Met gemak kwam Courtney Sarault de kwalificatiedag van het WK Shorttrack door. Onder luid gejuich van de aanwezige schooljeugd finishte ze al haar heats bij de eerste twee. Een knappe prestatie gegeven dat ze flink ziek is geweest na Milaan, zo gaf ze aan in de aanloop naar het toernooi. “Maar als ik mezelf hoor zeggen dat ik moe ben, denk ik: Houd je mond. Houd gewoon je mond. Ga niet de wedstrijd in met deze mindset. Geniet en heb plezier.”
Het op de finaledagen uitverkochte WK in eigen huis - ‘Voor het eerst in mijn carrière dat ik dat meemaak' – is een mooi einde van een vruchtbaar seizoen. Sarault won de Crystal Globe als beste shorttracker in de World Tour en pakte liefst vier medailles in Milaan: zilver op de 1000 meter en mixed relay, brons op de 500 meter en vrouwenrelay. “Een enorme verbetering ten opzichte van Beijing (waar ze individueel niet verder kwam dan de elfde plaats, red.). Ook in fysiek en mentaal opzicht.”
In 2022 raakte Sarault het plezier in haar sport kwijt. “Ik was continu bang dat ik niet goed genoeg was. Ik was zo negatief, zo hard voor mezelf. Ik dacht dat ik zeges nodig had om voldoening uit mijn sport te halen, maar zelfs na gewonnen races was ik niet blij. Het voelde meer als een opluchting dat ik niet verloren had. Bovendien vond ik niet dat ik het verdiend had, want anderen werkten harder dan ik.” Daar kwam bij dat na Beijing de fysieke malaise begon. Door hormonale problemen was haar lichaam ontregeld. “Mijn oestrogeengehalte en cortisol waren heel hoog, waardoor ik altijd veel stress in mijn lijf had.”
“In die jaren kostte de sport mij meer dan dat het teruggaf. Maar koppig als ik was ging ik het gevecht aan. No way dat ik mijn carrière zou beëindigen zonder strijdend ten onder te gaan. Ik ben trots dat ik desondanks een beetje geloof in mezelf heb behouden dat ik een van de besten van de wereld zou kunnen worden.”
Na drie jaar strijd verdwenen de fysieke klachten. Ook in het hoofd van Sarault was iets veranderd. “Ik heb geleerd dat shorttrack niet draait om medailles. Het gaat om de reis en hoe je jezelf ontwikkelt. Ik houd van de sport en de uitdagingen die erbij horen, niet van de trofeeën en de medailles die stoffig worden. Natuurlijk is het mooi om ze in bezit te hebben, maar het zijn vooral statements na je carrière.”
“Daarom was ik zo sterk in Milaan. Ik wist dat ik mee zou kunnen doen om de medailles, maar was niet bezig met het resultaat. De wedstrijden waren voor mij een spel dat ik speelde. Elke race wilde ik genieten en in het moment leven. Natuurlijk voelde ik na de 1000 meter wat teleurstelling, omdat ik in de race was voor goud. Maar ik ben blij met de consistentie die ik gedurende het toernooi getoond heb.” Alleen de 1500 meter sloot ze af zonder medaille, omdat de halve finale, door Sarault betiteld als 'shitshow', eindigde in valpartijen van alle favorieten. “Dat toont hoe moeilijk consistentie is. Ik ben trots op mezelf hoe ik tijdens de Spelen bij mezelf heb kunnen blijven zonder opgeslokt te worden door de media of mijn eigen gepieker.”
‘Dit weekend vieren we Kim Boutins carrière’
Dit weekend neemt Kim Boutin in eigen huis afscheid. De 31-jarige Canadese is niet alleen goed voor zes olympische medailles en drie wereldtitels, maar wordt door Sarault ook gezien als shorttrackmoeder. “We zitten nu acht jaar bij elkaar in het team. Voor mij is er geen shorttracken zonder Kim. Door de jaren heen hebben we elkaar steeds uit de tent gelokt. Soms botsten we, maar we hadden altijd goede intenties. Zij deinsde er bijvoorbeeld niet voor terug om mij snotaap te noemen. Op die leeftijd denk je: waar heb je het over? Inmiddels weet ik dat ik dat nodig had. Hoe vermoeid ik zondagmiddag ook ben, in de vrouwenrelay ga ik nog een keer alles geven voor Kim.”
