Net als bij die andere twee grote overwinningen ging ook aan deze zege een flinke slijtageslag vooraf. “Je zag vanaf het begin dat het een zware koers was en dat de beloften en doorstromers het lastig hadden", was de analyse. Nog voor de helft van de wedstrijd waren er van de zestig mannen die aan de start stonden dan ook nog slechts twintig over. “Toen was het zaak het hoofd koel te houden en de juiste dingen te doen”, aldus de Groninger. “Voor ons was het geen slecht scenario, want wij zijn als ploeg altijd wel goed in de man-tegen-mangevechten.”
Dat bleek ook op het ijs in Thialf, waar opviel dat de groene mannen van Reggeborgh de rijders van Royal A-ware schaduwden. De andere ploegen probeerden in dat geweld eveneens om hun stempel op de koers te drukken en zodoende kwam met nog veertig ronden te gaan een atypische kopgroep tot stand, met daarbij naast Gelling ook Jordy Harink, Mats Stoltenborg en Casper de Gier.
“Dat waren vooraf misschien niet de favorieten, nee”, moest Gelling toegeven. “Maar na zo’n slijtageslag is iedereen eerder geneigd om ‘toestemming’ te geven aan zo’n groepje. Dan voelen ze de benen en weten ze dat het niet de ideale groep is, maar ook niet aan hun om het dicht te rijden.” Pas toen Jorrit Bergsma zich voor Gelling liet terugzakken uit de overblijfselen van het peloton kwam de koers in een definitieve plooi te liggen. “Toen wist ik dat ik het moest doen en dan is het bijna een soort opluchting dat ik het kan afmaken.”
