De trouwe volgers weten intussen: als Gelling wint, is het een zware en mooie koers geweest. De snelste sprinter is Gelling immers meestal niet. Ook dit seizoen stond hij veelvuldig op het podium, maar greep hij vaak net mis. Diverse millimetersprints, op de Weissensee en op de Nederlandse ijsbanen, leidden gedurende het jaar tot de nodige frustratie, zelfs in een seizoen waarin de Groninger op papier toch weinig te klagen had. Onderaan de streep haalde Gelling immers wel elke keer de prijzen binnen. Op het ijs van Kardinge mocht hij weer eens met de handen in de lucht over de streep komen, na opnieuw een sloopkoers.
“Aan het begin van het seizoen maakten we er ook al enorm zware wedstrijden van”, blikte Gellings kort terug. “Tot 1 januari domineerden we eigenlijk alle wedstrijden en dat wilden we vandaag ook nog een laatste keer doen. En of dat is gelukt!” Speciaal voor de gelegenheid trad ook Jorrit Bergsma aan. De kersvers olympisch kampioen op de mass start gooide ouderwets de beuk erin. Na een afvalrace van ruim honderd ronden nam de 40-jarige Fries de leiding en hield hij het tempo hoog voor zijn kopman.
Gelling loofde het werk van zijn meesterknecht: “Tijdens de wedstrijd denk je er niet heel erg over na, maar natuurlijk ken je zijn kwaliteiten. Als het uitdraait op een sprint en Jorian ten Cate en Bart Hoolwerf zijn al uit koers, ben ik een van de snelste mannen. Als hij hem zo voor je aantrekt, mag ik hem niet meer verliezen. Met tien ronden begon Jorrit te rijden en dan weet je dat hij het volhoudt. Daarna kon ik hem vol aangaan en mocht ik hem afmaken: de kers op de taart. Deze finale was voor mij perfect.”
Van de ruim dertig deelnemers aan de start kwamen er uiteindelijk slechts dertien in dezelfde ronde als Gelling over de meet. Luc ter Haar en Simon de Smit stonden naast de dolblije Gelling op het podium. En daarmee is de verzameling van Gelling (bijna) compleet. Alleen het winnen van de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee (en de échte Elfstedentocht natuurlijk) staat nog op zijn verlanglijstje.
“Dat het zo’n seizoen zou worden, had ik in oktober echt niet verzonnen. Voorafgaand aan het seizoen wil je altijd een goed jaar draaien en zo veel mogelijk winnen. Het NK wilde ik heel graag winnen, maar dat het lukte en dat ik ook nog beide klassementen win, had ik van tevoren niet kunnen dromen.”
Terecht vlogen niet veel later de felicitaties om zijn oren. Vrienden, familie, dorpsgenoten: iedereen die Geling kende stond voor de slotwedstrijd langs de kant. Na de huldiging in de kantine van de ijsbaan, verkaste het gezelschap dan ook naar de binnenstad van Groningen. Voor Gelling, ook al woont hij er, vrij onbekend terrein. “De hele winter ben ik niet op stap geweest, heb ik niks gedaan. Nu kan ik eindelijk mijn studentenkamer gebruiken waar hij voor gemaakt is. Ik kan vannacht kruipend naar huis.”
Van der Horst heeft uitschuifbeen nodig om cadeau in ontvangst te nemen
De strijd om het eindklassement bij de beloften was eveneens niet spannend meer. Chris de Velde kon de slotwedstrijd onbezorgd rijden en in de massasprint zelfs nog de dagzege aan zijn ploeggenoot Kevin van der Horst laten. “We probeerden wel even om de sloophamer erin te zetten, maar er zat nog veel energie in het peloton en er werd gestreden om de derde plek. Daarom zat er een rare dynamiek in de wedstrijd en werd het uiteindelijk een sprint.”
In aanloop naar die sprint werd het peloton ineens opgeschud door een val van De Velde. De klassementsleider maakte een pirouette, zette even aan en kon uiteindelijk weer op tijd aansluiten bij het peloton. Van der Horst strekte zijn benen al om zich te sparen voor de sprint, maar voor hij het wist zag hij zijn jongere teamgenoot alweer langszij schuiven. De twee konden het vervolgens afmaken in de sprint. “Op de streep gaf hij hem wel aan mij. Dat was denk ik wel te zien. Hij moest nog net niet remmen.”
Vooraf hadden de twee exact dat plan ook al bekokstoofd. In de autorit naar Groningen hadden ze al besproken dat als het even kon, Van der Horst de overwinning mocht pakken. De Velde had immers al zes keer gewonnen. De twee konden samen naar de finish rijden en verwezen op de streep Twan Berlijn naar de derde plaats.
Voor Van der Horst en De Velde was het een passend afscheid van het beloftenpeloton. De twee kijken voor volgend seizoen naar een stap omhoog, het liefst bij Royal A-ware, waar ruimte is ontstaan na het vertrek van Hylke de Boer. “De ploeg is er vanwege Milaan nog niet heel druk mee geweest. De komende week hebben we daar verdere gesprekken over, maar ik ga er eigenlijk vanuit dat we samen over kunnen naar de A’s.”
