De lach is deze dagen niet van het gezicht te krijgen bij Esther Kiel. De vrouw uit de ploeg van Puur ICT-BTZ straalt aan alle kanten, en heeft daar natuurlijk ook alle reden toe. De prestaties kunnen met recht niet beter zijn, maar Kiel geniet evenzeer van de locatie en de omstandigheden. De Weissensee doet zijn oude reputatie als kuuroord eer aan. Met een stralende zon aan de strakblauwe hemel, een prachtige ijsvloer en de pieken van zowel de Alpen als de Dolomieten als omlijsting, stemt het verblijf op het bergmeer iedereen vrolijk. En zeker Esther Kiel.
“Ja, ik geniet hier absoluut. Ik weet niet of dat ook de reden is dat het schaatsen zo goed gaat, maar ik heb het naar mijn zin op deze plek”, verklaarde Kiel. Dat genieten zit ook in de manier waarop ze over het ijs gaat. “Te voelen dat je zó sterk bent op natuurijs, dat je lekker rijdt en je krachten kwijt kan, dat is heerlijk. Eigenlijk is het gewoon een beetje spelen, en dat op zich is ook weer genieten.”
Je zou kunnen denken dat het besluit van Esther Kiel na dit seizoen te stoppen haar heeft bevrijd van een last, en dat ze onder die vrijheid excelleert op de Weissensee. Ze haalt even haar schouders op. “Weet ik niet. Nee, zou ik eerder zeggen. Want er is ook veel druk van buitenaf. Gisteren zeiden mensen tegen mij dat de eerste binnen is. Dan denk ik tja, de eerste? Wie zegt dat er hierna nog eentje komt? Dat weet je helemaal niet.”
Kiel is bovendien een vrouw die ook nog altijd zichzelf de nodige druk oplegt. “Als je wint is elke sport mooi en dan zijn deze wedstrijden mooi. Maar die wedstrijdspanning, die ga ik echt niet missen. De druk die ik mezelf elke keer opleg, dat wordt me gewoon te veel. Ook vandaag was ik weer zó zenuwachtig. Dan denk ik weleens waarom eigenlijk, maar daar weet ik het antwoord zelf niet op.”
Wie de kracht van Kiel voor de tweede dag op rij aan den lijve ondervond, was Tessa Snoek. Zij moest opnieuw genoegen nemen met de tweede plek na een nederlaag in de sprint. Maar het is niet zo dat de rijder van Okay/ Vreugdenhil haar rivaal liever gisteren dan vandaag ziet stoppen. “Helemaal niet zelfs”, weerlegt Snoek. “Ik vind het juist heel mooi om het gevecht aan te gaan met Esther, om echt te strijden voor de winst met elkaar. En ik denk dat Esther dat ook alleen maar mooi vindt.”
Maar Snoek zat dus voor de tweede dag op rij net aan de verkeerde kant van de streep, en daar was ze minder blij mee. “Daar baal ik heel erg van”, erkent ze, om gelijk weer de zonnige kant in te zien. “Ik heb echt wel het idee dat er nog eentje in zit. Dus het maakt me gretig in de wetenschap dat er nog wel wat mogelijk is.” Overigens scheelde het weinig of Snoek had in de race ter herdenking aan de godfather van de Weissensee, Aart Koopmans, niet eens aan de start gestaan. De wedstrijd van woensdag had wat fysiek ongemak opgeleverd. “Ik heb lang getwijfeld, maar uiteindelijk besloten wel te starten. En ik moet zeggen dat ik mezelf heb verrast. Ik had niet verwacht dat ik nu opnieuw zou meestrijden voor het podium. Dat is ook echt de verdienste van mijn ploeggenoten, die veel werk hebben verricht.”
Kiel en Snoek maakten deel uit van een kopgroep van acht vrouwen, die uiteindelijk zo’n drie minuten afstand namen van het peloton. Kiel had al vlot door dat dit een groep met kansen was. “Er zaten veel sterke dames in, van alle grote ploegen. Dan weet je dat het kans van slagen heeft.” Als Kiel in die groep om zich heen keek, wist ze meteen dat er nog niets beslist was. “Er zaten sprinters bij en ook goede aanvallers. Ik heb me daarom wel even afgevraagd hoe ik dat ging doen. Ik besloot zelf aan te vallen, dan hoef je niet meer te controleren. Ja, aanval is de beste verdediging. Tessa Snoek ging daarin mee, maar helaas konden we niet wegblijven. Uiteindelijk komt het dan toch weer aan op een sprint, en dan is het verschil met Tessa Snoek opnieuw heel klein.”
Het was wederom een zege voor de ogen van haar ouders, die zijn afgereisd naar de Weissensee. “Echt heel mooi dat zij erbij zijn, en natuurlijk ook mijn vriend Kevin van der Horst. Het is heerlijk dat je even met z’n allen kunt vieren. Ook dat hoort bij genieten.”
