Wat duurt het lang, verzucht Daan Kos. Het is voor zijn gevoel een eeuwigheid dat hij tobt met zijn rug, waarin een grote spier – ‘De verbinding tussen mijn bekken en het bovenlichaam’ – al maanden tegensputtert. Die bundel van weefsel staat voortdurend straks van de spanning, wijkt geen millimeter en zit daarom Kos op een ellendige manier in de weg. Maar met spierverslappende medicatie wordt nu de musculus quadratus lumborum of vierzijdige lendenspier gemaand te ontspannen.
“Dat moet, want we weten nog altijd niet waarom die spier me zo’n last bezorgt. Er is van alles geprobeerd om erachter te komen. Wat vaststaat is dat er niets in de rug kapot is. Dat kun je gunstig nieuws noemen, tegelijkertijd is het rot dat er geen oorzaak vast te stellen is. Omdat alle onderzoeken tot niets hebben geleid, is er nu besloten dat ik volledig rust neem. Oftewel: een reset doe. Sinds een week merk ik dat dit helpt. Het gaat een beetje de goede kant op, al ben ik er nog lang niet hoor”, vertelt Kos (23), die sinds oktober 2025 gehinderd wordt door de rugklachten.
Gelukkig voor hem loopt het shorttrackseizoen ten einde. Niet trainen zou weldra aan de orde zijn tot pakweg begin mei, wanneer de voorbereiding op de volgende winter begint. Afzien is het genoeg geweest in de voorbije periode: toen de Olympische Spelen losbarstte, moest Kos toezien hoe de ene na de andere gouden medaille door TeamNL werd binnengehaald. Hij had zich gekwalificeerd voor het toernooi dat alle andere wedstrijden naar de schaduw verdrong, maar zat geblesseerd thuis. De liefhebber van de sport genoot van de historische prestaties, maar hij baalde als nooit tevoren.
Dat zal ook het geval zijn zodra de Nederlandse ploeg vrijdag weer jacht maakt op medailles. In Montréal bovendien, op de baan waar Kos de klasseringen bijeen reed die volstonden om in de voorlopige olympische équipe te worden opgenomen. De broers Van ’t Wout en hij waren de mannen die vroeg zekerheid kregen, totdat zijn lichaam dienst weigerde. Kos zal er even aan terugdenken bij zijn terugkeer naar de Canadese stad. Om de zinnen te verzetten vliegt hij naar Noord-Amerika, maar vooral om vriendin en lid van het Canadese team Danae Blais eindelijk weer in de armen te sluiten. "Wat een erg vreemde gedachte is: ik reis een keer zonder schaatsen in mijn bagage. Dat ben ik totaal niet gewend."
Het is wél een ideale manier om zoals hij het noemt ‘te detoxen van alle stress van de voorbije tijd’. “Dat is beter dan een studie of zo op te pakken. Ik blijf lekker tot eind april bij Danae om vakantie te houden. Krijg ik in de gaten dat mijn rug weer wat meewerkt, dan mag ik wat hardlopen en fietsen. Niet te gek, het is meer een kwestie van bezig blijven. Ik ga eerst naar het WK kijken. Dat is niet heel leuk, maar ik moet accepteren dat het zo is. Als ik er dan straks weer bij kan zijn, is het goed.”
