weet dat ze er allemaal heel hard voor gewerkt hebben, maar voor één is het voorbij. En geloof me, als ze er uitgaan hebben ze echt de pest in. Het is namelijk verslavend om deel te nemen aan een programma als “Sterren dansen op het IJs.”