De verwachting vooraf was bewust bescheiden gehouden. Roland: “Ik had gezegd: als hij een goede race rijdt, ben ik al tevreden. Ook zonder medaille.” Maar de realiteit overtrof alles. “Dit was het maximale cadeautje dat er kon komen.” De laatste ritten waren zenuwslopend geweest voor zowel ouders als Kjeld zelf, met concurrenten die dicht in de buurt kwamen. Toen duidelijk werd dat hij op het podium zou eindigen, sloeg de emotie toe. “We waren bijna verbijsterd hoe het zo uitrolde.”
Na de race kwam alles in een stroomversnelling. De huldiging volgde vrijwel direct, met aansluitend een golf aan verplichtingen. “Je staat daar bij de medaille-uitreiking en meteen komen mensen op je af: ‘we zien je zo hier’ of ‘kom daarheen’.” Er was nauwelijks tijd om het moment rustig te laten bezinken. Roland, Brigitta, broer Skip met zijn vriend en zoon Jax werden meegenomen naar de studio van de NOS bij het TeamNL Huis, waar ze wachtten op de kersverse medaillewinnaar. “Je voelt daar ook de spanning oplopen, zelfs bij de mensen die dit elke dag doen.”
De dagen daarna stonden volledig in het teken van verplichtingen, interviews en optredens. “Hij werd helemaal geleefd,” zeggen ze over hun zoon. “Allemaal leuke dingen, maar het houdt niet op.”
De impact van de Spelen reikte verder dan alleen de sport. Het hele gezin werd meegezogen in de dynamiek. Reizen, evenementen en sociale verplichtingen volgden elkaar in rap tempo op. “We waren we zo gek om toch ook maar naar Schiphol af te reizen voor de officiële terugkomst van TeamNL en waren te gast bij de Zilveren Bal, waar we volledig in de watten werden gelegd. We hebben in twee maanden tijd 4500 kilometer gereden,” vertelt Roland.
Tegelijkertijd bleef het gewone leven ook doorgaan. Zo studeerde hun andere zoon Skip in dezelfde periode af. “Dat maakte het dubbel bijzonder. Alleen jammer dat Kjeld en Joy (Beune) er niet bij konden zijn. Zij werden op dezelfde dag gehuldigd door de koning en de koningin."
Na alle hectiek voelden ze de vermoeidheid. Ze bleken geen uitzondering. Tijdens het WK Allround en Sprint in Thialf spraken ze met ouders van andere sporters. “Iedereen zei: 'Ben je ook zo moe?' We dachten eerst dat wij de enigen waren.” Die vermoeidheid is niet alleen fysiek, maar ook emotioneel. “Je leeft er zo naartoe en zit er zo middenin, dat het er echt inhakt.” Toch overheerst geen leegte. “Nee, eerder het gevoel dat het nog doorgaat. Er komen nog steeds dingen op ons pad.”
Even leek er ruimte voor ontspanning, bijvoorbeeld bij evenementen zoals de Zilveren Bal, waar ze 'eens in een totaal andere, feestelijke sfeer' konden genieten van het schaatsen en Roland en Brigitta er een dagje Leeuwarden aan vast plakten. Maar echt stil werd het nog niet.
Ondanks de drukte waren er ook (korte) waardevolle momenten met hun zoon. “Tijdens de team pursuit van Joy in Milaan kwam Kjeld even vijf minuten bij ons op de tribune zitten.” Zulke momenten zijn schaars. “Hij is constant bezig, altijd aan het bellen of onderweg”, vertelt Roland. Juist daarom is thuis zijn zo belangrijk. “Als hij bij ons slaapt, heeft hij even minder aan zijn hoofd. Het zijn die kleine, rustige ogenblikken die we het meest koesteren."
Als ze terugkijken op Kjelds carrière tot nu toe zien zijn ouders een bijzonder verloop. “Het was een slow start. Hij was altijd goed, maar niet op het juiste moment.” Daardoor werden er kansen gemist, maar juist de laatste jaren maakten alles goed. “De laatste drie Spelen: goud, goud, goud en nu weer een medaille. Mooier kan eigenlijk niet.” Aan stoppen denken ze nog lang niet. “Dat gaat niet gebeuren,” zeggen ze resoluut. Voor nu is er vooral één boodschap die ze hun zoon willen meegeven: “Geniet van de laatste jaren.”
De Olympische Spelen in Milaan vatten ze samen in één zin: “Heel heftig, emotioneel ingewikkeld.” Maar boven alles overheerst trots; op hun zoon, op wat hij heeft bereikt en op hoe het hele gezin deze bijzondere periode samen heeft doorstaan. “Ook zoon Jax niet te vergeten. Hij heeft zo genoten. Kinderen uit zijn klas hadden hem gezien op tv; prachtig.” En terwijl de olympische roes langzaam plaatsmaakt voor het gewone leven, blijft één gevoel hangen: dit maken maar weinig mensen mee.
